Το modeling είναι ανθρωποφάγο. Όλοι το ξέρουν αυτό πια. Οδηγεί τις κοπέλες στη σπηλιά του λέγοντάς τους «είσαι όμορφη, είσαι sexy, θα σου δώσω τα πάντα», σαν τον καθρέφτη της μητριάς της Χιονάτης, και μετά τις κλείνει σε μπουντρούμια απατηλών ονείρων, τις βάζει να παλεύουν μεταξύ τους σα λεοπαρδάλεις και τις βασανίζει μέχρι να τις στραγγίξει από κάθε ικμάδα κάλλους και ζωής – ταΐζοντάς τις κατά καιρούς με φώτα, λεφτά και διασημότητα, για να ζήσουν περισσότερο.

Δεν είναι μόνο τα μοντέλα με νευρική ανορεξία, για τα οποία έχει γίνει ντόρος εδώ και λίγα χρόνια. Είναι και η ψυχική ανορεξία, απίστευτα πιο διαδεδομένη και πιο μεταδοτική, που πιάνει όχι μόνο τα μοντέλα (τα καημένα κορίτσια) αλλά κι όλα τα κορίτσια, που γοητεύονται από τα δολώματα. Τι είναι αυτά τα κορίτσια; Απλοί πελάτες – σάρκα για τα θηρία, στο βωμό των οποίων γίνονται ανθρωποθυσίες τα μοντέλα.
Οι αρχαίοι παγανιστές (ειδωλολάτρες) θυσίαζαν βρέφη & παρθένες στους δαιμονικούς «θεούς» τους. Οι σύγχρονοι λάτρεις του πλούτου και του εγωισμού τους κάνουν το ίδιο· θυσιάζοντας πρώτα την ψυχή των αγνών και παρθενικών θυμάτων τους.
Αυτά τα μελοδραματικά δεν παρακινούν το κράτος να απαγορεύσει το modeling. Δεν παρακινούν τους γονείς να προστατεύουν τα κορίτσια τους απ’ αυτό. Δεν παρακινούν την κοινωνία να αντιδράσει στην εκπόρνευση των κοριτσιών μέσω των καλλιστείων και των reality για μοντέλα – πνευματική εκπόρνευση που προηγείται της σωματικής και καταλήγει στο στύψιμο και στο πέταγμα στα σκουπίδια. Ή μήπως υπερβάλλω; Όσο για την Εκκλησία, φαίνεται να σιωπά (ως συνήθως) γιατί ξέρει πως, αν μιλήσει και υπερασπιστεί αυτά τα δύσμοιρα παιδιά Της, θα φάει βροχή λεμονόκουπες και ντομάτες από γνωστούς κύκλους!…

Γι’ αυτό το λόγο, θέλω να σας πω κάτι, κορίτσια. Μη σας τρομάζει το στυλ μας ["Νεκρός": προσθέτω: μη σας τρομάζει τ’ όνομά μου και το στυλάκι του blog μου· θα βρείτε την εξήγησή του εδώ]. Πιο πολύ να σας τρομάζουν τα φώτα της δόξας και η λάμψη του πλούτου που σας υπόσχονται. Εδώ δε σας υπόσχεται κανείς τίποτα, γι’ αυτό και σας λέμε την αλήθεια. Απλώς ακούστε με, και μετά κάντε ό,τι θέλετε. Δεν είμαι άλλωστε ο γονιός σας, για να σας πω τι θα κάνετε.
Τι σας προσφέρει το modeling; Glamour, χρήμα, ταξίδια, διασημότητα – για όσο θα είστε νέες και ωραίες. Το αντάλλαγμα, άσ’ το. Μπορείς όμως ν’ αγαπάς τη φίλη σου και να θυσιάζεσαι γι’ αυτήν, και συγχρόνως να προοδεύεις σ’ αυτή την καριέρα;
Αυτό είναι το κριτήριο για το αν η δουλειά που διάλεξες ή που ονειρεύεσαι να κάνεις είναι σωστή ή όχι. Αν η Παναγία τη θέλει ή όχι. Κι αυτό για μερικούς ρομαντικούς είναι πιο σπουδαίο από… Αλλά ας είναι. Εγώ θέλω τώρα να σου προτείνω κάτι άλλο, που επίσης έχει σχέση με Glamour, χρήμα, ταξίδια, διασημότητα.
Ξέρεις, έχουμε κι εμείς οι χριστιανοί μοντέλα. Που κι αυτά έχουν όλα τα παραπάνω. Και θα σου μιλήσω τώρα για ένα από τα καλύτερα και πιο διάσημα! Για μια από τις πιο sexy κοπέλες όλων των εποχών.

Η πιο sexy απ’ όλες

Το όνομά της ήταν Μαρία και ζούσε στην Αλεξάνδρεια. Ήταν πανέμορφη και απίστευτα ερωτική· οι άντρες πέφτανε ξεροί μπροστά της. Είχε όποιους ήθελε και τους έκανε ό,τι ήθελε. Κορίτσια, θέλετε να της μοιάσετε;
Από τη φοβερή λαχτάρα της για ηδονή, η Μαρία έγινε πόρνη. Δεν ήθελε λεφτά· έκανε άλλη δουλειά για να ζήσει. Αυτό που την ενδιέφερε ήταν οι άντρες. Και τους άντρες τους είχε θαμπώσει. Όμορφη, ερωτική και διάσημη στο full. Σήμερα μάλλον δε θα τη λέγαμε πόρνη, αλλά sexy diva. Κορίτσια, θέλετε να της μοιάσετε;
Μια μέρα μπήκε σ’ ένα group που ταξίδευε από την Αλεξάνδρεια στους Αγίους Τόπους. Πήγε τουρισμό; Ήθελε να προσκυνήσει στον Τάφο του Χριστού; Πίστευε; Ποιος ξέρει; Στην καρδιά ενός κορμιού που έχει ζήσει τόσες ηδονές και το έχουν εξυμνήσει τόσο οι άντρες, η πίστη μπορεί να κοιμάται, αλλά να υπάρχει. Πάντως η διάσημη και αισθησιακή Μαρία, το ερωτικό top model της εποχής της, πήγε στα Ιεροσόλυμα τουρισμό. Λένε πως έκανε έρωτα με όλους τους άντρες που βρίσκονταν πάνω στο πλοίο. Κορίτσια, θέλετε να της μοιάσετε;
Έχετε πάει στα Ιεροσόλυμα; Όταν το group έφτασε στο Ναό της Αναστάσεως, εκεί όπου βρίσκεται ο Γολγοθάς (ο ξερός λόφος όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς) και ο Άγιος Τάφος (ο Τάφος του Χριστού), πήγε να μπει στον Άγιο Τάφο και κάτι σαν αόρατη δύναμη την εμπόδιζε. Προχωρούσε, αλλά ένιωθε ότι Κάποιος την έσπρωχνε πίσω. Τι γινόταν;
Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει με πανικό. Κάτι δεν πήγαινε καλά: υπήρχε ένας Άντρας που δεν έπεφτε στα πόδια της. Ένας Άντρας που πήγαινε εκείνη στο σπίτι Του, κι Αυτός δεν τη δεχόταν! Όχι μόνο δεν την προσκαλούσε, αλλά και δεν την άφηνε να μπει μέσα! Κι αυτός ο άντρας ήταν ο πιο ωραίος απ’ όλους. Κι εκείνη ήταν η πιο ωραία απ’ όλες, αλλά εκείνος φαίνεται πως δεν την ήθελε έτσι όπως ήταν; Ή έτσι όπως ζούσε;
Ώστε αυτό ήταν; Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ζωής της, μιας ζωής που τη ζήλευαν οι πιο πολλές, μ’ ένα κορμί που το ποθούσαν οι πιο πολλοί; Τα φώτα, η ηδονή, ο πλούτος, η πολυτέλεια καθόλου δε μετρούσαν; Κι όμως εκείνη ήθελε να μπει ακριβώς εκεί, εκεί που ο πολύτιμος Οικοδεσπότης της έλεγε «όχι».
Κορίτσια, θέλετε να της μοιάσετε;
Έκανε μεταβολή, παράτησε τους άλλους τουρίστες, τους φίλους που είχαν γίνει εραστές της, και βγήκε έξω.
Κανείς δεν την ξαναείδε. Ακριβώς όπως γίνεται με όλα τα διάσημα και ερωτικά μοντέλα μετά από λίγα χρόνια. Τι έγινε; Πού πήγε; Εμείς ξέρουμε, αλλά οι συνταξιδιώτες της κι οι πλούσιοι και όμορφοι και sexy εραστές που την περίμεναν στην Αλεξάνδρεια δεν έμαθαν ποτέ.
Εκεί που πήγε, άλλαξε η ζωή της κι έγινε πραγματικά φωτεινή και διάσημη.
Δεν πήγε σε εκκλησία, δεν πήγε σε παπά, δεν πήγε σε μοναστήρι. Πήγε εκεί όπου επιβιώνουν οι δυνατοί – και γίνονται όλοι φως. Εκεί όπου δεν υπάρχουν άλλοι άντρες, παρά μόνον ο Ένας, ο πιο ωραίος, ο πιο επιθυμητός, αυτός που λαχταρούσε αληθινά η καρδιά της: ο Χριστός. Πού θα Τον έβρισκε μόνη, μόνο; Την απάντηση την είχε ακουστά. Και εκεί τόλμησε και πήγε. Στην έρημο.

Ο άγιος, το top model και το λιοντάρι

Πέρασαν περίπου πενήντα χρόνια.
Ένας γέρος ασκητής, ο Ζωσιμάς, μετά από χρόνια ασκητικής ζωής, σκέφτηκε: «Άραγε υπάρχει μοναχός που να μ’ έχει ξεπεράσει στην αγιότητα;».
Τότε ένας άγγελος τού είπε: «Κοντά στον Ιορδάνη Ποταμό είναι ένα μοναστήρι. Πήγαινε να ζήσεις εκεί».
Ο αγιασμένος αγωνιστής Ζωσιμάς έκανε το σταυρό του και πήγε στο μοναστήρι. Εκεί υπήρχε η συνήθεια τη Μεγάλη Σαρακοστή (πριν το Πάσχα) οι μοναχοί να ζουν σαν ασκητές, στην έρημο. Έτσι ο άγιος Ζωσιμάς, περπατώντας 20 μέρες στα βάθη της ερήμου, βρήκε την απάντηση στην αρχική του ερώτηση. Ήταν μια γυναίκα, που είχε γεράσει από τα χρόνια, αλλά είχε γίνει φωτεινή με την προσευχή.
Ήταν γυμνή. Τα ρούχα της είχαν λιώσει από τα τόσα χρόνια. Κάποτε γύμνωνε το κορμί της σε αντρικά κρεβάτια. Τώρα την είχε γυμνώσει η έρημος, αλλά ήταν ντυμένη με τα φωτεινά πνευματικά ρούχα της αγιότητας. Δε χρειαζόταν πια ρούχα.
Του είπε την ιστορία της, κι έτσι τη μάθαμε κι εμείς. Και τον παρακάλεσε να ξαναπάει ένα χρόνο μετά, να φέρει μαζί του θεία κοινωνία και να τη μεταλάβει. Ήταν έτοιμη. Πενήντα χρόνια αλλαγή ζωής ήταν αρκετά – ίσως και μια στιγμή να ήταν αρκετή, αλλά η Μαρία, η αγία Μαρία, η πρώην πόρνη, το super top model, πρόσφερε 50 χρόνια αλλαγή ζωής. Και ήταν έτοιμη. Όχι γιατί μπορεί ποτέ να είναι κάποιος άξιος ν’ αγγίξει το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου, αλλά γιατί επιτέλους είχε καταλάβει πόσο πολύ την αγαπάει ο Θεάνθρωπος. Είχε επιτέλους καταλάβει ποια είναι η αληθινή αγάπη, η αληθινή ζωή, η αληθινή ηδονή, η αληθινή δόξα.

Έτσι κι έγινε. Ο άγιος Ζωσιμάς τη μετάλαβε. «Έλα ξανά σ’ ένα χρόνο» του είπε η αγία.
Και ένα χρόνο μετά, πήγε και τη βρήκε να έχει κοιμηθεί – η ψυχή της είχε φύγει για τον παράδεισο, το αληθινό παλάτι. Πώς θα τη θάψει; Δεν είχε φτυάρι να σκάψει τάφο. Τότε εμφανίστηκε ένα λιοντάρι. Πλησίασε ήμερο κι έσκαψε με τα νύχια του τον τάφο και έφυγε. Πολλές φορές τα άγρια ζώα συνεργάζονται με τους αγίους, γιατί αισθάνονται την αγιότητα. Ο άγιος έθαψε το σώμα της αγίας και γύρισε στον τόπο όπου ζούσε γαλήνιος. Είχε έρθει σ’ επαφή με μια σπουδαία γυναίκα – είχε γίνει φίλος με μια σπουδαία γυναίκα – και η ζωή του είχε αλλάξει για πάντα.
Αυτή η αγία είναι μια από τις πιο όμορφες κοπέλες της ιστορίας. Και έγινε μια από τις πιο μεγάλες ασκήτριες της Ορθοδοξίας, μια μεγάλη αγία, που όλοι οι Ορθόδοξοι, εδώ και πάνω από χίλια χρόνια, την τιμάμε την 5η Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής, πριν το Πάσχα. Έχει τη μεγαλύτερη δόξα, τιμή και ηδονή: τον παράδεισο, κοντά στο Χριστό, την Παναγία, τους αγγέλους και τους αγίους.
Κορίτσια, θέλετε να της μοιάσετε;

Άλλα top models

Υπάρχουν κι άλλες όμορφες κοπέλες μοντέλα της Ορθοδοξίας. Η αγία Αικατερίνη, η αγία Μαρίνα, η αγία Παρασκευή, η αγία Κυριακή, η αγία Χριστίνα, η αγία Θέκλα, η αγία Αναστασία, η αγία Βαρβάρα, η αγία Ευφημία. Αυτές, και κάποιες άλλες, είναι η dream team κοριτσιών της Ορθοδοξίας, τα περίφημα top models μας.

Πανέμορφα κορίτσια 15 με 20 χρονών, που θυσίασαν τα νιάτα τους, την ομορφιά τους και την ίδια τη ζωή τους υπομένοντας βασανιστήρια στα χέρια αντρών – σαδιστών του Ρωμαϊκού στρατού, που προσπάθησαν να τις πείσουν ν’ αρνηθούν το Χριστό και να προσφέρουν λατρεία στους δαιμονικούς «θεούς» της Ρώμης ή στο άγαλμα του θεοποιημένου αυτοκράτορα. [Δες τα βιογραφικά τους εδώ, στο αντίστοιχο γράμμα του ονόματός τους]
Κι άλλες, όπως η αγία Χρυσή (ένα κορίτσι που βασανιζόταν επί τρεις μήνες), η αγία Αργυρή και η αγία Ακυλίνα, που βασανίστηκαν φρικτά από τους Τούρκους για να αρνηθούν το Χριστό τους (το Χριστό όλων μας) και να λατρέψουν το «θεό» του Ισλάμ. Και προτίμησαν χρόνια φυλακή (όπως η αγία Αργυρή) ή φρικτά βασανιστήρια, όπως οι δύο άλλες αγίες, και κέρδισαν.
Το πιο παράξενο; Δεν πέθαναν. Όλες ζουν. Το αποδεικνύουν τα αμέτρητα θαύματα και οι εμφανίσεις τους, όλους τους αιώνες.
Ας δώσω δυο παραδείγματα για την αγία Μαρίνα:

Α. «Με λένε Μαρίνα και είμαι δεκαπέντε»

Πριν μερικές δεκαετίες ζούσε στην Αθήνα ο οικογενειάρχης Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), μεγάλος ιεροκήρυκας και αγιασμένος ορθόδοξος συγγραφέας, γεμάτος έγνοια για το συνάνθρωπό του. Μια χρονιά, θέλησε να γράψει ένα άρθρο για την αγία με αφορμή τη γιορτή της (17 Ιούλη), αλλά διάβασε στο Συναξάρι της (στη βιογραφία της) ότι μαρτύρησε σε ηλικία μόλις 15 ετών. Αυτό τον εξέπληξε και σκέφτηκε ότι ίσως είχε γίνει λάθος. Έψαξε σε άλλα βιβλία, αλλά όλα συμφωνούσαν για την ηλικία των 15 ετών.
Μια μέρα τον επισκέφτηκε μια ηλικιωμένη κυρία γνωστή του, που ζούσε σ’ ένα ημιυπόγειο δωματιάκι, και του είπε: «Κύριε Δημήτρη, σήμερα το πρωί ήρθε στο παράθυρό μου ένα κοριτσάκι με κοτσιδάκια και σχολική ποδιά, πολύ όμορφο, και μου είπε: Γεια σου, γιαγιά, τι κάνεις; Είμαι η Μαρίνα και μένω στο Θησείο (έχεις έρθει πολλές φορές στο σπίτι μου) και είμαι 15 ετών».
Στο Θησείο, ως γνωστόν, βρίσκεται ο παλαιός ιστορικός ναός της αγίας Μαρίνας, μεγάλο προσκύνημα για τους Αθηναίους.
To παραπάνω δημοσιεύεται στο βιβλίο του Θωμά Τσονάκα, Βιογραφικό σημείωμα Δημητρίου Παναγοπούλου, Πάτραι 1985, σελ. 18-20 (ΕΔΩ, σελ. 11 του pdf).

Β. «Marina from Andros»

Πριν λίγα χρόνια έλαβε μεγάλη δημοσιότητα η μαρτυρία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό της Κύπρου για την παρουσία της αγίας Μαρίνας κατά τη μεταμόσχευση μυελού των οστών στο μικρό γιο της οικογένειας, τον Ανδρέα, που έπασχε από λευχαιμία.
Η επέμβαση έγινε το 2000 στο ογκολογικό νοσοκομείο MD ANDERSON στο Χιούστον (ΗΠΑ) και πριν από αυτήν η οικογένεια είχε ζητήσει ευλογία και προσευχή από τον π. Κυπριανό, ηγούμενο της ιστορικής μονής της αγίας Μαρίνας στην Άνδρο. Ο γέροντας τους είπε: «Μην ανησυχείτε, η αγία Μαρίνα θα είναι στο χειρουργείο».
Όταν ο γιατρός ανακοίνωσε στην οικογένεια την επιτυχή έκβαση της επέμβασης, τους είπε: «Γιατί ήρθατε εδώ, αφού έχετε μια τόσο καλή γιατρό στην Ελλάδα;». Η οικογένεια απόρησε και ο γιατρός τους εξήγησε ότι μια νεαρή γιατρός, που συστήθηκε ως η γιατρός της οικογένειας, ζήτησε να παρευρεθεί στην επέμβαση. Ο τρόπος της τους έπεισε να της το επιτρέψουν και μάλιστα βοήθησε στην επέμβαση με συμβουλές.
Όταν κατόπιν κοίταξαν στο βιβλίο όπου είχε υπογράψει η κοπέλα, είδαν ότι είχε δώσει το όνομα «Marina from Andros» (Μαρίνα από την Άνδρο).
Το περιστατικό αυτό το διηγήθηκε η ίδια η οικογένεια Βασιλείου ερχόμενη στην Ελλάδα και πηγαίνοντας στην Άνδρο για προσκύνημα στο μοναστήρι. Δημοσιεύτηκε σε πάρα πολλές ιστοσελίδες, ελληνικές και αμερικάνικες, καθώς και σε εφημερίδες όπως το «Έθνος της Κυριακής», 16 Ιουλίου 2006.
Σας ευχαριστώ.

Λεπτομέρειες για τη ζωή της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας δες εδώ και εδώ.
Δες άλλα τρία super top models της Ορθοδοξίας: μια κοπέλα περιζήτητη για την ομορφιά της και δύο κοπέλες που έκαναν καριέρα μεγάλου Ύψους και ομορφιάς.

Δημοσιεύτηκε στο: http://vardavas.blogspot.com/2011/02/sexy-next-top-model.html
και στο: http://o-nekros.blogspot.com/2011/02/sexy.html.
Ευχαριστώ.

Επιστολή σε γονιό,
που η έφηβη κόρη του είναι έγκυος

Μπαμπά, μ’ αγαπάς;
Μαμά, μ’ αγαπάς;

Θα έρθει η στιγμή που θ’ ακούσεις αυτή την ερώτηση απ’ το παιδί σου.
Και ίσως αυτή η στιγμή να έχει έρθει ήδη.
Θα το ακούσεις με πόνο, γιατί το παιδί σου πονάει. Και πονάει περισσότερο, γιατί φοβάται πώς θα αντιδράσεις, όταν σου πει το πρόβλημά του. Φοβάται ότι θα αντιδράσεις βίαια και θα κάνεις το πρόβλημά του πολύ χειρότερο, πολύ πιο οδυνηρό. Φοβάται ότι θα του προκαλέσεις πόνο. Και, αν μπορούσε, δε θα σου έλεγε ποτέ το πρόβλημά του – θα σου το έκρυβε για πάντα. Επειδή φοβάται ότι θα στραφείς εναντίον του, χωρίς αγάπη, για να υπερασπιστείς τιποτένιες «αξίες»: το όνομά σου, την «αξιοπρέπειά σου», με δυο λόγια: τον εγωισμό σου.
Γι’ αυτό, αδελφέ μου, γι’ αυτό, αδελφή μου, πρέπει να σε ρωτήσω κι εγώ:
Ποιον αγαπάς περισσότερο, το παιδί σου ή τον εαυτό σου; Το παιδί σου ή τις ηθικές αρχές σου;
Πρόσεξε, γιατί από την απάντησή σου θα κριθούν οι ίδιες οι ηθικές αρχές σου.

Ξέρω κάποιον γνωστό σου, που έδωσε ξεκάθαρη απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα: ότι αγαπάει μόνο το παιδί του, όχι τον εαυτό του, ούτε το όνομά του, ούτε νοιάζεται για τις ηθικές αρχές του ή για την «αξιοπρέπειά του», όταν το παιδί του κινδυνεύει, ακόμη κι αν εκείνο, με λάθη και ανωριμότητα, έχει προκαλέσει μόνο του τη συμφορά του. Δεν τον νοιάζει η γνώμη «της κοινωνίας» για τις πράξεις του, ενώ ο ίδιος νοιώθει όμορφα και αξιοπρεπής όταν σωθεί το παιδί του από τα προβλήματα που το ίδιο έχει προκαλέσει στον εαυτό του. Και ξέρει ένα μόνο τρόπο να το σώσει: να το σφίξει στην αγκαλιά του και να το φροντίσει, χωρίς να το ρωτήσει τίποτα, χωρίς να του ζητήσει τίποτα, χωρίς να το κρίνει για τίποτα.
Αυτός ο γνωστός σου –πολύ γνωστός σου– είναι ο Χριστός. Έδωσε αυτή την απάντηση, όχι μόνο συγχωρώντας τους σταυρωτές Του πάνω στο σταυρό, αλλά και διδάσκοντας την παραβολή του ασώτου υιού. Σ’ αυτή την παραβολή, ο Πατέρας (που είναι ο ίδιος ο Χριστός) όχι μόνο ανοίγει την πόρτα του στο γιο του, που επιστρέφει σε κακά χάλια από δικές του ανοησίες (έφαγε το μερίδιό του από την πατρική περιουσία και μετά πέθαινε απ’ την πείνα), αλλά και βγαίνει ο ίδιος να τον αγκαλιάσει και να τον πάρει στο σπίτι, μόλις τον βλέπει από μακριά να πλησιάζει.
Ξέρω ότι η στάση αυτή σκανδαλίζει πολλούς, που νομίζουν πως είναι πιο δίκαιοι ή πιο σοφοί απ’ το Χριστό, δηλαδή το Θεό. Αυτοί θα έκλειναν την πόρτα στο παιδί τους – είναι εκείνοι που λένε τα απάνθρωπα και εγκληματικά λόγια: «Εγώ σε προειδοποίησα. Αν χρειαστείς βοήθεια, να μην έρθεις σε μένα».
Δε φαντάζομαι να είσαι κι εσύ απ’ αυτούς. Αν όμως είσαι (σκέψη που με πικραίνει βαθύτατα), τότε κακώς έγινες γονιός. Κακώς ο Θεός σού εμπιστεύτηκε το παιδί σου, ή τα παιδιά σου. Δεν το άξιζες, γιατί δεν ξέρεις να αγαπάς. Ή μάλλον ξέρεις να αγαπάς τον εαυτό σου, αλλά όχι τα παιδιά σου.
Δεν είσαι τέτοιος γονιός, ελπίζω. Είσαι από τους γονιούς που αγαπούν το παιδί τους πιο πολύ από την ηθική τους, πιο πολύ από το όνομά τους και τη γνώμη των άλλων γι’ αυτούς, πιο πολύ ακόμη και από την αξιοπρέπειά τους και φυσικά πιο πολύ από τον εαυτό τους. Έτσι είναι;
Πάντως, ό,τι κι αν είναι, ήρθε η ώρα να το δείξεις. Τώρα η κόρη σου σε χρειάζεται πιο πολύ από κάθε φορά. Πολύ περισσότερο απ’ όσο σε χρειάζεται για να της πληρώνεις τα φροντιστήρια ή τις ξένες γλώσσες ή το κολυμβητήριο. Τώρα δεν παίζεται η εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο, αλλά κάτι αφάνταστα πιο σημαντικό, κάτι πραγματικά σοβαρό: η ζωής της και η ζωή του παιδιού της.
Ναι, καλά κατάλαβες: η κόρη σου είναι έγκυος.
Καλά θα κάνεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου. Είπες ότι την αγαπάς. Άρα δε θες να της προκαλέσεις πόνο. Δε θες να την «τιμωρήσεις». Δε θες να χειροτερέψεις το πρόβλημά της. Άλλωστε, αν τη στενοχωρήσεις, εσύ θα στενοχωρηθείς πιο πολύ. Αν την κάνεις να πονέσει, εσύ θα πονέσεις πιο πολύ. Αυτό δεν είναι η αγάπη;
Αυτό είναι και το κριτήριο, για να δεις αν πράγματι αγαπάς την κόρη σου πιο πολύ ή τον εαυτό σου: όταν βρέθηκες στην ανάγκη να την τιμωρήσεις, πόνεσες εσύ το ίδιο ή και πιο πολύ απ’ αυτήν; Αν ναι, τότε την αγαπάς. Αν ένιωσες ικανοποίηση, που «απέδωσες δικαιοσύνη» ή που «έκανες το καθήκον σου» και τη «συνέτισες» ως γονιός, τότε φοβάμαι πως πρέπει να την αγαπήσεις πιο πολύ. Δεν την αγαπάς αρκετά.
Τώρα, πάντως, ήρθε η ώρα να τη στηρίξεις. Αυτό είναι –μόνον αυτό– το καθήκον σου ως γονιού. Όχι να την κρίνεις, όχι να την κατηγορήσεις, όχι να τη «διορθώσεις» ή να τη «συνετίσεις», όχι όλες αυτές οι βλακείες. Είναι αργά πια. Τώρα η κόρη σου έχει ένα πρόβλημα. Και το καθήκον σου είναι να της συμπαρασταθείς – με το μόνο τρόπο που μπορεί κάποιος να συμπαρασταθεί στο συνάνθρωπό του, με την αγάπη.
Αγκάλιασέ την, στήριξέ την, άφησέ την να σου μιλήσει, να κλάψει κοντά σου, αν το έχει ανάγκη, πες της και δείξε της ότι την αγαπάς εξίσου με πριν, ότι δε νομίζεις ότι «σε πρόδωσε», «σε απογοήτευσε» κ.τ.λ. Όλοι κάνουμε λάθη. Αλλά οι αληθινά δικοί μας άνθρωποι μάς αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε, όχι γι’ αυτά που κάνουμε. Κι εμείς αγαπάμε τους άλλους, και τα παιδιά μας, γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτά που κάνουν. Και αυτό που είναι αξίζει πάρα πολύ την αγάπη μας, όσα λάθη κι αν έχουν κάνει ή εξακολουθούν να κάνουν.

Πρόσεξε όμως. Εδώ, εκτός από την κόρη σου, άλλος ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα. Ο άνθρωπος αυτός είναι το εγγονάκι σου.
Έχεις ένα εγγονάκι, ξέρεις. Η κόρη σου είναι έγκυος, κι αυτό σημαίνει ότι μέσα της άρχισε ήδη να ζει ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, πάρα πολύ ανθρώπινο, άνθρωπος όσο κι εσύ, όσο ο άλλος γονιός του παιδιού σου, όσο το ίδιο το παιδί σου. Κι αυτός ο καινούργιος άνθρωπος (δεν τον βλέπεις, ίσως δεν έχει ακόμη σχηματιστεί η καρδιά του, αλλά υπάρχει, ζει και έχει ανθρώπινη ψυχή, δώρο του Θεού, ψυχή αθάνατη, που δεν θα πεθάνει ακόμη κι αν το μικροσκοπικό σώμα του πεθάνει τώρα), αυτός λοιπόν ο καινούργιος άνθρωπος δεν είναι ξένος για την κόρη σου, δεν είναι ξένος για σένα, είναι σάρκα από τη σάρκα σου και αίμα από το αίμα σου. Είναι πολύ στενός σου συγγενής, εγγονάκι σου. Σε λίγους μήνες θα είναι κοντά σου, θα το κρατάς αγκαλιά και θα το παίζεις στα γόνατά σου. Και σε λίγα χρόνια θα είναι ολόκληρος άντρας ή κοτζάμ γυναίκα.

Εδώ λοιπόν, αγαπητέ μου γονιέ (αγαπητέ μου αδελφέ, αγαπητή μου αδελφή), θα δώσεις εξετάσεις στη συνείδησή σου, στο παιδί σου και στον ίδιο το Θεό, άσχετα αν πιστεύεις ή όχι σ’ Αυτόν.
Τι θα προτιμήσεις; Προτιμάς το εγγονάκι σου (το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα) ή θα απαιτήσεις από την κόρη σου να το ξεφορτωθεί και θα το ξεχάσετε όλοι μαζί, για ένα φτηνό τίμημα, όπως το να μπει στο πανεπιστήμιο ή να κάνει καριέρα ή να ζήσει τη ζωή της (με σεξουαλικές χαρές, αλλά χωρίς υποχρεώσεις) ή, ακόμα χειρότερο, για να μη «ρεζιλευτείτε στη γειτονιά ή στη δουλειά σας ή στον κύκλο σας»;
Άλλωστε η κόρη σου είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει ποτέ να το ξεχάσει. Αντίθετα, είναι μάλλον σίγουρο πως σε κάθε πρόβλημα, που θα συμβαίνει αργότερα στη ζωή της, θα σκέφτεται: «Τιμωρούμαι, γιατί κάποτε σκότωσα εκείνο το παιδάκι, το παιδάκι μου». Ακόμη κι όταν γεράσει, δε θα της έχουν φύγει οι τύψεις.
Αυτό το παιδί, ξέρεις, δεν είναι σκουπίδι, δεν είναι αντικείμενο. Δεν είναι «λάθος». Είναι ένας άνθρωπος. Ένα δώρο του Θεού στην κόρη σου και σε σένα. Είναι οι εξετάσεις που δίνετε όλοι μαζί για να χάσετε τα πάντα (όσα αξίζουν περισσότερο στον κόσμο, και δεν είναι η καριέρα ή οι απολαύσεις) ή να κερδίσετε τα πάντα. Όχι μόνο τώρα, αλλά (δε με νοιάζει αν δεν το πιστεύεις) στην αιωνιότητα.

Θα κλείσω αυτό το γράμμα λέγοντας τίμια τι θα έκανα εγώ στη θέση σου.
Θα συμπαραστεκόμουν στην κόρη μου δίνοντάς της όλη μου την αγάπη και χωρίς να την κατηγορήσω για τίποτα. Και θα την παρακαλούσα να κρατήσει το μωρό, ακόμη κι αν η ίδια είχε αποφασίσει να «τερματίσει την κύηση» (όπως λέμε τώρα, εξευγενισμένα, τη δολοφονία μωρών μέσα στη μήτρα της μητέρας τους). Θα της εξηγούσα ότι:
α) Ακόμη κι αν η εγκυμοσύνη την εμποδίσει να διαβάσει για το σχολείο ή για τις πανελλήνιες, αξίζει να θυσιάσει μια χρονιά για να φέρει στη ζωή κάτι τόσο πολύτιμο, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Δεν πειράζει, θα συνεχίσει το σχολείο του χρόνου.
β) Η εγκυμοσύνη δεν την εμποδίζει να σπουδάσει. Κι αν πρέπει να φύγει σε άλλη πόλη για τις σπουδές της και δυσκολεύεται να συνδυάσει το ρόλο της μητέρας με τις υποχρεώσεις της φοιτήτριας, θα πάω κι εγώ μαζί της (ή κι οι δυο γονείς της, αν είναι δυνατόν) και θα τη βοηθήσω όσο μπορώ. Ακόμη κι αν ανατραπεί η ζωή μου όπως την έχω τώρα, αξίζει κάθε θυσία για να μεγαλώσουμε αυτό το πολύτιμο πλασματάκι, το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μας έχει συμβεί.
γ) Αν ο πατέρας του παιδιού επιθυμεί και είναι σε θέση να την παντρευτεί, θα βοηθήσω όσο μπορώ για να γίνει αυτός ο γάμος. Αν είναι ένας ανεύθυνος ή βίαιος ή ήδη παντρεμένος ή δεν επιθυμεί να παντρευτεί την κόρη μου, αλλά την ήθελε μόνο για να κάνει το κέφι του, ας πάει στην ευχή του Θεού. Εγώ είμαι εδώ για το παιδί μου, εγώ είμαι εδώ και για το εγγονάκι μου. Ο Θεός να τα έχει καλά και τα δυο.
Αυτά λοιπόν, αδελφέ μου, αδελφή μου, θα έκανα εγώ, αν βρισκόμουν στη θέση σου. Αυτά θα κάνω, αν κάποτε βρεθώ στη θέση σου. Αυτά σε παρακαλώ να κάνεις κι εσύ, τώρα, που (χωρίς να το περιμένεις) βρέθηκες σ’ αυτή τη θέση.
Δε θα το μετανιώσεις. Θα ανταμειφθείς με τη χαρά της παρουσίας αυτού του πολύτιμου ανθρώπινου πλάσματος στη ζωή σου. Αυτού του ανθρώπου, που θα σου δώσει τόση αγάπη, όση θα του προσφέρεις κι εσύ, και θα σου τη δώσει όχι μόνο τώρα αλλά και μετά από χρόνια.
Θα ανταμείψεις και την κόρη σου, που θα της δείξεις πόσο την αγαπάς και ότι την αγαπάς περισσότερο από τον εαυτό σου, το όνομά σου ή την «αξιοπρέπειά σου». Και, υπόψιν, ότι, όποιος αγαπάει το παιδί της κόρης σου, της δίνει τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι αγαπάει και την ίδια. Το δώρο αυτό που της κάνεις είναι ανεκτίμητο, πίστεψέ με.

Θα τελειώσω με ένα υστερόγραφο.
Μήπως η κόρη σου δεν σου έχει πει τίποτα; Μήπως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, η σχέση σας είναι τέτοια, που δεν πρόκειται να σου μιλήσει, ακόμη κι αν έχει (ή αν της προκύψει στο μέλλον) αυτό το πρόβλημα; Μήπως θα προτιμήσει να πάει ολομόναχη, ή σιωπηλά με μια φίλη της ή με τον άλλο γονιό της, σ’ ένα χειρουργικό σφαγείο για να κατασκάψουν το σώμα της και να πετσοκόψουν το μωρό της, επειδή η σχέση σας είναι τέτοια, ώστε το καλύτερο πράγμα στον κόσμο (την εγκυμοσύνη) το έχεις κάνει εσύ «πρόβλημα»;
Έστω κι αν νομίζεις πως η σχέση σας είναι αρμονική, πιστεύω ότι θα πρέπει να αναρωτηθείς και να κάνεις από τώρα –πριν είναι αργά– προληπτικές κινήσεις, όπως:
ν’ αρχίσεις να χτίζεις μια σχέση αληθινής επικοινωνίας με την κόρη σου, γεμάτη αγάπη, κατανόηση και σεβασμό προς αυτήν – εκείνη, από την πλευρά της, είναι σίγουρο πως σε αγαπά και σε σέβεται, ακόμη κι αν η δική σου συμπεριφορά είναι απότομη ή απόμακρη και δεν την αφήνει να σου το δείξει•
να μιλήσεις μαζί της συγκεκριμένα γι’ αυτό το θέμα και να τη βοηθήσεις να καταλάβει πως η αντίδρασή σου, σε περίπτωση που προκύψει, θα χαρακτηρίζεται από αγάπη και συμπαράσταση και προς εκείνη και προς το μωρό της, για τους οποίους θα θυσιάσεις ευχαρίστως την «αξιοπρέπειά σου» και «το όνομά σου στην κοινωνία».
Ίσως είναι δύσκολο για σένα να σκεφτείς έτσι, γιατί πρέπει να σπάσεις ένα ταμπού που βασανίζει την κοινωνία μας εδώ και αιώνες, το ταμπού της «ηθικής» και της «αξιοπρέπειας». Όμως υπάρχει μια δύναμη που σπάει όλα τα ταμπού: η αγάπη. Και υπάρχει κάποιος που παρέχει την αγάπη ως δώρο σ’ εκείνον που του τη ζητάει με αγωνία. Κάποιος που είναι ολόκληρος αγάπη και που συνεχώς μας προσκαλεί να μοιραστούμε την αγάπη του. Δε μας ζητάει τίποτα και μας δίνει τα πάντα – και, αν μας ζητάει κάτι, πάλι για δικό μας όφελος το ζητάει. Θα τον συναντήσεις εύκολα και θα του μιλήσεις ακόμα πιο εύκολα. Είναι συνέχεια on line. Κοίταξε γύρω σου και θα δεις την κεραία του. Έχει το πιο αναγνωρίσιμο σχήμα στον κόσμο: †

Θ. Ι. Ρηγινιώτης
Θεολόγος – Μέλος Δ.Σ. του Παγκρητίου Συνδέσμου Θεολόγων

Aπό εδώ: http://vardavas.blogspot.com/2010/04/blog-post_182.html και εδώ: http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/oikogeneia/anypandri_mitera_gramma_1.htm

ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΑΙΩΝΑ ΘΗΒΩΝ ΘΑ ΣΑΣ ΗΤΑΝ ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΑΝ ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑΤΕ ΣΤΟ … ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΣΑΣ!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ – ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΜΑΣ.

(ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΤΡΟΜΑΖΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ, ΕΤΣΙ ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΒΑΣΙΚΑ ΣΕ ΔΩΡΕΕΣ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΩΝ…)

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΛΑΒΟΥΜΕ !!! ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ, Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ:

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΕΩΝΑ ΘΗΒΩΝ ΕΛΑΙΩΝΑΣ ΘΗΒΑΣ ΤΚ 32 200

(ΥΠ’ ΟΨΙΝ κ. ΚΟΣΜΑΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ – ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ)

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω.

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στʼ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, νʼ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα ναʼ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μʼ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απʼ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μʼ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σʼ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σʼ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για ναʼ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασαν πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφʼ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρʼ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μʼ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριο της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταματήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ
Το tvxs.gr επικοινώνησε με την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων: η Κατερίνα Γκουλιώνη, κρατούμενη στις φυλακές της Θήβας, βρισκόταν μαζί με άλλους κρατούμενους στο καράβι για μεταγωγή στην Κρήτη.

Οι φρουροί την υποχρέωσαν να κάτσει μόνη της, 15 θέσεις πίσω από τους υπόλοιπους, δεμένη πισθάγκωνα. Στις 6:00 τα ξημερώματα βρέθηκε νεκρή και σύμφωνα με μαρτυρίες συγκρατουμένων της ήταν χτυπημένη στο πρόσωπο.

Η Πρωτοβουλία επικοινώνησε με τον αρμόδιο ιατροδικαστή, ο οποίος αρνείται να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα βγει η έκθεση με τα ακριβή αίτια θανάτου. Σε προσπάθεια επικοινωνίας με το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.

ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΚΟΛΠΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ!

Η ηλεκτρονική έκδοση της Ελευθεροτυπίας:

Νεκρή 41χρονη κρατούμενη κατά τη μεταγωγή της στην Κρήτη

(…)Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αστυνομικοί την άκουσαν να «ροχαλίζει» βαριά, όμως δεν έδωσαν σημασία, γιατί νόμισαν ότι ήταν «κάτι φυσιολογικό». Τα ξημερώματα, όταν άρχισαν οι προετοιμασίες για την αποβίβαση, διαπίστωσαν ότι η 41Χρόνη βρισκόταν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση και ζήτησαν να πάει στο λιμάνι ασθενοφόρο όπως και έγινε. Οι διασώστες του ΕΚΑΒ προσπάθησαν να τη συνεφέρουν χωρίς αποτέλεσμα και στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατος της. Τα αίτια, θα εξακριβωθούν από την ιατροδικαστική εξέταση.(…)

Ο Ελεύθερος Τύπος έχει την τυπική είδηση, χωρίς άλλο στοιχείο.

Η Καθημερινή επαναλαμβάνει το σενάριο περί λιποθυμικής κατάστασης (και πρόσεξτε: λέει μεν ότι η κοπέλα εξέτιε ποινή για ναρκωτικά, αλλά τίποτε άλλο! Κι έτσι, όποιος τη διαβάσει, σου λέει «α, ναρκομανής ΄ήταν…);
«Η 41χρονη, η οποία εξέτιε ποινή για ναρκωτικά, βρέθηκε σε λιποθυμική κατάσταση και με τον κατάπλου του πλοίου, μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός της»

Το Σκάι μεταδίδει τα παρακάτω, ενώ εμφανίζεται και άποψη ιατροδικαστή (χωρίς όνομα όμως):

Ο ιατροδικαστής που προέβη στη νεκροψία απέκλεισε το ενδεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας, ενώ αναμένεται ολοκλήρωση των τοξικολογικών εξετάσεων για τα ακριβή αίτια του θανάτου της.

Όπως καταγγέλλουν συγκρατούμενές της, της χορηγήθηκαν ναρκωτικά χάπια, με εντολή της διεύθυνσης των φυλάκων, πριν απο τη μεταγωγή της.

Η ομάδα του tvxs λέει ότι
«Η επίσημη ενημέρωση από το Υπουργείο είναι ότι πρόκειται για ανακοπή καρδιάς ενώ συγκεχυμένο παραμένει το αν η μεταφορά της στο πλοίο γινόταν με χειροπέδες, κάτι το οποίο αρνείται το Υπουργείο.»

Δείτε ένα βίντεο εδώ με μαρτυρία συγκρατούμενης εδώ
http://www.youtube.com/watch?v=RgkMjQRlZG4

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1035547

Τα σημάδια στο πρόσωπο και στο λαιμό της γυναίκας, αδιάψευστοι μάρτυρες του ξυλοδαρμού της, ο οποίος βεβαιώθηκε και με ιατροδικαστική έκθεση, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τον άγριο ξυλοδαρμό που υπέστη. Το νοσοκομείο Παπανικολάου, στο οποίο οδηγήθηκε όντας κρατούμενη, διέγνωσε και ρήξη τυμπάνου!

Η 35χρονη Ευγνωμία Ξυνού, μητέρα ανήλικου παιδιού, είχε την ατυχία να πατήσει λάθος το συνδυασμό του συναγερμού στο μπακάλικο που διατηρεί με το σύζυγό της στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο συναγερμός άρχισε να χτυπά και καθώς η γυναίκα προσπαθούσε να τηλεφωνήσει στο σύζυγό της για να της πει πώς να τον απενεργοποιήσει, κατέφθασν τα… όργανα της τάξης. Της είπαν να πάει μαζί τους στο Τμήμα, για εξακρίβωση στοιχείων. Διαμαρτυρήθηκε, επειδή είχε αστυνομική ταυτότητα και όλοι οι επαγγελματίες της περιοχής την γνώριζαν.

Ομως, στο σύγχρονο Μαρκοζιστάν δεν υπάρχουν δικαιώματα. Ακόμα και η κοινή λογική υποχωρεί μπροστά στη θέληση του μπάτσου. Αρπαξαν τη διαμαρτυρόμενη γυναίκα, της πέρασαν χειροπέδες και άρχισαν να τη σέρνουν, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των επαγγελματιών της περιοχής! Τα χειρότερα, όμως, δεν είχαν έρθει ακόμα.

Οπως καταγγέλλει η συνήγορός της Ολγα Βλόντζου, όταν η Ε. Ξυνού σύρθηκε στο Τμήμα οδηγήθηκε σε ξεχωριστό δωμάτιο, φορώντας ακόμα τις χειροπέδες. Εκεί, ο αρχιφύλακας Κιτμερίδης Αλέξανδρος άρχισε να τη χτυπά στο πρόσωπο και να την πετά στους καναπέδες του δωμάτιου και στο πάτωμα. Οταν η γυναίκα σωριάστηκε κάτω, πέρασε τα δυο χέρια του στο λαιμό της και άρχισε να την πνίγει! Ενώ η σοκαρισμένη γυναίκα φώναζε «βοήθεια», αυτός την έβριζε με φράσεις όπως «πουτάνα, θα σε γαμήσω, μαλακισμένο κ.ά.». Λίγο πριν λιποθυμίσει από το σφίξιμο στο λαιμό, την άφησε, ενώ παρά τις κραυγές της κανένας από τους παρόντες μπάτσους δεν παρενέβη για να τη βοηθήσει. Αντίθετα, λίγο μετά και ενώ ήταν φανερά τραυματισμένη, ο διοικητής του Τμήματος της έδωσε τη «χαριστική βολή» χαστουκίζοντάς την με δύναμη.

Στη συνέχεια ακολουθήθηκε η πεπατημένη. Την τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και την παρέπεμψαν στο αυτόφωρο με τις κατηγορίες της «αντίστασης» και της «εξύβρισης». Η μήνυση που έκανε κατά των βασανιστών της δεν ακολούθησε τη διαδικασία του αυτόφωρου, αλλά θα αποσταλεί… ταχυδρομικά στην εισαγγελία, η έδρα της οποίας είναι μερικά τετράγωνα παρακάτω (αυτά παθαίνει όποιος πολίτης κάνει το λάθος να καταθέσει μήνυση στην Αστυνομία, αντί να πάει κατευθείαν στην Εισαγγελία. Στο αυτόφωρο η Ε. Ξυνού ζήτησε τη νόμιμη αναβολή και αφέθηκε ελεύθερη, ενώ η δίκη της προσδιορίστηκε για χθες Παρασκευή.

Οπως καταγγέλθηκε, από τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε το γεγονός του ξυλοδαρμού της, ο σύζυγός της δέχεται σωρεία απειλητικών τηλεφωνημάτων.

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ο φαρμακοποιός Χρήστος Χρόνης μας κοινοποίησε επιστολή του προς το έντυπο «Φαρμακευτικός Κόσμος», που στο Editorial του τεύχους 93 με τίτλο «Μη με λησμόνει…» συσχέτιζε δύο ειδήσεις αναφορικά με τα «ζιζάνια της οικογένειας των φαρμακοποιών». Έγραφε ο εκδότης: «Η πρώτη (είδηση) κάνει λόγο για τις παρατυπίες ορισμένων φαρμακοποιών σε βάρος του Οργανισμού Περίθαλψης Ασφαλισμένων Δημοσίου (ΟΠΑΔ), αυτές που τους αναδεικνύουν πρωταγωνιστές στις παραβάσεις μεταξύ των άλλων υγειονομικών, με συμμετοχή στο 54,17 του συνόλου των παραβάσεων και στο 95,68 του συνόλου των προστίμων! …αρνητική πρωτιά… που κατακτήθηκε με τη χρήση ξένων βιβλιαρίων, με προσθήκες φαρμάκων σε θεωρημένες συνταγές, με λανθασμένες οικονομικές εκκαθαρίσεις στις καταστάσεις των συνταγών του Δημοσίου κ.α. …Η δεύτερη είδηση έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εκεί όπου κάποιοι Αμερικανοί φαρμακοποιοί αρνούνται να χορηγήσουν το αντισυλληπτικό «χάπι της επόμενης μέρας» εκφράζοντας έτσι – στη βάση των δικών τους θρησκευτικών πεποιθήσεων – την αντίθεσή τους στην άμβλωση, τη διακοπή της αγέννητης ζωής. Αγνοώντας ή – στην καλύτερη περίπτωση – υποτιμώντας τις σωματικές και ψυχικές περιπέτειες υγείας αλλά και τις κοινωνικές επιπτώσεις στις οποίες μπορεί να οδηγήσει μια ανεπιθύμητη κύηση. Δυο ειδήσεις… με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τη διάσταση ανάμεσα στην επιστήμη και τις αντίθετα ακραίες όψεις της ηθικής. Στη μια άκρη ο αμοραλισμός και ο αριβισμός, η επιδίωξη του υλικού οφέλους χωρίς καμία αρχή και φραγμό. Στην άλλη άκρη ο αντιδραστικός θρησκευτικός συντηρητισμός, ο πουριτανισμός, η στενόψυχη φαρισαϊκή ιδεολογία. …η επιστήμη του φαρμάκου και το ανθρωπιστικό λειτούργημα που συνεπάγεται, με το ιδιαίτερο βάρος τους στην κοινωνική ζωή – μιας και σχετίζονται με την υγεία των πολιτών – δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τέτοιες ακραία ηθικές συμπεριφορές…. τα ζιζάνια οφείλουμε να τα εκχερσώσουμε». Ο κ. Χρόνης απαντά στον εκδότη – τον προφανώς ανενημέρωτο για την διπλή δράση του «χαπιού της επόμενης ημέρας, που λειτουργεί και ως αντισυλληπτικό, και ως εκτρωτικό – τα εξής: «Δεν χρειάζεται να φθάσετε πέραν του Ατλαντικού για να βρείτε φαρμακοποιούς συνεπείς στην χριστιανική τους πίστη και στον όρκο τους, που αρνούνται να χορηγήσουν το εκτρωτικό – και όχι αντισυλληπτικό – χάπι της επόμενης ημέρας. Κάποιοι είμαστε εδώ, δίπλα σας. Δεν καταλαβαίνω πώς συσχετίζετε τους παρανομούντες φαρμακοποιούς με τους σεβομένους την απόλυτη αξία άνθρωπος. Σίγουρα η μόνη δυνατή σχέση είναι ότι όσοι φιμώνουν την φωνή της συνείδησής τους που τους ελέγχει για την συμμετοχή τους στο τελούμενο έγκλημα, αυτοί είναι πολύ πιο εύκολο να κάνουν και άλλες παρανομίες, κλοπές κλπ. Αφήστε τα περί συντηρητισμών, πουριτανισμών, φαρισαϊσμών κ.λπ. «ισμών», αυτή την πολύ γνωστή καραμέλα που πιπιλάτε οι αυτοανακηρυχθέντες «προοδευτικοί». Ταχθήκαμε και εμείς και οι γιατροί να προασπίσουμε το ύψιστο αγαθό, την ζωή, το δεχόμαστε ναι ή όχι; Και ναι και όχι συγχρόνως δεν γίνεται! Για ποιο «ανθρωπιστικό λειτούργημα» μιλάτε, όταν στο πλαίσιο αυτού εγκρίνετε την ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. (Ας λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, μη γλυκαίνετε το πικρό χάπι της αλήθειας και σκόπιμα παραπλανάτε τον κόσμο, μιλώντας για μια κάποια ανώδυνη «τεχνητή διακοπή κύησης»). Ο παραλογισμός αυτός, ο υποκινούμενος από σκοπιμότητες, δεν έχει θέση σε επιστήμονες λειτουργούς της υγείας». Στο υστερόγραφο ο επιστολογράφος παραθέτει απόσπασμα από τον όρκο των γιατρών στην Ελλάδα (δεν θα δώσω φάρμακο για να προκαλέσω έκτρωση) και αποσπάσματα από την Συνθήκη της Γενεύης: «την στιγμή που γίνομαι αποδεκτός ως μέλος του ιατρικού επαγγέλματος, ορκίζομαι να αφιερώσω την ζωή μου στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. (…) Θα διατηρήσω τον υπέρτατο σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή από την ώρα της συλλήψεως».