http://www.voanews.com/greek/news/IMF-Arrest-121867089.html

Υπό κράτηση στη Νέα Υόρκη ο Ντομινίκ Στρός Καν

VOA | Ουάσιγκτον  Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Φωτογραφία AP

Η εμφάνιση του επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Κάν, στο δικαστήριο αναβάλλεται για αργότερα σήμερα.  Ο κ. Στρος Καν, που κατηγορείται για σεξουαλική επίθεση, συμφώνησε να υποβληθεί σε ιατροδικαστική εξέταση.

Οι δικηγόροι του επικεφαλής του ΔΝΤ, ανέφεραν ότι συμφώνησε να καθυστερήσει η εμφάνιση του στο δικαστήριο στη Νέα Υόρκη, έτσι ώστε η αστυνομία να συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση.  Η αστυνομία ανακοίνωσε την Κυριακή, ότι ο κ. Στρος Καν κατηγορείται για σεξουαλική επίθεση σε βαθμό κακουργήματος, απόπειρα βιασμού και ομηρία, μετά την κατάθεση που έδωσε καμαριέρα ξενοδοχείου στην πόλη της Νέας Υόρκης.

Ο δικηγόρος του κ. Στρος Καν δήλωσε ότι ο πελάτης του θα δηλώσει αθώος σε όλες τις κατηγορίες.

Το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι παραμένει σε πλήρη λειτουργία και επιχειρησιακή ετοιμότητα και επεσήμανε ότι δεν έχει να κάνει κανένα σχόλιο για την σύλληψη.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν θεωρούνταν φαβορί για να ηγηθεί, ως προεδρικός υποψήφιος, του Σοσιαλιστικού Κόμματος κατά του Νικολά Σαρκοζί στις Προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γαλλία το 2012.

Η επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας, Μαρτίν Ώμπρι, έκανε έκκληση για ενότητα στην παράταξη την Κυριακή και τόνισε ότι η είδηση «ήταν κεραυνός εν αιθρία».

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο κ. Στρος Καν συνελήφθη αργά το απόγευμα του Σαββάτου ενώ βρισκόταν μέσα σε αεροπλάνο που αναμενόταν να αναχωρήσει για το Παρίσι.

Η αστυνομία ανέφερε ότι η 32χρονη καμαριέρα από το Ξενοδοχείο Σόφιτελ τους είπε ότι μπήκε για να καθαρίσει τη σουίτα που διέμενε ο κ. Στρος Καν το απόγευμα του Σαββάτου. Όπως η ίδια είπε στην αστυνομία ο επικεφαλής του ΔΝΤ βγήκε από το μπάνιο εντελώς γυμνός και προσπάθησε να την πιέσει να προβούν σε σεξουαλικές πράξεις. Όπως είπε η νεαρή κοπέλα κατάφερε να απελευθερωθεί, να διαφύγει από το δωμάτιο και να ενημερώσει το υπόλοιπο προσωπικό του ξενοδοχείου, όπου και κάλεσε την αστυνομία.

Η αστυνομία ανέφερε ότι όταν έφτασε στο ξενοδοχείο, ο κ. Στρος Καν είχε φύγει ήδη για το αεροδρόμιο, αφήνοντας πίσω του το κινητό του τηλέφωνα και άλλα προσωπικά αντικείμενα.

Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της Νέας Υόρκης Πολ Μπράουν δήλωσε αργά την Κυριακή η καμαριέρα μεταφέρθηκε σε τοπικό νοσοκομείο για μικροεκδωρές και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι παντρεμένος με επιφανή τηλεοπτική δημοσιογράφο της Γαλλίας, αλλά έχει στο ιστορικό του και άλλη υπόθεση ροζ σκανδάλου. Το 2008, είχε απολογηθεί για αυτό που ο ίδιος είχε αποκαλέσει «λάθος κρίση» για σχέση που είχε συνάψει με μια υφιστάμενη του.

Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Δημοσκοπήσεων IFOP, Τζερόμ Φουρκέτ, είπε στο γαλλικό ραδιόφωνο ότι εάν οι κατηγορίες αποδειχθούν αληθινές, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον κ. Στρος Καν να ξαναξεκινήσει πολιτική καριέρα.

(Δείτε και σχετικό βίντεο εδώ http://www.tovima.gr/world/article/?aid=400846 )

Γνωρίζουμε βέβαια ότι οι εργαζόμενες γυναίκες πάντα κινδύνευαν να πέσουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από διάφορους βλαμμένους που τύγχανε να είναι αφεντικά τους ή ιδιοκτήτες τους (σε καθεστώς δουλείας) ή απλά «καλοί πελάτες» ή «υψηλοί συνεργάτες» στην επιχείρηση του «αφεντικού». Και πολλές φορές έπεφταν θύματα χωρίς να τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Αναρωτιόμαστε όμως διάφορα πράγματα για τον Ντομινίκ:

• αν κάνει τέτοιες αταξίες σε ηλικία 62 ετών, τι συμπεριφορά θα είχε άραγε σε μικρότερη ηλικία που το αίμα βράζει πιο εύκολα;
• μήπως το έχει ξαναπάει το γράμμα κι άλλες φορές, αλλά τα θύματά του φοβήθηκαν να μιλήσουν (ή τα δωροδόκησε για να το αποσιωπήσουν);
• μήπως είναι ομοϊδεάτης του «δικού μας» Τσόκλη ο οποίος έχει πλέξει το εγκώμιο των βιαστών και τον ψόγο των θυμάτων τους από την κρατική τηλεόραση;
• ή μήπως απλά πιστεύει ότι με τα λεφτά και την κοινωνική θέση που κατέχει, μπορεί να κάνει ό,τι του κα…(πνί)σει χωρίς να υφίσταται τις συνέπειες;

Αυτά τα ερωτήματα ίσως να μην βρουν ποτέ απάντηση – και πάντα υπάρχει η πιθανότητα να έχει στηθεί εναντίον του πλεκτάνη… Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ντομινίκ, που αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 20 ετών, σύμφωνα με τη νομοθεσία της πολιτείας της Νέας Υόρκης, βρίσκεται βαθιά μέσα στα σκατά – εκεί που ο ίδιος μαζί με το ΔΝΤ έχουν βυθίσει πολλούς ανθρώπους, λαούς ολόκληρους. Ας μείνει εκεί έστω και για λίγο, να δει τι ωραία που είναι! Στην τελική αυτόν δεν τον βύθισαν στα σκατά εγκληματίες πολιτικοί χωρίς να φταίει… Αυτός μπήκε εκεί μέσα μόνος του.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της απόξω, φορά τη φούστα και φαίνεται η κιλότα της, προκαλεί. Εγώ νομίζω ότι τη βία τη ζητά η ίδια. Θέλει να τη βιάσουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί η αστυνομία πιάνει τον άνθρωπο που τη βίασε και δεν βάζει αυτή την ίδια που τον προκαλεί; Αφού η φύση τον σπρώχνει να κάνει αυτό. Έχω άλλες απόψεις για τα πράγματα, πως να στο πω βρε παιδί μου. Δεν ξέρω, θα ήθελα κάθε φορά που γίνεται ένας βιασμός να δω γιατί γίνεται, ποιός έφταιξε από τους δυό, ποιός είναι αλήθεια πιο ζωντανός άνθρωπος - ο γέρο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανένα ερωτισμό μέσα του, ή εκείνος που ρισκάροντας τη ζωή του την ίδια, την ελευθερία του, επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό και θέλει να το φιλήσει, να το αγκαλιάσει, να το σφίξει; Μα, γιατί, ποιός είναι ο πιο καλός; Και πως η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα, με εκείνους τους ανέραστους που δε συγκινούνται μπροστά στο φαινόμενο ή με εκείνους που το πάθος ξεχειλίζοντας τους κάνει να επιτεθούν; Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω η επίθεση βρε παιδί μου, να καταλάβεις αυτό το πράγμα, αυτό που η φύση έπλασε προκλητικό, να το γευτείς, να το χαρείς; Είναι αναρχικές αυτές οι σκέψεις, το ξέρω, αλλά δεν είναι φυσικές;»

Και τώρα πείτε μας τη γνώμη σας. Τι είδους άνθρωπος μπορεί να είναι αυτός που δηλώνει ότι

α) όποια κοπέλα φοράει βαθύ ντεκολτέ ή κοντή φούστα επιθυμεί να τη βιάσουν ή/και της αξίζει να τη βιάσουν,

β) αυτός που αποπειράται να βιάσει γυναίκες είναι απλά  «ζωντανός άνθρωπος»

γ) η φύση ωθεί τους άντρες να βιάζουν (άρα τι φταίνε οι βιαστές…)

δ) με τους βιαστές η ζωή γίνεται «πιο ενδιαφέρουσα»

ε) η (σεξουαλική στην περίπτωσή μας) επίθεση είναι «ωραίο πράγμα»!

Τι λοιπόν μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που κάνει ΔΗΜΟΣΙΑ τέτοιες δηλώσεις;

1) Ένας βιαστής;

2) Ένας που θα ήθελε να είναι βιαστής;

3) Ένας δικηγόρος βιαστή/βιαστών;

4) Ένας συγγενής βιαστή/βιαστών;

5) Ένας ηλίθιος;

6) Ένας καλλιτέχνης, πατέρας μιας κόρης;

Αν η απάντησή σας είναι το Νο 6, συγχαρητήρια κερδίσατε! Είναι το Νο 6 (σε συνδυασμό με το 2, όπως ομολόγησε ο εν λόγω καλλιτέχνης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη) και πρόκειται για τον εικαστικό Κώστα Τσόκλη, πατέρα της δημοσιογράφου Μάγιας Τσόκλη . Κι αν δεν το πιστεύετε γιατί κάπου ακούσατε ότι «η τέχνη εξημερώνει τα ήθη» και άλλα παρόμοια, δείτε το με τα μάτια σας κι ακούστε το με τ’ αυτιά σας:

http://www.youtube.com/watch?v=J07aeJ0ot64

Σε περίπτωση που σας ζητηθεί να κάνετε login στο YouTube για να δείτε το βίντεο, μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτό που έχει και τη ραδιοφωνική συνέντευξη, όπου ο Τσόκλης μας λέει ότι θα ήθελε σε κάποιες περιπτώσεις να βιάσει γυναίκες:

Το συγκεκριμένο βίντεο υπάρχει εδώ watch?v=k9KUJGD7uFg.

Κατ’ αρχήν εκτιμούμε την ειλικρίνεια του κ. Τσόκλη, μια και πολλοί θα ήθελαν να βιάσουν, λίγοι όμως το ομολογούν δημόσια. Ασφαλώς το ότι κάποιος ομολογεί τέτοιου είδους επιθυμίες δεν τις κάνει να γίνονται θεμιτές… Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, αρκούμαστε όμως για την ώρα σε δυο ερωτήματα:

* Αν έπεφτε θύμα βιασμού η κόρη του κ. Τσόκλη θα πρότεινε αυτός να φυλακίσουν εκείνη αντί για το βιαστή;

* Θα έβρισκε το βιασμό της κόρης του «ωραίο πράγμα»;

Παρακαλείται ο κ. Τσόκλης αν διαβάσει ποτέ αυτή τη δημοσίευση, να μας λύσει τις απορίες για να δούμε κι εμείς τι συμβαίνει στο μυαλό ενός καλλιτέχνη…

Η Marwa El-Sherbini, 31 ετών, έφτασε στη Γερμανία πριν τρία χρόνια, συνοδεύοντας τον σύζυγό της Ali El-Sherbini, που ολοκλήρωνε τη διδακτορική του διατριβή στη φαρμακολογία, στο Ινστιτούτο Max Planck της Δρέσδης. Η Marwa ήταν φαρμακοποιός και μέλος της εθνικής ομάδας handball της Αιγύπτου. Τις σπουδές του συζύγου χρηματοδοτεί το Αιγυπτιακό κράτος, και η διατριβή επρόκειτο να υποστηριχτεί σε λίγους μήνες. Η μικρή οικογένεια επρόκειτο να επιστρέψει στην Αίγυπτο πριν το τέλος του χρόνου.

Η Μάρουα Αλ-Σερμπίνι.

Προετοιμαστείτε για τα χειρότερα και συνεχίστε στην περίληψη της ιστορίας αυτής, με κάποιες διορθώσεις επί του πρωτοτύπου:
Ένα χρόνο πριν, η Marwa με την κλασική μαντήλα που φορούν οι μουσουλμάνες (και που αν δεν τη φορούν θεωρούνται από τους ομοθρήσκους τους πόρνες κτλ) πήγε το γιο της στην παιδική χαρά. Σε μια κούνια καθόταν ο 28χρονος Alex W., άνεργος Γερμανικής καταγωγής που επαναπατρίστηκε από τη Ρωσία. Η Marwa του ζήτησε να κατέβει από την κούνια, για να ανεβάσει το γιο της. Τότε αυτός την προσέβαλε : ισλαμίστρια, βρωμιάρα, πόρνη, τρομοκράτισσα, και της επιτέθηκε προσπαθώντας να της βγάλει την μαντήλα.
Εκείνη του έκανε μήνυση για ρατσιστική προσβολή και ρατσιστική βία. Ο Alex W. καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό, σε πρόστιμο 780 ευρώ. Η ποινή του κρίθηκε μικρή και ο εισαγγελέας άσκησε έφεση, με την προοπτική μιας ενδεχόμενης φυλάκισης. Πολύ περισσότερο, που ο Alex W. είπε στην απολογία του, πως δεν θα προσέβαλε ποτέ κάποιον, παρά μόνο άν ήταν ίσος του.
Η υπόθεση έφτασε στο εφετείο της Δρέσδης, την Τετάρτη 1η Ιουλίου 2009, παρόντος του συζύγου της Ali El-Sherbini και του τρίχρονου πλέον παιδιού της. Την ώρα που κατέθετε η Marwa, έγκυος 3 μηνών στο δεύτερο παιδί τους, ο κατηγορούμενος της επετέθη με στιλέττο και της κατάφερε 18 πλήγματα, από τα οποία και υπέκυψε, μέσα στην αίθουσα του εφετείου. Ο Ali, που έσπευσε σε βοήθειά της, δέχτηκε κι αυτός μια μαχαιριά, και ακόμα χειρότερα, οι αστυνομικοί που κλήθηκαν να βοηθήσουν (μέσω inerphone, γιατί δεν υπήρχαν αστυνομικοί μέσα στην αίθουσα), θεώρησαν ότι ο Ali ήταν ο επιτιθέμενος (αφού είχε αράβικη φάτσα) και τον πυροβόλησαν. Όταν συνήλθε από το κώμα σε νοσοκομείο της Δρέσδης, έμαθε ότι είχε χάσει τη γυναίκα του και το δεύτερο παιδί του… Το πρώτο παιδί το παρακολουθούσαν ψυχολόγοι.
Ο εισαγγελέας είπε, πως επρόκειτο για μία πράξη ξενόφοβη ίσως, αλλά για μενονωμένο περιστατικό από ανισόρροπο δράστη.

Την Κυριακή 5 Ιουλίου, ήρθε η οικογένεια της Marwa να παραλάβει τη σορό της, για να την κηδέψει την Δευτέρα στην Αλεξάνδρεια. Την ίδια μέρα έδινε διαδήλωση στη Δρέσδη, διαδήλωση, που μεταξύ άλλων καταδίκαζε τη σιωπή των γερμανικών και ευρωπαϊκών μηδίων.

Κάποια λίγα για την αιτιολόγηση των κινήτρων του δράστη από εδώ http://inconue.wordpress.com/2009/07/09/%CE%BF-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B1%CF%82/#comment-1076 (διατηρούμε την αρχική ορθογραφία): «Ο δολοφόνος ήταν από τους ομογενείς που γύρισε στην “πατρίδα”, όμως και εκεί ήταν παρίας, άνεργος και θυμωμένος. Κάτι ξέρουν και οι έλληνες με τους ομογενείς τους και το πρόσφατο περιστατικό με τον αυτόχειρα δολοφόνο στο ρέντη. Στις συγκεκριμένες συνθήκες είτε ήταν εβραία είτε μαύρη, Ινδή, Πακιστανή είτε οτιδήποτε αναγνωρίσιμο από σύμβολα ή χρώμα θα τα άκουγε, δεν νομίζω ότι ήταν η μαντήλα ειδικά. Το ¨αίτημα” της Μαρβα πυροδότησε ποιός ξέρει τι οργή. Την είπε λοιπόν τρομοκράτη και πουτάνα (για το μαντήλι και το φύλο υποθέτω). Τώρα στα κράτη της πρώην αν. γερμανίας είναι πλήθος τα περιστατικά βίας εναντίον ξένων. Εδώ να σκεφτούμε αν μια ξένη στη Αθήνα πήγαινε στην αστυνομία να καταγγείλει παρόμοια συμπεριφορά τι αντιμετώπιση θα είχε στην αστυνομία. Καί επίσης στην Γερμανία αν κανένας στραβοκοίταζε κανένα εβραίο επίσης. Εκεί το δικαστήριο του βάζει πρόστιμο 780€. Και μπροστά στο δικαστήριο της είπε “εσύ δεν έχεις δικαιωμα να ζεις εδώ”! Ο ίδιος κάνει έφεση και την χάνει, το δικαστήριο του βάζει τώρα πρόστιμο 2.800€!! Και τότε γίνεται το κακό, με την απόφαση, φαίνεται ότι τρελάθηκε με την απόφαση, η μουσουλμάνα τώρα, “μες το σπίτι μας” φαίνεται άλλωστε η λύσσα με τις 18 μαχαιριές. Στην Γερμανία δεν υπάρχουν σε τέτοια δικαστήρια αστυνομίες μόνο σε σημαντικές περιπτώσεις. Τώρα μετά το γεγονός λένε να βάλουν αστυνομία. (Και μετά τον φόνο τον απρίλη μέσα στο δικαστήριο από έναν 60χρονο της ετεροθαλούς αδελφής του για κληρονομικά που μετά αυτοκτόνησε … Ασε που οι ομογενείς στην γερμανία (απο τη Ρωσσία και λοιπές τ. ανατολικές χώρες) δεν παίρνουν πλέον αυτόματα υπηκοότητα ενώ τα παιδια των ξένων με μακρόχρονη παραμονή που γεννιούνται εκει από το 2002 παίρνουν αυτόματα υπηκοότητα. (ήρθαν οι μαυροκεφαλοι να διώξουν τα ξανθά δηλαδή ένα πράμα) … Στη Σαξονία ειδικά όπου και η Δρέσδη, πρόσφατα ολόκληρη κωμόπολη κυνήγαγε 8 Ινδούς να τους λιντσάρει. … Ο αστυφύλακας που τελικά επενέβη και -φυσικά δεν θα βάραγε τον άριο- ήταν απέξω ως μάρτυρας σε επόμενη δίκη.»

Διαβάστε και για την απήχηση του θέματος στην Αϊγυπτο:

http://www.tvxs.gr/v16045

Χιλιάδες Αιγύπτιοι βγήκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν αυτή την εβδομάδα, διαμαρτυρόμενοι για τη δολοφονία μιας συμπατριώτισσας τους – εγκύου γυναίκας, η οποία δολοφονήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε γερμανικό δικαστήριο, από Γερμανό που κατηγορείτο για ρατσιστική εξύβριση εναντίον της. Οι Αιγύπτιοι διαδήλωσαν φωνάζοντας συνθήματα όπως «Κάτω η Γερμανία».
Δημοσίευση: 15-07-2009 14:13
Η 32χρονη Μάρουα αλ Σερμπίνι, μητέρα ενός 3χρονου παιδιού και τριών μηνών έγκυος, μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου την 1η Ιουλίου σε δικαστήριο της Δρέσδης στην Ανατολική Γερμανία από έναν Γερμανό με ρωσική καταγωγή, ενάντια στον οποίο θα κατέθετε, γιατί της είχε επιτεθεί φραστικά με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς.
Ο δολοφόνος μαχαίρωσε επίσης μια φορά και το σύζυγο της άτυχης γυναίκας, τον οποίο στην συνέχεια η αστυνομία πέρασε για το δράστη και τον πυροβόλησε στο πόδι! Ο σύζυγος βρίσκεται στο νοσοκομείο και ξύπνησε από το κώμα στο οποίο είχε πέσει. «Θεώρησαν ότι επειδή δεν ήταν ξανθός, ήταν ο δράστης και τον πυροβόλησαν» δήλωσε ο αδελφός της Μάρουα αλ Σερμπίνι.
Ο δολοφόνος, ονόματι Alex W., κατηγορούταν ότι προσέβαλε την Σερμπίνι, αποκαλώντας της «φανατική», «τρομοκράτισσα» και «γυναίκα του δρόμου» επειδή ήταν μουσουλμάνα, όταν εκείνη του ζήτησε να κάνει χώρο για τον γιο της στις κούνιες σε παιδική χαρά της Δρέσδης, και καλούταν να πληρώσει πρόστιμο 780 ευρώ. Την προηγούμενη Τετάρτη είχε προγραμματιστεί δικαστική ακρόαση για την υπεράσπισή του.
«Ήταν φανερό πως επρόκειτο για ρατσιστική επίθεση ενός φανατικού», δήλωσε ο εισαγγελέας Κρίστιαν Αβενάριους, ο οποίος, επίσης, χαρακτήρισε τον δράστη ως έναν άνθρωπο γεμάτο με μίσος ενάντια στους Μουσουλμάνους.
Η σωρός της αλ Σερμπίνι μεταφέρθηκε στο Κάιρο την Κυριακή, όπου την υποδέχτηκαν συγγενείς της και ο Γερμανός πρέσβης, ενώ στην κηδεία της παρευρέθηκαν μέλη του Κοινοβουλίου, καθώς και ο εκπρόσωπος της Κοπτικής Χριστιανικής Εκκλησίας και άλλοι. Κεντρικός δρόμος στην πατρίδα της θα πάρει το όνομα της ενώ ο Τύπος την αποκαλεί «μάρτυρα της μαντίλας».
Η αλ Σερμπίνι είχε μετακομίσει στην Γερμανία το 2005 μαζί με τον σύζυγό της και γενετικό ερευνητή, Έλγουι Οκάζ. Αρχικά διέμεναν στο Βερολίνο και το 2008 μεταφέρθηκαν στην Δρέσδη, όπου ο Οκάζ βρήκε δουλειά στο Ινστιτούτο Μαξ-Πλανκ.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Αιγυπτιακός Οργανισμός Φαρμάκων κάλεσε σε μποϊκοτάζ των Γερμανικών φαρμάκων – ένεκα του ότι η αλ-Σερμπίνι ήταν φαρμακοποιός.
«Δεν χρειάζεται να είσαι Μουσουλμάνος για να αντιτίθεσαι στην αντιμουσουλμανική συμπεριφορά, όπως δεν χρειάζεται να είσαι Εβραίος για να αντιτίθεσαι στην αντισιμιτική συμπεριφορά», υπογράμμισε ο Στέφαν Κράμερ, Γενικός Γραμματέας του Μουσουλμανικού και Εβραϊκού Συμβουλίου της Γερμανίας. «Πρέπει να συνασπιστούμε όλοι ενάντια σ’ αυτή την απανθρωπιά».
Από τη μεριά του ο εκπρόσωπος τύπου της γερμανικής κυβέρνησης, Τόμας Στεγκ, δήλωσε πως η Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ αντέδρασε «πολύ συναισθηματικά» στο περιστατικό, ενώ προσέθεσε ότι «αν υπάρχει ένα ξενοφοβικό, ρατσιστικό υπόβαθρο σε αυτή την υπόθεση, η κυβέρνηση εννοείται πως το καταδικάζει».
Τέλος, ο Σεΐχης Μουχαμάντ Σαγίντ Ταντάουι, ο πιο αξιοσέβαστος κληρικός της Αιγύπτου, αποκάλεσε τον δράστη «δολοφόνο» και την αλ Σερμπίνι «μάρτυρα». Πάντως, συνέστησε ηρεμία, καθώς «πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό», και εξέφρασε τις ελπίδες του ότι ο φόνος δεν θα βλάψει τον διάλογο ανάμεσα στη Δύση και το Ισλάμ.»
Να σας κάνουμε και μια μικρή ενημέρωση από το http://www.tvxs.gr/v18959, όπου μαθαίνουμε ότι ο Άλεξ Β. δικαζόταν ακόμα στις 26 Οκτωβρίου και είχε γίνει εισαγγελική πρόταση να καταδικαστεί σε ισόβια: «Οι ψυχίατροι που εξέτασαν τον κατηγορούμενο αποφάνθηκαν πως δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει μειωμένο καταλογισμό ή πάσχει από κάποια ασθένεια.»
Φρίξατε; Το ίδιο κι εμείς! Πάμε και σε μερικές ακόμα φρικτές ειδήσεις:
Από το http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/2009/09/02/be-a-muslim-again-or-die/comment-page-1/#comment-304: «Δείτε και τι έκανε το 2008 ένας Σαουδάραβας κληρικός της «Επιτροπής για την προώθηση της Αρετής και την παρεμπόδιση της Κακίας» στη λατρεμένη για τους απανταχού ισλαμιστές Σαουδική Αραβία. Η 26χρονη αδελφή του ανακοίνωσε στην οικογένειά της ότι θεωρεί το δρόμο του Χριστού πιο αγνό και πιο άγιο από όλους. Τότε ο αδελφός της μπήκε στο δωμάτιό της, άνοιξε το λάπτοπ της, και βρήκε σημειώσεις της και τη διεύθυνση του χριστιανικού φόρουμ όπου σύχναζε. Μετά από βρισιές και απειλές την κλείδωσε στο δωμάτιό της για τέσσερις ώρες, και σ’ εκείνο το διάστημα εκείνη έγραψε το ποίημα που δημοσιεύεται εδώ σε αραβικά και αγγλικά.
http://www.facetofaceintercultural.com.au/wp-content/uploads/2008/09/fatima-al-mutairis-poem.pdf
Και μετά ο στοργικός αδελφός, επειδή εκείνη δεν αρνιόταν τη νέα πίστη της, της έκοψε τη γλώσσα και την έκαψε ζωντανή…»
Μερικές ακόμα φρικτές ειδήσεις:
http://www.jordantimes.com/?news=15831 (περιληπτικά):
24χρονος στο Αμμάν της Ιορδανίας δολοφόνησε εκ προμελέτης την έγκυο αδελφή του και μετά παραδόθηκε στο αστυνομικό τμήμα, δίνοντας και έναν σουγιά ως όπλο του εγκλήματος. Το 29χρονο θύμα δολοφονήθηκε ενώ κοιμόταν στο σπίτι της οικογένειάς της. Δίπλα στο πτώμα βρέθηκε μπαλτάς λερωμένος με αίμα, και κουζινομάχαιρο, και η αστυνομία πιστεύει ότι κι αυτά χρησιμοποιήθηκαν στο φόνο. Πηγή δήλωσε ότι η νεκρή είχε καυγαδίσει με τον σύζυγό της και τους τελευταίους έξι μήνες ζούσε με την οικογένειά της. Ο δράστης δήλωσε ότι κάποιος του είπε ότι η αδελφή του συμπεριφερόταν ανήθικα, κι έτσι αυτός «μπήκε στο δωμάτιο όπου κοιμόταν και χωρίς να πει λέξη τη μαχαίρωσε μέχρι θανάτου και μετά της έκοψε το λαιμό για να είναι σίγουρο ότι την είχε σκοτώσει». Οι γιατροί βρήκαν 35 μαχαιριές στο πρόσωπο, το στήθος και το στομάχι της νεκρής, κι ένα βαθύ κόψιμο στο λαιμό της, καθώς και ότι ήταν 20 εβδομάδων έγκυος με αγόρι. Βρήκαν επίσης μώλωπες και σημάδια πάλης, που δείχνουν ότι πριν πεθάνει είχε βασανιστεί. Η 29χρονη είναι το 9ο πρόσωπο που δολοφονήθηκε για λόγους τιμής αυτή τη χρονιά (το 2009) και το 2ο για το μήνα Νοέμβριο.

Δείτε άλλη μια φετινή φρικτή είδηση (12 Αυγούστου 2009) από εδώ: http://www.news.com.au/couriermail/story/0,23739,25918222-5012764,00.html : 41χρονος σκότωσε εκ προμελέτης τη 16χρονη ανιψιά του με πυροβολισμούς, για να «ξεπλύνει την τιμή» της οικογένειας. Αυτό επειδή το κορίτσι είχε βιαστεί το προηγούμενο έτος, και, έχοντας μείνει έγκυος, έφερε δυο μήνες πριν στον κόσμο ένα αγοράκι το οποίο κράτησε η οικογένειά της.

Και τέλος, μια παλιότερη είδηση (13 Μαΐου 2008) από εδώ: http://www.foxnews.com/story/0,2933,355340,00.html?loomia_ow=t0:s0:a16:g12:r1:c0.360163:b25964566:z10
23χρονος φοιτητής καταδικάστηκε σε… δέκα χρόνια φυλάκιση επειδή πυροβόλησε την αδελφή του επανειλημμένα και τη μαχαίρωσε μέχρι θανάτου με 14 μαχαιριές, επειδή ο σύζυγός της παραπονέθηκε ότι εκείνη είχε σχέσεις με άλλον! Αρχικά, το δικαστήριο καταδίκασε τον δράστη σε θάνατο, αλλά στη συνέχεια μείωσε την ποινή σε 10 χρόνια για να του δώσει την ευκαιρία να μετανοήσει. Το άρθρο χαρακτηρίζει την ποινή «σκληρή» επειδή μέχρι τώρα όσοι έκαναν «φόνους τιμής» τιμωρούνταν με φυλάκιση 6 μηνών! Και σημειώνει ότι κατά μέσο όρο 20 Ιορδανές ετησίως δολοφονούνται από συγγενείς για «λόγους τιμής».

Αφού πήραμε αρκετή δόση φρίκης, ας κάνουμε μερικές παρατηρήσεις:

1) Σε όλες τις περιπτώσεις τα θύματα είναι γυναίκες.
2) Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχει μια ιδεολογία πίσω από το φόνο τους: Στην πρώτη, ότι «οι κακοί μη Ευρωπαίοι που είναι κατώτεροι από εμάς τους Ευρωπαίους και ντύνονται αλλιώτικα από μας, μας παίρνουν τις δουλειές και βγαίνουν κι από πάνω μέσα στην πατρίδα ΜΑΣ, οπότε πρέπει να τιμωρηθούν». Στη δεύτερη, ότι «όποιος αφήσει το Ισλάμ, σκοτώστε τον». Στην τρίτη, τέταρτη και πέμπτη, ότι όποια γυναίκα «προσβάλλει την τιμή» της οικογένειάς της πρέπει να εκτελείται.
3) Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, ένας άντρας αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Για παράδειγμα: Δεν έχουμε αμφιβολία ότι ο πορωμένος ρατσιστής Άλεξ Β., ο οποίος όπως είπαν οι ψυχίατροι είναι μια χαρά στα μυαλά του, όλο και κάποια υποτιμητική κουβέντα θα έλεγε αν συναντούσε στην παιδική χαρά το ίδιο παιδί ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ και όχι με τη μητέρα του. Το δήλωσε εξάλλου, ότι θεωρούσε τους μη-Ευρωπαίους κατώτερους. Αμφιβάλλουμε όμως ότι θα άρχιζε μόνος του τέτοια φασαρία και θα του έκανε επίθεση για να του βγάλει λ.χ. την κελεμπία (αν φορούσε). Μια γυναίκα, λόγω της μικρότερης σωματικής της δύναμης, είναι κατά κανόνα πιο εύκολος στόχος για τέτοιους παλικαράδες. Είναι παρατηρημένο ότι δεν συνηθίζεται να κάνουν ρατσιστές επιθέσεις σε άντρα όταν είναι μόνοι τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις μαζεύονται πολλοί «παλικαράδες» μαζί.
Επίσης, γνωρίζουμε ότι οι αποστάτες από το Ισλάμ είναι σε γενικές γραμμές καταδικασμένοι σε θάνατο ανεξαρτήτως φύλου. Όμως όσο κι αν ψάξαμε στα σχετικά, δεν είδαμε να δολοφονείται κανένας άντρας αποστάτης μέσα σε 4 ώρες, χωρίς να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια να τον μεταπείσουν. Για παράδειγμα ο Αμπντούλ Ραχμάν φυλακίστηκε για αρκετό καιρό στο Αφγανιστάν και τον απειλούσαν με την ποινή του θανάτου. Υπεισέρχεται βέβαια και το στοιχείο της περίφημης «οικογενειακής τιμής» που όλως περιέργως, θίγεται περισσότερο από τις πράξεις των θηλέων μελών μιας οικογένειας: Οι Μαρυάμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμαϊλαμπάντ φυλακίστηκαν για 259 ημέρες για να «απαρνηθούν τον Χριστό», κι αυτό επειδή έπεσαν στα χέρια ενός ισλαμικού κράτους κι όχι ενός ισλαμιστή αδελφού, όπως εκείνου του Σαουδάραβα που θεώρησε – όπως και οι υπόλοιποι αδελφοί στις επόμενες ειδήσεις – ότι έπρεπε στα γρήγορα να ξεπλύνει τη ντροπή της οικογένειας με αίμα.
Όσο για τις υπόλοιπες ιστορίες με τους φόνους τιμής: Εκεί πια είναι να τρελαίνεται κανείς, καθώς οι δράστες δολοφονούν χωρίς να είναι καν σίγουρο ότι ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ κριτήρια το θύμα πραγματικά φταίει: δολοφονούν χωρίς έλεος επειδή κάποιος κάτι τους είπε για το θύμα, επειδή ένας σύζυγος παραπονέθηκε, επειδή ένας βιαστής το βίασε. Οι ίδιες οι εφημερίδες της Ιορδανίας που αναφέρουν αυτές τις ειδήσεις, αναφέρουν και ότι τα θύματα σε φόνους τιμής είναι κατά κανόνα γυναίκες, και ότι η ανθρωποκτονία στις περιπτώσεις αυτές τιμωρείται με εξάμηνη φυλάκιση! Είναι αλήθεια τόσο μικρή η ποινή στην ίδια χώρα, την Ιορδανία, όταν ο φόνος δεν έχει θύμα κάποια γυναίκα και λόγο την «οικογενειακή τιμή»; Όχι, μας απαντούν. Εκεί η ποινή είναι ΘΑΝΑΤΟΣ.

Όσο για τις αντιδράσεις ισλαμικών κύκλων σχετικά με τη στυγνή δολοφονία της Μάρβα αλ-Σερμπίνι, μάλλον δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι αυτοί ότι στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί. Αυτοί που για τη δολοφονία μιας μουσουλμάνας από έναν Γερμανό φώναζαν «Θάνατος στη Γερμανία», βγήκαν ποτέ να φωνάξουν «θάνατος στην Ιορδανία» για τις δεκάδες μουσουλμάνες που δολοφονούν άνανδρα οι Ιορδανοί συγγενείς τους κάθε χρόνο; Έκαναν οι Αιγύπτιοι κάποιο μποϊκοτάζ σε προϊόντα από την Ιορδανία, όταν μάλιστα σε μια από τις περιπτώσεις που διαβάσαμε, το θύμα ήταν μια έγκυος Ιορδανή που ο αδελφός της κατέσφαξε επειδή είχε παντρευτεί Αιγύπτιο παρά τη θέληση της οικογένειάς της; Οι δράστες στα περιστατικά εκείνα, που μόνο μεμονωμένα δεν είναι, δεν είναι αλήθεια δολοφόνοι; Τα θύματα δεν είναι μουσουλμάνες; Οι 35 μαχαιριές σε μια μουσουλμάνα, σε συνδυασμό και με ένα κόψιμο λαρυγγιού, μετράνε λιγότερο από τις 18 μαχαιριές; Οι φρικτοί αυτοί φόνοι δείχνουν μήπως ότι οι Ιορδανοί δράστες είναι λιγότερο επικίνδυνοι από τον Γερμανό, ή δείχνουν ότι πιθανότατα θα ξαναέκαναν τα ίδια αν αντιμετώπιζαν και πάλι «ζητήματα τιμής»; Ή επειδή στις περιπτώσεις αυτές οι δολοφόνοι είναι μουσουλμάνοι, και τα θύματα δεν θεωρούνται – σύμφωνα με τα ισλαμικά κριτήρια – αμέμπτου ηθικής, αυτοί οι φόνοι δεν αξίζουν «τζιχάντ» και, σε αντίθεση με τα ισόβια τα οποία προτάθηκαν για τον ρατσιστή δολοφόνο της Μάρβα, έξι μήνες, ή άντε δέκα χρόνια, είναι αρκετοί για να βγει ο δράστης με το κούτελο καθαρό στην κοινωνία;

Τελικά, η υποκρισία σχετικά με έναν φόνο μπορεί να είναι εξίσου φρικτή με τον ίδιο το φόνο μερικές φορές…

EN: ATTENTION! Maryam and Marzieh were released on November 18 after 259 days in detention, but they are still accused for propagation of Christianity and apostasy from Islam. We kept this article as it was, but the message you can now send from here is different, and it demands the fair trial of their case. You can see the new message at the end of the page.
——————————————————————————-

GR: (Scroll down for the English text)
Αυτές οι δυο γυναίκες θα πεθάνουν!

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν με το αιτιολογικό της αλλαγής θρησκεύματος.

1 Σεπτεμβρίου 2009

Στο Ιράν, η 27χρονη Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ θα πεθάνουν επειδή άλλαξαν θρήσκευμα.
Σύμφωνα με την είδηση της εφημερίδας Bild, στο Ιράν, δύο γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία ότι έγιναν χριστιανές.
Η Meryem και η Marziah που κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης μαστιγώνονται κάθε φορά που ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς μουσουλμάνους, ταπεινώνονται και τιμωρούνται με στέρηση τροφής και νερού.
Συνελήφθηκαν στις 5 Μαρτίου όταν έγινε έφοδος στο σπίτι τους και βρέθηκε εκεί η Καινή Διαθήκη. Η υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέας Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους διαμαρτύρεται: «Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά. 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»
Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.
Το προηγούμενο άρθρο είναι μετάφραση του τουρκικού που βρίσκεται εδώ: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288

Στην ιστοσελίδα της Sabatina James, συγκεκριμένα στη σελίδα http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html υπάρχει περιεκτική αναφορά στην υπόθεση. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι δυο γυναίκες κρατούνται από τον Μάρτιο στη φυλακή Evin, αρχικά σε ένα κελί με άλλες 25 γυναίκες και στη συνέχεια σε απομόνωση, ότι η πρώτη μέρα της δίκης ήταν στις 9 Αυγούστου και ότι παρότι ο δημόσιος κατήγορος κ. Haddad πίεσε να απαρνηθούν την πίστη τους γραπτά και προφορικά, εκείνες δήλωσαν επανειλημμένα ότι «δεν μετανιώνουν για τίποτα και δεν θα αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό».
Στην ιστοσελίδα http://www.isavelives.be/en/node/3401 υπάρχει παλιότερο άρθρο της 9ης Απριλίου, πριν δηλ. καταδικαστούν οι δυο κοπέλες. Μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι οι αρχές ζήτησαν από τις οικογένειές τους 400.000 δολάρια για να τις ελευθερώσουν (οι οικογένειες δεν τα είχαν, πρότειναν να υποθηκεύσουν τα σπίτια τους αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό) και ότι δεν τους έδιναν πρόσβαση σε δικηγόρο αλλά τους επέτρεπαν να δέχονται μια επίσκεψη την εβδομάδα και… ένα τηλεφώνημα 1 λεπτού την ημέρα η καθεμιά! Εκεί υπάρχουν και κάποιες διευθύνσεις όπου μπορούσε να απευθυνθεί κανείς μέχρι τοις 20 Μαΐου. Το άρθρο μάλλον προέρχεται από την ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Δείτε εδώ την περιληπτική αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας στην υπόθεση: http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ

Ετοιμάσαμε ένα μικρό μήνυμα στην αγγλική, το οποίο μπορείτε να στέλνετε από αυτή τη σελίδα στην πρεσβεία του Ιράν στο Ηνωμένο Βασίλειο (Λονδίνο) και στη μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ. Στις 4 Σεπτεμβρίου προσθέσαμε και το e-mail της ιρανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες. Η πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα, όπως μας είπαν τηλεφωνικά, δεν έχει ε-mail αλλά μόνο FAX, το οποίο είναι: +302106747945. Όποιοι έχουν φαξ μπορούν να στείλουν τη διαμαρτυρία τους σε αυτό. Μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο όσο το να στείλετε την παρακάτω φόρμα, αλλά έχει σημασία να το κάνετε!

Το μήνυμα διαμαρτυρίας έχει ως εξής στα ελληνικά:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»

–ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ–

Επειδή η σελίδα αυτή είχε πάνω από 2000 επισκέψεις καθημερινά και φοβόμασταν μήπως ΔΕΝ έφταναν όλα τα μηνύματα διαμαρτυρίας που στέλνονταν από εδώ στον προορισμό τους, δημιουργήσαμε ένα καινούργιο μπλογκ ειδικά για την υπόθεση της Μαριάμ και της Μαρζιέχ, ώστε κάποιοι σύνδεσμοι να κατευθύνουν σε αυτή τη φόρμα αποστολής μηνυμάτων και κάποιοι άλλοι στην άλλη, η οποία βρίσκεται στο καινούργιο μπλογκ. Αν έχετε κατευθυνθεί εδώ, στείλτε τα μηνύματά σας από αυτή εδώ τη φόρμα.

Τα σχόλια σε αυτή τη σελίδα έχουν κλείσει. Μπορείτε να αφήνετε σχόλια στο άρθρο αυτό στη νέα σελίδα, όμως το μήνυμα διαμαρτυρίας στείλτε το ΜΟΝΟ από αυτήν εδώ, ώστε να μην δημιουργείται υπερφόρτωση του συστήματος καθώς χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να στείλουν ταυτόχρονα τα μηνύματά τους από την ίδια φόρμα.

Στο νέο ιστολόγιο http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org μπορείτε να βρείτε όλα τα σχετικά δημοσιεύματα και να υποβάλετε νέα, αλλά και να προσθέσετε ένα μήνυμα ορατό από όλους, στη σελίδα http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/add-your-signature/ Σας παρακαλούμε να το κάνετε ώστε να φαίνεται ποσοι πολλοί είμαστε εμείς που υποστηρίζουμε την απελευθέρωση της Μαριάμ και της Μαρζιέχ.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Στην παρακάτω φόρμα πρέπει να γράψετε το όνομά σας ΜΕ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ. Τα ελληνικά θα είναι ακατανόητα για τους παραλήπτες του μηνύματος. Μην ξεχνάτε να βάζετε και όνομα ΚΑΙ επώνυμο στο πεδίο Name-Surname.
Στο πεδίο Subject δεν χρειάζεται να γράψετε κάτι, γι’ αυτό και δεν έχει αστερίσκο. Το έχουμε ρυθμίσει έτσι ώστε να μπαίνει αυτόματα ως θέμα η φράση «Release Meryem Rostampour and Marzieh Esmaeilabad». Είναι αρκετό να υποβάλετε το μήνυμα ΜΙΑ ΦΟΡΑ, καθώς είναι ρυθμισμένο να πηγαίνει αυτόματα και στις τρεις διευθύνσεις.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΠΕΞΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΥΣ. Η φόρμα ξεκινά εκεί που είναι τα κενά πεδία.

ENGLISH TEXT

EN: In Iran, 27 year old Meryem Rostampour and 30 year old Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad (see the above photo) will be put to death on charges of having changed their religion.

Since March 2009, both Meryem and Marzieh are being detained in Tehran’s notorious Evin prison. First with 25 women in one (!) cell, then in solitary confinement, where they were interrogated while blindfolded. Their crime? They were Muslims and they converted to Christianity.

The fact that we find particularly worrying is that there is an ongoing investigation against Mariam and Marzieh, for «apostasy».

The provision of Iranian law for cases of abandoning Islam is life imprisonment or the death penalty.

In addition, clause 225.10 of this law foresees for women : «During the five daily prayer times, they must be whipped and their living conditions and the quantity of food, clothing and water must be lowered until they show remorse.»

The 9th of August 2009 was the first day in court. Haddad, the deputy prosecutor insisted with great pressure that the women should renounce their Christian faith, both in writing and verbally. According to secure information, it was a moving sight, how the two women persisted, even with Mr. Haddad, and repeatedly stressed that they did not regret anything and would not recant their faith in Christ.

SOURCE: http://haber.mynet.com/detay/dunya/bu-iki-kadin-idam-edilecek/468288 (in Turkish), http://www.isavelives.be/en/node/3401 and http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/030/2009/en (in English) and the webpage of Sabatina James (in German): http://www.sabatina-ev.de/Botschaft.html

This page includes a form via which you can send protest e-mails to the Permanent Mission of the Islamic Republic of Iran to the United Nations (iran@un.int) to the Embassy of the Islamic Republic of Iran in Bruxelles (secretariat@iranembassy.be) and to the Embassy of the Islamic Republic of Iran to the U.K. (info@iran-embassy.org.uk.) It is enough to submit your message ONCE for all three destinations.

If you want to send protest messages to other Iranian embassies, you can find all the embassies of Iran worldwide at http://www.worldembassyinformation.com/iran-embassy/index.html

After you send your protest message via this form, you can also leave a message of solidarity to Maryam and Marzieh at the following page http://freemaryamandmarzieh.agazilos.org/add-your-signature/. That blog is only for Maryam and Marzieh and has this same article, where you can leave your comments, since comments here are closed. It also has a form similar to this one. PLEASE DO NOT USE THE FORM OF THAT BLOG TO SEND YOUR MESSAGE. That form is to be used by people who are redirected automatically there by other links. When too many messages are sent via the same form at the same time, we cannot guarantee that all messages reach their destination; we created different pages and different redirection links to avoid the overload caused by thousands of people who try to use the same mail system at the same time.

NEO!

Στείλτε e-mail στην πρεσβεία του Ιράν στην Ελλάδα!

Με το κλικ, το πρόγραμμα e-mail σας θα ανοίξει ένα έτοιμο μήνυμα, με παραλήπτη τον πρεσβευτή του Ιράν στην Ελλάδα κ. Mahdi Honardoost (ambassador@iranembassy.gr)
και κοινοποίηση στο τμήμα πολιτικής (politics@iranembassy.gr) (μέχρι τις 2 Νοεμβρίου πήγαινε στον πρόξενο κ. Mahmoud Fazeli (Deputy Head of the Mission, deputy@iranembassy.gr) αλλά φαίνεται ότι το mailbox γέμισε), και στο τμήμα γενικών πληροφοριών και ΜΜΕ (info@iranembassy.gr). Το κείμενο βρίσκεται έτοιμο μέσα στο μήνυμα και το μονο που έχετε να κάνετε είναι να γράψετε αν θέλετε τ’ όνομά σας κάτω από το κείμενο, και να στείλετε το μήνυμα! Υπάρχει ακόμη και κρυφή κοινοποίηση προς εμάς, για να γνωρίζουμε πόσα μηνύματα έχουν σταλεί μ’ αυτό τον τρόπο.

NEW!
E-mail the Embassy in Greece

This message goes to: the Ambassador (H.E. Mr. Mahdi Honardoost) ambassador@iranembassy.gr,
the Political Section (politics@iranembassy.gr) (until November 2, 2009 it was sent to the Deputy Head of the Mission, Mr. Mahmoud Fazeli, deputy@iranembassy.gr, but it seems that his mailbox is full)
Media Section and General Enquiries (info@iranembassy.gr)
There is also a blind copy to our address, so that we know how many messages are sent via this way.

«Πριν από μερικούς μήνες, κάποιος χάκερ είχε αντικαταστήσει την κεντρική μας σελίδα με μια με την ημισέληνο και το σύνθημα “για τη δόξα του τουρκικού λαού’. Αναρωτηθήκαμε, από πού κι ως πού δοξάζεται ο τουρκικός λαός όταν Τούρκοι χάκερς “κατεβάζουν” τη σελίδα μιας ελληνικής ομάδας γυναικών; Καταλήξαμε στο ότι τα ζωντόβολα αυτά, είτε κατέβαζαν στην τύχη σελίδες που ήταν γραμμένες στα ελληνικά, είτε είχαν βάλει στο μάτι τη σελίδα μας γιατί παρουσιάζουμε εκεί -μεταξύ άλλων – δυο θαυμάσια βιβλία που δείχνουν το χάλι της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες: το “Ο τυφλός θεατρίνος”, της Ελένης Κατσουλάκη και το “λουλούδι της ερήμου” της Γουόρις Ντίρι.

Θα μας πει βέβαια κανείς ότι στις κοινωνίες αυτές ισχύουν προϊσλαμικά έθιμα για τα οποία δεν φταίει το Ισλάμ. Θα τον ρωτήσουμε κι εμείς, αν οι ιμάμηδες και λοιποί καταδίκασαν ποτέ τα συγκεκριμένα αυτά έθιμα, όπως π.χ. η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει επίσημα από το κάψιμο του Εβραίου μέχρι τον κλήδονα, και μέχρι την απαίτηση προίκας από τα κορίτσια.
Αυτά ως μικρή εισαγωγή.

Έχουμε από καιρό ασχοληθεί με το Ισλάμ λόγω κυρίως κάποιων μηνυμάτων για βοήθεια, που λαμβάναμε στο παρελθόν. Ελληνοκύπριες μας έγραφαν για εγκυμοσύνες, που είχαν προκύψει από δεσμούς με Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι στη συνέχεια απειλούσαν να απαγάγουν τα παιδιά μετά τη γέννησή τους γιατί, όπως έλεγαν, οι Χριστιανές ήταν ακατάλληλες για μητέρες. Βέβαια, προφανώς για να τις αφήσουν έγκυες τις έβρισκαν κατάλληλες για σεξ. Αλλά αυτό με το σεξ είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, στην οποία θα ρίξουν φως αυτά που θα συζητήσουμε παρακάτω.
.
Ας μιλήσουμε με επίσημα θρησκευτικά κείμενα του Ισλάμ λοιπόν, και όχι από “πολέμια” του Ισλάμ βιβλία. Καμιά αντίρρηση.
Πάμε στη σούρα 23, εδάφια 5 και 6: “Οι πιστοί (του Ισλάμ)”: Ποιοι είναι αυτοί οι πιστοί;
5 “κι είναι εκείνοι που προφυλάγουν τον εαυτό τους απέχοντας από τα σαρκικά πάθη (το γενετήσιο οργασμό).
6. Εκτός αν τούτο συμβαίνει με τις συζύγους τους μόνο, ή με (τις αιχμαλώτους) εκείνες που εξουσιάζει το δεξί τους χέρι, γιατί τότε (στην περίπτωση αυτή) είναι εκτός μομφής”.

Με δυο λόγια: οι περίφημοι “πιστοί” του Ισλάμ δικαιούνται να κάνουν σεξ με τις γυναίκες τους (μέχρι τέσσερις) αλλά και με τις σκλάβες τους. Όχι μόνο δηλ. νομιμοποιείται η ΔΟΥΛΕΙΑ αλλά και η σεξουαλική εκμετάλλευση των σκλάβων.

Τα ίδια συναντάμε παρακάτω στη σούρα 70 (”οι σκάλες της ανόδου”): Θα ξεφύγουν από τη φοβερή τιμωρία του Αλλάχ στους απίστους (με φωτιά της κόλασης και τα συναφή) μεταξύ άλλων
29, “κι αυτοί που φυλάγουν την αγνότητά τους”,
30. “εκτός με τις συζύγους τους, και τις (αιχμάλωτες) που το δεξί τους χέρι εξουσιάζει οπότε δεν υπάρχει καμιά ενοχή”.

Δηλαδή, δεν υπάρχει καμιά ενοχή στο να αιχμαλωτίζετε γυναίκες και να τις βιάζετε, ο … πολυεύσπλαχνος Αλλάχ τα επιτρέπει αυτά στους πιστούς και δεν θα τους στείλει στην κόλαση αν τα κάνουν.

Εξάλλου και ο προφήτης, παρά τις 11 συζύγους του, είχε τουλάχιστον 4 σκλάβες παλλακίδες, με μια από τις οποίες έκανε και γιο που όμως πέθανε πριν κλείσει τα δυο του χρόνια: Ήταν η κόπτισσα Μαρία*, την οποία του είχε στείλει πεσκέσι μαζί με την αδελφή της, έναν ευνούχο, έναν γάιδαρο και κάτι ρούχα, ένας τοπικός βυζαντινός άρχοντας. Έδωσε το καλό παράδειγμα ο προφήτης λοιπόν, με τη Μαρία, τη Ρεχάνα και άλλες δυο που δεν ξέρουμε τα ονόματά τους, και ήταν λάφυρα πολέμου.

Παράλληλα στη σούρα 4 εδάφιο 24 διαβάζουμε ότι “επίσης απαγορεύεται να παντρεύεστε με έγγαμες γυναίκες, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΑΣ ΧΕΡΙ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ (ως αιχμάλωτες). Αυτός είναι γραπτός νόμος του ΑΛΛΑΧ για σας”.
Άπαξ λοιπόν και η γυναίκα αιχμαλωτίστηκε, δεν πά’ νά ‘χει σύζυγο κάπου αλλού; Τώρα θα παντρευτεί τον μουσουλμάνο αφέντη της που κατέστρεψε το σπίτι, τη ζωή και τη φυλή της, και ίσως έχει πουλήσει κάπου σκλάβους τον άντρα και τα παιδιά της, διότι είναι γραπτός νόμος του Αλλάχ. Μάλιστα εδώ διχάζονται οι (ισλαμιστές) ερμηνευτές του Ισλάμ: Σύμφωνα με τον Μαουντούντι**, υπάρχει μια σχολή που λέει ότι αν το ζευγάρι έχει αιχμαλωτιστεί μαζί, ο μουσουλμάνος δεν μπορεί να παντρευτεί τη γυναίκα, ενώ άλλες δυο σχολές υποστηρίζουν ότι η αιχμαλωσία λύει τον γάμο, οπότε ο μουσουλμάνος κάνει τη γυναίκα ό,τι θέλει.

Και συνεχίζει το ίδιο εδάφιο: “Και εκτός από αυτές σας επιτρέπονται όλες οι άλλες γυναίκες, μόνο ν’ αναζητήσετε τις γυναίκες σας για γάμο, με δώρα απ’ την περιουσία σας”. Γιοκ περιουσία, γιοκ γάμος λοιπόν… Νo money, no honey.

Ακόμα όπως βλέπουμε στο 25, “Κι αν κάποιοι από σας δεν έχουν τα μέσα, που μ’ αυτά θα μπορούσαν να παντρευτούν ελεύθερες πιστές γυναίκες, (δηλ. αν δεν έχουν την περιουσία), τότε μπορούν να πάρουν για σύζυγο, κορίτσια που πιστεύουν, από αυτά που το δεξί σας χέρι εξουσιάζει”. Δηλ. από τις σκλάβες τους, αν οι σκλάβες ήταν μουσουλμάνες. ΄Ομως στην περίπτωση που ήταν μουσουλμάνες, και πάλι θα έπρεπε ο μουσουλμάνος άντρας να τους δώσει προίκα για να τις παντρευτεί. “Ας τις παντρευτείτε λοιπόν με την άδεια του κυρίου τους, κι ας δώσετε σ’ αυτές την προίκα τους, σύμφωνα με ό,τι είναι λογικό”.

Αυτοί χωρίς περιουσία, αναγκαστικά θα νήστευαν για να χαλιναγωγήσουν την επιθυμια τους, ή… θα αιχμαλώτιζαν κάποια και θα τακτοποιούνταν σεξουαλικά χωρίς να παντρευτούν.

Έτσι εξηγείται και γιατί πολέμησαν με τέτοια μανία φτωχοί Άραβες υπό τις διαταγές του Μωάμεθ: δεν είχαν περιουσία ώστε να βρουν σύζυγο, κι έτρεχαν να αιχμαλωτίσουν γυναίκες είτε για να τις πουλήσουν και να καταφέρουν ν’ αποκτήσουν περιουσία ώστε να παντρευτούν, είτε για να έχουν σεξ χωρίς τις συζυγικές υποχρεώσεις, όπως γινόταν με τις σκλάβες. Οι οποίες θα μπορούσαν ασφαλώς να είναι περισσότερες από μία. Θα μπορούσε δηλ. ένας που έμενε ανύπαντρος και είχε δυο τρεις σκλάβες, να έχει και το σεξ με τρείς διαφορετικές γυναίκες χωρίς να κάνει αμαρτία, και να είναι και ελεύθερος από τις υποχρεώσεις του γάμου.

Δεν είναι όλα αυτά πολύ πιο βολικά απ’ το να είναι κάποιος χριστιανός, οπότε πρέπει να δεθεί με μια μόνο γυναίκα για όλη τη ζωή του, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος, και κάθε προσπάθεια να τη χωρίσει (εκτός αν εκείνη τον έχει απατήσει) ή να πάρει μια δεύτερη, μια τρίτη, μια τέταρτη όταν κάποια στιγμή η γυναίκα του γεράσει ή απλά τη βαρεθεί, ή να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις με σκλάβες ή άλλες, θεωρείται αμαρτία;

Αφήστε που αυτός ο χριστιανός μετά το θάνατο θα απολαύσει “τη θέα του Θεού”… πράγμα που για τον πολύ κόσμο είναι αδιάφορο, ενώ οι “παρθένες με τα στρογγυλά και στητά στήθια” και τα βουνά από πιλάφι και τα ποτάμια από μέλι, που υπόσχεται ο παράδεισος του Ισλάμ, προκαλούν το άμεσο ενδιαφέρον όσων επιδιώκουν ικανοποίηση της πείνας τους, σεξουαλικής και μη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε πολύ ΓΙΑΤΙ και ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΙΔΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ διαδόθηκε αρχικά το Ισλάμ.

Οπότε λοιπόν, “Λέγεται στο Ιερό Κοράνι: “Προσκάλεσε όλους στη θρησκεία του Κυρίου σου με σοφία και με όμορφο κύρηγμα και προσπάθησε να τους πείσεις με τον καλύτερο τρόπο και τον πιο ευγενικό.” (Κοράνι, 16:125)”, ότι αν πολεμήσουν για τον Αλλάχ και τον προφήτη θα λύσουν τα οικονομικά και σεξουαλικά τους προβλήματα σ’ αυτή τη ζωή και στην άλλη, με μόνη υποχρέωση να μοιράζονται τα κλοπιμαία, να δίνουν από αυτά στους φτωχούς (της δικής τους κοινότητας), να κάνουν μπάνια και να προσεύχονται πέντε φορές τη μέρα. Σίγουρα, τέτοιες υποσχέσεις προσελκύουν εθελοντές πιστούς, ποιος έχει αντίρρηση; Αυτές είναι εξάλλου οι υποσχέσεις που δίνουν στο Ισλάμ τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, γιατί υποσχέσεις για δικαιοσύνη και ανταμοιβή των δικαίων και ελεημόνων στη μετά θάνατον ζωή υπάρχουν και στις άλλες θρησκείες, από τον Ζωροαστρισμό και τον Ιουδαϊσμό μέχρι τον Χριστιανισμό. Ο τελευταίος όμως δεν ανέχεται το βιασμό και τη δουλεία οπότε δεν συνέφερε τους φτωχούς και άγαμους Άραβες, που κάπως έπρεπε να τακτοποιηθούν κι αυτοί…

Μετά που έπεσε και η χατζάρα, ασφαλώς οι πιστοί πολλαπλασιάστηκαν.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σχετικά χαντίθ (”λόγια του προφήτη”): Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).

Υπάρχουν και άλλα πολλά εδάφια που νομιμοποιούν τη δουλεία και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των σκλάβων, άλλα που θεσμοθετούν τον ξυλοδαρμό των ανυπάκουων συζύγων (γυναικών, βέβαια…) κτλ. Πολλά είναι στη σούρα 4 λίγο πιο κάτω.

—-

Αυτά λοιπόν γράφαμε τότε, και αυτά προφανώς δεν άρεσαν σε κάποιους, που δεν ανέχονται την αντίθετη άποψη, εκλαμβάνοντάς την ως εχθρότητα, στην οποία πρέπει να απαντήσουν με εχθρικές πράξεις…

—-

* Κάποιοι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ παντρεύτηκε τη Μαρία, όμως αυτό δεν ισχύει. Βλ. τη σούρα 33 εδάφιο 52: «Δεν σου επιτρέπεται (να νυμφευθείς άλλες) γυναίκες μετά απ’ αυτές (που έχεις). Κι ούτε να τις ανταλλάξεις με άλλες συζύγους, ακόμα κι αν η ομορφιά τους σ’ έχει εντυπωσιάσει, εκτός από τις αιχμάλωτες που το δεξί σου χέρι εξουσιάζει». Η σούρα αυτή σύμφωνα με τον Μαουντούντι γράφτηκε το 637/628 μ.Χ., 5ο έτος Εγίρας, αλλά η Μαρία έφτασε στη Μεδίνα το 7ο έτος Εγίρας, αφού ο Μωάμεθ είχε επιστρέψει από την υπογραφή συνθήκης με τους Κουραϊσίτες στην Χουνταϊμπίγια. Αυτό τουλάχιστον λέει ο έγκυρος ιστορικός Tabari και ο Μαουντούντι.
Της είχε όμως επιβάλει να φοράει φερετζέ όπως και οι κανονικές γυναίκες του, και την είχε ξεχωριστά από αυτές σ’ ένα άλλο σπίτι όπου την εγκατέστησε όταν κατάλαβε ότι ήταν έγκυος. Και στη Μαρία είχε απαγορευθεί να παντρευτεί άλλον μετά το θάνατό του. Αργότερα που ο γιος τους πέθανε, η Μαρία έχασε την ιδιαίτερη εύνοιά του.
Ακριβώς επειδή οι υπόλοιπες γυναίκες του ζήλευαν που ο Μωάμεθ είχε εύνοια στη Μαρία, του δημιουργούσαν προβλήματα. Ο Μωάμεθ ορκίστηκε σε μία ότι θα σταματούσε να έχει σχέσεις με τη Μαρία και τότε του «κατέβηκαν» τα πρώτα εδάφια της σούρας 66: 1. «Ω εσύ ο Προφήτης! Γιατί απαγορεύεις (και στερείσαι) ό,τι ο ΑΛΛΑΧ σου έχει επιτρέψει; Προσπαθείς να ευχαριστήσεις τις συζύγους σου. Αλλά ο ΑΛΛΑΧ είναι Πολυεπιεικής, Ελεήμονας. 2. O ΑΛΛΑΧ έχει κιόλας θεσπίσει για σας να (ω! Μουσουλμάνοι!) να ακυρώνετε τους όρκους σας. Και ο ΑΛΛΑΧ είναι ο Προστάτης σας, και είναι ο Παντογνώστης, ο Πάνσοφος» κτλ.
Ο Μωάμεθ είχε ελευθερώσει μια άλλη παλλακίδα που είχε, τη Ραχάνα ή Ραϊχάν, αλλά όχι τη Μαρία την Κόπτισσα. Αυτή ελευθερώθηκε με τον θάνατό του. Είχε επίσης ελευθερώσει και παντρευτεί την Τζουαϊρία και τη Σαφίγια, Εβραίες αιχμάλωτες, πριν γνωρίσει τη Μαρία.

**Ο Μαουντούντι (Sayyid Abu Ala’ Maududi ή πιο απλά Maulana Maududi) είναι μουσουλμάνος σουνίτης λόγιος κι ερμηνευτής του Κορανίου, καθώς και ιδρυτής πολιτικού κόμματος. Τον έχουν αποκαλέσει «ο μεγαλύτερος αναβιωτής του Ισλάμ στον 20ο αιώνα». Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Abul_Ala_Maududi

Ένα ωραίο πρωί βρήκαμε στο mailbox το ακόλουθο μήνυμα, με ημερομηνία 15.9.2007:

«Χαίρετε,

την Τετάρτη 19/9/07, η κυρία ‘Αννα Δρούζα θα έχει καλεσμένη στην εκπομπή της τη Σιμόνα Ατσόρι, την ιταλίδα που γεννήθηκε με φωκομέλεια. Η κυρία Δρούζα επιθυμεί να έχει κάποιον εκπρόσωπο από τον Αγάζηλο για να μιλήσει για το θέμα των εκτρώσεων. Η αφίσα που έχετε βγάλει με τη Σιμόνα Ατσόρι είναι εξαιρετική και αυτή μας κίνησε το ενδιαφέρον για να σας έχουμε στην εκπομπή. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας το συντομότερο δυνατόν ώστε να συνενοηθούμε για την εκπομπή.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων , (όνομα).»

Το μέλος που πήρε το ταχυδρομείο εκείνο το πρωί κούνησε το κεφάλι με βαριεστημάρα. Άλλη μια πρόσκληση για την τηλεόραση, όπου είχαμε δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν θα πατήσουμε το ποδαράκι μας… Πόσες τέτοιες προσκλήσεις έχουμε λάβει; Ουκ ολίγες, και σε όλες δίνουμε την ίδια στερεότυπη αρνητική απάντηση. Κάθισε λοιπόν και απάντησε ως εξής:

«Χαίρετε,

είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.

Ευχαριστούμε,

Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος».

Στη συνέχεια, έστειλε στα άλλα μέλη το εξής ενημερωτικό σημείωμα:

«Αγαπητές φίλες και μέλη,

Ακολουθεί η απάντησή μας σε πρόσκληση που έχουμε δεχτεί για εκπομπή της Δρούζα. Όποια θα ήθελε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την εκπομπή, ας απαντήσει στο μήνυμα.

——

Χαίρετε,

είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.

Ευχαριστούμε,

Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος «.

Τότε λοιπόν δημιουργήθηκε μεταξύ μας διάσταση απόψεων. Η μια άποψη έλεγε «Κακώς που δεν πάμε σε μια εκπομπή με τη Σιμόνα Ατζόρι» και η άλλη, «Σιγά μην πάμε στην τηλεόραση μετά από τόσα χρόνια». Μεταξύ άλλων ακούστηκαν τα εξής αντικρουόμενα:

* «Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε τη Σιμόνα, αλλιώς θα πρέπει να πάμε στην Ιταλία».
* «Αν πάω υπάρχει το επικίνδυνο ενδεχόμενο να δείρω τη Δρούζα (μου τη δίνει)».
* «Αυτό το »σαν αρχή να μη βγαίνουμε στην τηλεόραση» μπορεί να φανεί και λίγο περίεργο-ύποπτο σε κάποιον».
* «Εγώ πάντως δεν πάω. Ποιος ξέρει ποιους θα έχουν φέρει για να γίνει φασαρία».
* «Κι αν πάμε τι θα πάθουμε;»
* «Θα γίνουμε λοιπόν τελικά τα ψώνια του Άντυ Γουώρχολ;»

Κ.ο.κ, κ.ο.κ.

Τέλος πάντων αφού η πλειοψηφία έτεινε προς το να εκπροσωπηθεί η ομάδα στο «Μπορώ», το μέλος που έστειλε την πρώτη απάντηση έκανε την καρδιά της πέτρα, και στις 16.0.07 ξανάγραψε:

«Χαίρετε και πάλι,

επειδή υπάρχει πιθανότητα να μπορέσουν να παρευρεθούν κάποια μέλη ή κάποιο μέλος, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας για λεπτομέρειες. Μας ενδιαφέρει και το ποιοι άλλοι θα είναι καλεσμένοι.

Ευχαριστούμε. «

Δεχθήκαμε λοιπόν δυο απαντήσεις από δυο διαφορετικούς συντελεστές της εκπομπής. Η μια (17.9.07, 12:59) έλεγε:

«Επειδή στον ιστότοπό σας δεν μπορώ να εντοπίσω κάποιο τηλέφωνο, παρακαλώ όπως μου αποστείλετε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ένα τηλέφωνο για να διευκολύνουμε την επικοινωνία.

Ευχαριστώ. »

και η άλλη (17.9.07, 2:05) έλεγε (μεταξύ άλλων):

«θα ήταν τιμή και χαρά για μας η παρουσία σας. Το τηλέφωνό μας είναι 210——-. θα θέλαμε να μας αποστείλετε ένα τηλέφωνο επικοινωνίας το συντομότερο δυνατό».

Στη συνέχεια άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για το ποια ή ποιες θα πήγαιναν τελικά. Καταλήξαμε στο ότι θα ήταν τρεις από αυτές που δεν αισθάνονταν «ψώνια του Άντυ Γουώρχολ» και δεν είχαν άλλα κωλύματα, ούτε και καμιά διάθεση να δείρουν τη Δρούζα. Στείλαμε τα τηλέφωνα επικοινωνίας στους δημοσιογράφους, έγινε η συνεννόηση και στα μέλη μας εστάλη η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Αγαπητές φίλες και μέλη,

μετά από διάφορες σκέψεις και ζυμώσεις, την Τετάρτη 19/9/07 η ομάδα μας θα εκπροσωπηθεί στην εκπομπή «Μπορώ» της Άννας Δρούζα με τη Σιμόνα Ατζόρι. Το πρόγραμμά μας λέει ότι στο στούντιο θα βρεθούν τρία μέλη, από τα οποία τα δύο θα εμφανιστούν στο φακό. Σε κάθε περίπτωση, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα παραστεί τουλάχιστον ένα μέλος το οποίο θα τοποθετηθεί.

Η εκπομπή προβάλλεται στο Star από τις πέντε παρά ως τις επτά παρά, όπως μας ενημέρωσαν. Όποιος θέλει να παρέμβει τηλεφωνικά, ας το κάνει στο 210-8012112.

Όπως μας είπε η δημοσιογράφος, στην εκπομπή θα συμμετέχει κατά πάσα πιθανότητα και ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, πιθανότατα με μια ψυχολόγο, ενώ παράλληλα άλλα μέλη μας κάνουν προσπάθειες για να παρέμβουν τηλεφωνικά άνθρωποι που ασχολούνται εθελοντικά με τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Σε καλό να μας βγει!»

Και η φοβερή στιγμή της παρθενικής εμφάνισης της Αγαζήλου στο γυαλί ήρθε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή βέβαια, δυο από τα τρία μέλη δήλωσαν ότι δεν μπορούν να παραστούν, κι απόμεινε μόνο το ένα. Αυτό το ένα είχε στο σταθμό «Ειρήνη» ραντεβού με κάποιους που θα το πήγαιναν στο studio Faros όπου γυριζόταν η εκπομπή. Βγήκε λοιπόν από την έξοδο ΣΕΛΕΤΕ και περίμενε εκεί, ενώ το πουλμανάκι που θα το παραλάμβανε βρισκόταν στην άλλη έξοδο. Τελικά, με τα πολλά και κατόπιν συνεννόησης στο κινητό, συνάντησε τους υπόλοιπους που έκαναν το «κοινό» στην εκπομπή και όλοι μαζί, μπαφιασμένοι από τη ζέστη, έφτασαν στο στούντιο.

Όσο για το τι έγινε εκεί, ιδού η αναφορά που εστάλη στα μέλη μας:

«Αγαπητές φίλες και μέλη,

Ακολουθεί μια μικρή αναφορά για την παρουσία μας στην εν λόγω εκπομπή.

1)Η κ. Δρούζα έκανε την εκπομπή διαφορετικά απ’ ότι είχαν σχεδιάσει οι δημοσιογράφοι. Αυτοί είχαν δώσει στην εκπρόσωπό μας εξαρχής να κρατάει μικρόφωνο ώστε σε κάποια στιγμή να μιλήσει, αλλά η κ. Δρούζα δεν της απηύθυνε το λόγο καθόλου ούτε αφού εκείνη της εξήγησε (σε ένα διάλειμμα) ποιους εκπροσωπεί, δείχνοντας μάλιστα την αφίσα λόγω της οποίας είχαν προσκαλέσει την ομάδα.

Τότε, η κ. Δρούζα της άλλαξε θέση, για να μιλήσει πιο εύκολα υποτίθεται, αλλά τελικά και πάλι δεν της απηύθυνε το λόγο.

2)Είχε έρθει και η ψυχολόγος Ειρήνη Λεβεντάκη εκπροσωπώντας τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, μετά από πρόσκληση κι αυτή, και όπως είπε στην εκπρόσωπό μας είχε κλείσει το ιατρείο της για να παραστεί. Εκείνη ζήτησε να μιλήσει και η κ. Δρούζα τη βεβαίωσε πως ναι, θα μιλούσε (μέσα στα τελευταία 20 λεπτά κι αυτή) αλλά τίποτα.

3)Η κ. Δρούζα δεν έκανε το στοιχειώδες που θα έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή: μια παρουσίαση των φορέων που εκπροσωπούνταν, που ήταν δύο όλοι κι όλοι! Δεν ήταν δύσκολο να πει «έχουμε κοντά μας την κ. Τάδε από τον Φορέα Χ και την κα Δείνα από τον φορέα Ψ», αλλά δεν το έκανε… Αντιμετώπισε τους εκπροσώπους των φορέων, που οι δημοσιογράφοι της είχαν κουβαλήσει με χίλιες διαπραγματεύσεις, σαν να ήταν το γνωστό «κοινό» από κομπάρσους που παρίσταται σε διάφορες εκπομπές. Κάποιοι από αυτό το «κοινό» είπαν στην εκπρόσωπό μας ότι έρχονται στις εκπομπές της κ. Δρούζα από πέρισυ (οι ίδιοι).

4)Ο υπεύθυνος σχεδιασμού που εισέπραξε την κριτική εκ μέρους των εκπροσώπων των φορέων, είπε ότι αυτό έχει γίνει και σε άλλες ζωντανές εκπομπές της κ. Δρούζα, και μετά «αποζημιώνουν» αυτούς που δεν μίλησαν με μια επόμενη εκπομπή όπου τους αφήνουν να μιλήσουν! Επίσης, ότι θα κάνουν και στη συνέχεια εκπομπή για τις αμβλώσεις όπου θα ξανακαλέσουν και πάλι την Αγάζηλο και τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.

5)Η κ. Δρούζα αντιμετώπισε τη Σιμόνα Ατζόρι με ερωτήσεις επαναλαμβανόμενες, και συχνά αδιάκριτες, ακόμα και προσβλητικές. «Μήπως αφήνεις μακριά μαλλιά για να μη φαίνεται ότι δεν έχεις χέρια;» «Τι δουλειά κάνει ο φίλος σου» και άλλα τέτοια.

Το καλό για το τέλος: Κοντολογίς, ευτυχώς που γνωρίσαμε την υπέροχη Σιμόνα, διαφορετικά η δήθεν «συμμετοχή» θα ήταν απλά χάσιμο χρόνου… Στη Σιμόνα άρεσε η αφίσα μας, και δέχτηκε να γράψει ένα κείμενο για το αφιέρωμα που θα της κάνουμε στο «Αγάζηλοι γυναίκες που αγαπάμε». Η συνεννόηση έγινε στα αγγλικά, που η Σιμόνα γνωρίζει πολύ καλά. Είπε μάλιστα στην εκπρόσωπό μας ότι κι αυτή είναι κατά των αμβλώσεων. Βγήκαμε και φωτογραφίες μαζί, με τις υπόλοιπες χορεύτριες της ομάδας της, τη μαμά της και την εκπρόσωπο του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, η οποία μιλούσε ιταλικά και εκτελούσε χρέη διερμηνέα μετά τοπέρας της εκπομπής. Φωτογραφηθήκαμε χωρίς την κ. Δρούζα ευτυχώς! Τις φωτογραφίες τραβούσε ο χορογράφος της Σιμόνα.

Αυτά από την πρώτη μας συμμετοχή σε τηλεοπτική εκπομπή, που πιθανότατα θα είναι και η τελευταία. Ζήτω το ραδιόφωνο!»

—

ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ, η Κατερίνα ρώτησε με αγανάκτηση:

«Γιατί δεν κάνουμε και εμείς το δικό μας ρεπορτάζ, αποκαλύπτοντας το σύστημα της Δρούζα στο Πανελλήνιο, ζητώντας δημοσίως να μας δώσει εξηγήσεις για την αλλαγή της;;; Γλάστρες ήθελε;;;»

Έτσι λοιπόν, το παρόν άρθρο ετοιμάστηκε και ανέβηκε στις σελίδες μας γρήγορα-γρήγορα, στις 20.9.2007, αφιερωμένο στην Κατερίνα.

ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ: Ένας από τους φίλους της ομάδας μας που συνιστούσε με mail να «προετοιμαστούμε για την τηλεόραση ψυχολογικά γιατί είναι αδηφάγος», μας έστειλε το εξής μήνυμα:

«Αγαπητές φίλες του Αγάζηλου,
λυπάμαι που θα το πω αλλά δεν περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση στην εκπομπή που πήγατε, εξ ου και το προηγούμενο mail μου.

Η τηλεόραση παίζει το δικό της παιχνίδι και θέλει να περάσει το μήνυμα που ζητάει ασχέτως των καλεσμένων. Η κ Δρούζα φαίνεται ωραία στις εκπομπές της και δήθεν κάνει θέματα που ενδιαφέρουν το κοινό κλπ κλπ αλλά πάντα θα πει αυτό που θέλει εκείνη.

Προσωπικά χωρίς να έχω δει πολλές εκπομπές (2-3 από μερικά λεπτά) θυμάμαι (και από αναφορές φίλων μου) οτι έχει κάνει άπειρες εκπομπες για θέματα σχέσεων, διαζυγίων , απατημένων συζύγων, και προβλημάτων στο γάμο κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε λοιπόν οτι μετά από όλα αυτά χώρισε με τον (πρώην πια) άντρα της σημαίνει οτι πολύ απλά ούτε η ίδια δεν έδωσε σημασία στα όσα ειπώθηκαν στις εκπομπές της.

Προσωπικά θα σας πρότεινα να δεχθείτε την επόμενη φορά πρόσκληση μόνο από δημοσιογράφους σαν τον κ. Κούλογλου. Δεν ξέρω βέβαια αν εκείνος θα κάνει ποτέ θέμα σχετικό με όσα πρεσβεύετε, αλλά τουλάχιστον οι εκπομπές του είναι κάπως πιο σοβαρές.

Σας ευχαριστώ και συγγνώμη για την πολυλογία μου».

Εάν δεν γνωρίζετε τι εστί Λίλιθ, κάντε έναν κόπο να διαβάσετε τα παρακάτω (τα οποία αποτελούν εγκυκλοπαιδικού τύπου καταγραφή παραδόσεων και πίστεων, που δεν συμμεριζόμαστε):

http://www.blackstate.gr/Lilith.htm

«Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβαλιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή, περσική, αραβική, τευτονική και φυσικά, εβραϊκή μυθολογία.

Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους’ τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους -θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.

Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.

Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:» Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν». (Ζοχάρ I, 34Β)

Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.

Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».

Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα. Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.

Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.»

http://www.geocities.com/artofwise/Lilith.html

«Ο Θεός είχε ήδη δημιουργήσει όλα τα ζωντανά πλάσματα της Γης διαχωρισμένα σε αρσενικά και θηλυκά, και το ανθρώπινο είδος δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, το επιστέγασμα της μεγαλειώδης δημιουργίας Του ήταν το ανθρώπινο ζεύγος: Ο Αδάμ και η Λίλιθ, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα.

Το ζεύγος ζούσε ευτυχισμένο μέσα στον πανέμορφο κήπο που είχε δημιουργήσει ο Θεός γι? αυτούς (ο μυθικός κήπος της Εδέμ), μέχρι που ο Σατανάς ήρθε να ταράξει την ηρεμία, διδάσκοντας στην Λίλιθ ότι η ερωτική πράξη δεν είναι μονάχα για αναπαραγωγή αλλά και για απόλαυση. Η Λίλιθ με την σειρά της διδάσκει το ίδιο στον Αδάμ μα ο Θεός δεν το ενέκρινε, χαρακτήρισε την ερωτική πράξη απαγορευμένη απόλαυση όταν δεν γίνεται για αναπαραγωγή και εξοργισμένος εξόρισε την Λίλιθ από τον κήπο της Εδέμ.

Η Λίλιθ περιπλανήθηκε μόνη και καταδικασμένη να μην ξαναδεί τον κήπο της Εδέμ, μέχρι που την ξαναπλησιάσε ο Σατανάς, την έκανε γυναίκα του και Αρχόντισσα του Σκότους.

Στο μεταξύ, ο Αδάμ την νοσταλγούσε και την αναζητούσε. Ο Θεός μην αντέχοντας να βλέπει το πολυαγαπημένο Του δημιούργημα λυπημένο, έστειλε 3 Αγγέλους να βρουν την Λίλιθ και να την φέρουν πίσω. Οι 3 αυτοί ‘γγελοι είναι ο Σανβί, ο Σανσαβί και ο Σαμεγκελάφ.

Οι 3 ‘γγελοι αναζήτησαν για πολύ καιρό την Λίλιθ, όταν τελικά την συνάντησαν κάπου στην Ερυθρά Θάλασσα. Μέχρι τότε η Λίλιθ είχε πια ασπαστεί οριστικά τον ρόλο της ως Αρχόντισσα του Σκότους, είχε μεταλλαχθεί σε δαιμόνισσα και είχε μάλιστα γεννήσει πάμπολλα παιδιά με τον Σατανά. Οι 3 άγγελοι της ανέφεραν ότι ο Θεός και ο Αδάμ την συγχωρούν και την θέλουν πίσω, μα η Λίλιθ απάντησε με βρισιές. Οι 3 ‘γγελοι απαίτησαν να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έσφαζαν όλα της τα παιδιά. Η απάντηση της Λίλιθ όμως ήταν και πάλι κατηγορηματικά αρνητική, προσθέτοντας μάλιστα κατάρες για τα παιδιά και όλους τους απογόνους του Αδάμ. Έτσι, οι 3 ‘γγελοι τήρησαν την απειλή τους σκοτώνοντας τα παιδιά της και επέστρεψαν στον κήπο της Εδέμ. Από εκείνη την στιγμή, η Λίλιθ απέκτησε και τον τίτλο της Παιδοκτόνου, που επιτίθεται στα νεογέννητα μωρά, στις έγκυες γυναίκες που φέρουν αρσενικό έμβρυο καθώς και στα νεαρά αγόρια και τα πνίγει στον ύπνο τους για εκδίκηση.

Η ιστορία συνεχίζει λέγοντας πως όταν οι 3 ‘γγελοι επέστρεψαν και ανέφεραν στον Θεό το τι συνέβη, Εκείνος για να παρηγορήσει την μοναξιά του Αδάμ, δημιούργησε άλλη μια γυναίκα την Εύα, που όμως δεν ήταν εξίσου τέλειο δημιούργημα όσο υπήρξε αρχικά η Λίλιθ και ο Αδάμ, μιας και η Εύα δημιουργήθηκε από ένα πλευρό του Αδάμ.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν κατά την γνωστή πλέον ιστορία του Αδάμ και της Εύας, και η Λίλιθ ξαναεμφανίζεται αργότερα στον Κάιν κατά την εξορία του και ζευγαρώνει μαζί του, συνεχίζοντας έτσι το ανθρώπινο είδος, μόνο που πλέον το είδος «μολύνθηκε» από την δαιμονική πλευρά της Λίλιθ. Και είναι αυτή η πλευρά που εξορκίζουμε με την βάπτιση και είναι αυτή η πλευρά που μας επιβάλει να μην πεθάνει κανείς αβάπτιστος και από αυτήν την ιστορία έχει παραμείνει η δοξασία ότι οι αβάπτιστοι νεκροί μετατρέπονται σε δαιμόνια που στοιχειώνουν τους ζωντανούς.

Από την ίδια ιστορία έχει παραμείνει και η δεισιδαιμονία να χαράζουν στην κούνια των νεογέννητων, στο κρεβάτι των εγκύων γυναικών και των νεαρών αγοριών, τα ονόματα των 3 Αγγέλων για να κρατήσουν την Λίλιθ μακριά τους.

Αναζητώντας την Λίλιθ

Το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Σουμεριανή Λιλλάκε και σημαίνει (σε ελεύθερη μετάφραση) «η Θεϊκή Γυναίκα». Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία Σουμερικά μυστικιστικά γραπτά και φυλαχτά ως Λιλλάκε, που είναι το απόκρυφο όνομα της Θεάς Μπελίλι. Την ξανασυναντάμε με το όνομα Μπααλάτ (που είναι παράφραση του «Μπελίλι») στους Καναήτες.

Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ, γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο αναφέροντάς την και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα γραπτά της Νεκρής Θάλασσας.

Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος και η πρώτη σοβαρή αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ.

Πριν όμως από όλες τις προαναφερόμενες γραπτές παρουσίες της, συναντάμε και πολλές (αμφίβολες πρέπει να τονίσω) ταυτίσεις της στις λαϊκές δοξασίες με διάφορες αρχαίες Θεότητες όπως η Εκάτη, η Περσεφόνη, η Ινδική Κάλι και άλλες.

Με όλες αυτές τις προ-Εβραϊκές εμφανίσεις της, γεννιέται η απορία για το κατά πόσο η ιστορία της Λίλιθ ως πρωτόπλαστης προϋπήρξε και κρίθηκε απόκρυφη ή προστέθηκε αργότερα. Πάντως σίγουρα λύνει τον γρίφο που δημιουργεί το πρώτο με το δεύτερο Βιβλίο της Γένεσης, αναφέροντας αρχικά στο πρώτο ότι ο Θεός έπλασε τον άνδρα και την γυναίκα ενώ αργότερα στο δεύτερο παρουσιάζοντας τον άνδρα μόνο και με ανάγκη για συντροφιά.

Στα Καμπαλιστικά γραπτά η Λίλιθ αναφέρεται κυρίως ως σύντροφος του Σαμαήλ (δηλ. του Σατανά) και ως η θηλυκή έκφρασή του. Αναφέρεται επίσης και ως η προσωποποίηση του πειρασμού καθώς και ως το πρώτο Succubus που επιτιθόταν στον Αδάμ ενώ αυτός κοιμόταν (βλ. κείμενο σχετικά με τα Incubi & Succubi).

Την ξανασυναντάμε στην Μεσαιωνική θρησκευτική ζωγραφική, όπου αναπαριστάται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας (ο απαγορευμένος καρπός) είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι είτε ακόμα μερικές φορές ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον Όφι του κήπου της Εδέμ με την Λίλιθ.

Φτάνοντας στον 19ο αιώνα, η Λίλιθ απολαμβάνει για άλλη μια φορά την διασημότητα μέσω του ψυχολόγου Κάρλ Γιούγκ, που την χρησιμοποιεί ως έκφραση και προσωποποίηση του αρσενικού άνιμους, δηλαδή την καταπιεσμένη θηλυκή πλευρά του κάθε άνδρα.

Κατά τον ίδιο αιώνα, η Λίλιθ ξεκινά αργά αλλά σταθερά να μεταλλάσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο θηλυκότητας. Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα που απαρνείται ακόμα και τον κήπο της Εδέμ για χάρη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της, και φυσικά η δαιμονική και παιδοκτόνος πλευρά της τώρα παραμερίζεται και απορρίπτεται.

Τα νεοπαγανιστικά κινήματα (όπως το Wicca) αποδέχονται την Λίλιθ ως Θεότητα-Προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, θέλωντας έτσι να δείξουν ότι αντιτίθενται στην φαλλοκρατική καθημερινότητα. Λατρεύεται όμως μέχρι της μέρες μας και από διάφορα σκοτεινά τάγματα με την αρχική της μορφή, ως Αρχόντισσα του Σκότους δηλαδή, καθώς και ως η Ηγέτιδα των άϋλων Βαμπίρ (incubi & succubi).

~Γράφει ο Αλκιβιάδης~

Η Λίλιθ είναι η μυθολογική πρώτη σύζυγος του Αδάμ. Όπως και ο Αδάμ δημιουργήθηκε από τον Θεό «από το χώμα της Γης… κατ’ εικόνα του Θεού Αυτός τους δημιούργησε, άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε» (Γένεση 1:27) ως πρώτη αναφορά ανθρώπινης ζωής στην Βίβλο. Η Εύα έρχεται μετά, δημιουργημένη από το πλευρό του Αδάμ καθώς κοιμόταν: «… και θα ονομαστεί Γυναίκα, αφού αυτό πάρθηκε από ‘νδρα» (Γεν. 2:24) Αυτή η φανερή αντίθεση μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την προϋπόθεση της ύπαρξης θηλυκού ανθρώπου πριν την Εύα. Και αφού μόνο η Εύα αναφέρεται στον κήπο της Εδέμ, η πρoκάτοχός της θα πρέπει να έφυγε πριν το όλο σκηνικό. Η απουσία της Λίλιθ από την Βίβλο εξηγείται λόγο της πατριαρχικής αντίληψης και επιβολής των Ιουδαίων/Χριστιανών.

Ο Σημιτικός θρύλος περιγράφει την Λίλιθ να αρνείται την επιβολή του Αδάμ (σεξουαλικά κατά το να είναι «από κάτω»), και σε στιγμή πικρίας ξεστόμισε το ιερότερο των ονομάτων του Θεού και πέταξε στον αέρα, με αποτέλεσμα να διωχτεί από τον Θεό στην έρημο. Η μόνη αναφορά στις τωρινές γραφές τις Βίβλου είναι κατά Ιεζεκίλ, όπου μιλάει για την ζωή της στην έρημο. Η Λίλιθ περιγράφεται με διάφορες μορφές (όπου αγαπημένη μου είναι ως άγγελος με μαύρα φτερά) που επισκέπτεται τα όνειρα ανδρών και συνευρίσκεται μαζί τους- το πρώτο Succubus και μητέρα των Incubus και Succubus.

‘λλοι παρόμοιοι μύθοι την παρουσιάζουν ως εξής:

Να επιστρέφει στην Εδέμ με την μορφή του Ερπετού, που δελέασε την Εύα με το Καρπό του Δέντρου της Γνώσης.

Ως την ερωμένη του Lucifer στην κόλαση, μα αποδείχτηκε να είναι ανυπόταχτη ακόμα και στον Πρίγκιπα του Σκότους, ο οποίος την έδιωξε στην έρημο για άλλη μια φορά.

Ως το πρώτο Βαμπίρ, που ήρθε στον Κάιν αφού αυτός εγκαταλείφθηκε από τον Θεό για τον φόνο του ‘βελ, και μαζί άρχισαν την εξάπλωση του Βαμπιρισμού στον κόσμο.

Ως η μητέρα των «Λίλουμ», των Γήινων δαιμόνων.

Στην αρχαία Σουμέρια η Λίλιθ ήταν Θεότητα και το «αριστερό χέρι» της Μεγάλης Θεάς Inanna. Την υπηρετούσε φέρνοντας τους άνδρες στον ναό της Θεάς, για να την υπηρετήσουν μαζί με τις ιέρειες.

Στον μυστικισμό της Qabbalah, η Λίλιθ συσχετίζεται με την θέση της σελήνης πάνω στο Qliphotic Tree, τον «Κόσμο των Επιπέδων» που εμπεριέχει την «αρνητική» και σκοτεινή ενέργεια. Η Λίλιθ επίσης αντιστοιχίζεται με τις θεότητες Abyzu και Ardat Lili.

Τέλος, στους Σημιτικούς λαούς της Μεσοποταμίας ήταν αρχικά μορφή παρόμοια με αυτήν της Λιλ, Σουμέρια Θεά των καταστροφικών ανέμων και καταιγίδων. Αργότερα στην ανατολή παρομοιάσθηκε με την Lamashtu, ένα δαιμονικό θηλυκό πνεύμα γνωστό στην Συρία ως η δολοφόνος των βρεφών. Εδώ απέκτησε και τους χαρακτηρισμούς ως φτερωτός γυναικείος δαίμονας της νύχτας (Talmud), ως επικίνδυνο Βαμπίρ και Succubus (Zohar), ως η μητέρα των Incubi και Succubi και ως νυχτερινής κουκουβάγιας (Βίβλος)».»

Δεν γνωρίζουμε ποια ή ποιος εισήγαγε στο γυναικείο κίνημα το θαυμασμό γι’ αυτό το ον, το οποίο δεν υπάρχει στην χριστιανική παράδοση και διαθέτει χωρίς αμφιβολία, ανθρωποκτόνα χαρακτηριστικά. Δεν μπορούμε επίσης να καταλάβουμε με ποια λογική «Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα«. Όποιες-όποιοι θέλουν να το τιμούν αυτό το… ίνδαλμα, με γεια τους με χαρά τους. Θα μπορούσαν να το αναγορεύσουν και σε «θεά της άμβλωσης και της παιδοκτονίας» αφού έχει κλίση στην παιδοκτονία και φθονεί τις εγκύους. Αλλά εμείς με τέτοιο δολοφονικό είδωλο δεν θέλουμε να έχουμε καμμία σχέση και ασφαλώς, δεν μπορούμε να το θαυμάσουμε…

Δείτε άλλα 5 είδωλα

Το εν λόγω βιβλίο, από κάποιους διαφημίστηκε και από άλλους κατηγορήθηκε ότι τονίζει υπερβολικά το ρόλο των γυναικών στην Ιστορία. Μάλιστα ο κ. Σαράντος Καργάκος, γνωστός για την ευρυμάθειά του, ρωτούσε πρόσφατα «ποια είναι η Λιδωρίκη» την οποία το βιβλίο παρουσιάζει σε εικονίδιο, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, ανάμεσα σε άλλους ήρωες του ’21.

Εμείς, φίλες και φίλοι, γνωρίζουμε «ποια είναι η Λιδωρίκη». Είναι η αδελφή του Αναστάσιου, και σύζυγος του Ιωάννη Γκούρα, που συμμετείχε με αποφασιστικότητα στην πολιορκία της Ακρόπολης και από το θάνατο του άντρα της το Σεπτέμβριο του 1826, μέχρι που ήρθε ο Νικόλαος Κριεζώτης, ανέλαβε τη διοίκηση του φρουρίου. Το όνομά της ήταν Ασήμω, και σκοτώθηκε το 1827 από βόμβα των Τούρκων ενώ βρισκόταν στο Ερέχθειο.

Όμως η παράθεση του εικονιδίου με την Ασήμω Λιδωρίκη, και οι διάφορες άλλες αναφορές σε γυναίκες, και το γεγονός ότι κατά κύριο λόγο έχει γραφτεί από γυναίκα, δεν αρκούν για να μας κάνουν να εγκρίνουμε αυτό το βιβλίο. Κι αυτό γιατί δεν μας αρέσει η «πολιτική ορθότητα» και οι πολιτικές ή όποιες άλλες σκοπιμότητες, και ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΚΕΙΑ. Οι αναφορές σε γυναίκες και το έργο τους, δεν φτάνουν για να εξισορροπήσουν τα διάφορα λάθη και παραλείψεις, που κάνουν το εν λόγω βιβλίο απαράδεκτο.

ΤΟ ΒΡΗΚΑΤΕ! ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΡΜΠΥ! Η πλαστική (κυριολεκτικά) κούκλα που ζει πλαστική (μεταφορικά) ζωή, και με τα πλαστικά αξεσουάρ της και τα ηλίθια βιβλιαράκια της μεταφέρει τη νόσο της πλαστικίτιδας στα μικρά κορίτσια που παίζουν μ’ αυτήν.
Είναι η Μπάρμπυ! Μια ολίγον μεγαλύτερη από έφηβη, που κατακρεουργεί στην προκρούστεια κλίνη της τα κορίτσια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, μη αφήνοντας καθόλου χώρο για δραστηριότητες που ταιριάζουν στα δικά τους χρόνια. Είναι αυτή, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι σκοπός μας είναι να ζούμε με καλοπέραση, shopping, στρας, φλας και χαζογκομενιλίκια. Όχι υπευθυνότητα και υποχρεώσεις και κοινωνικές σχέσεις – όπως οι κλασικές κούκλες που πάνε επίσκεψη και παίζουν τις κουμπάρες και πάνε βόλτα το μωρό τους ή μαγειρεύουν. Και βέβαια όχι κάτι πιο ριζοσπαστικό, όπως π.χ. μια κούκλα ακτιβίστρια, νταλικιέρισα κ.τ.λ.. Και προς Θεού, όχι φτωχοντυμένη!

Θα μου πείτε, η Μπάρμπυ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πιο ριζοσπαστικούς ή πιο παραδοσιακούς ρόλους στο παιχνίδι; Ναι, ασφαλώς, αν το παιδί σκεφτεί κάτι τέτοιο από μόνο του ή του το υποδείξει κάποιος άλλος, αλλά η ίδια η κούκλα και τα βιβλιαράκια της που κατευθύνουν το παιχνίδι μαζί της, διδάσκουν άλλα… Βασικά, το να κάνεις επίδειξη, κοινώς φιγούρα, και να ψωνίζεις, πάλι για να κάνεις επίδειξη.

Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η Μπάρμπυ ευθύνεται για την εμφάνιση νευρικής ανορεξίας σε μικρά κορίτσια που την θεωρούν σαν πρότυπό τους. Ασφαλώς, δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο η Μπάρμπυ για τη μανιώδη προβολή του πολύ αδύνατου σώματος, έχει όμως κι αυτή τη δική της αποτελεσματική συμβολή. Δείτε τι γράφει σε επιστολή της στην εφημερίδα New York Times (http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D00E1D7123AF935A15755C0A96F958260) μια πρώην οπαδός της Μπάρμπυ, που κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ της κούκλας και του καρτούν του Ταρζάν:

«‘Γιατί ο Ταρζάν δεν είναι επικίνδυνος όπως η Μπάρμπυ’

Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου 1999

Ο Kevin Colleary… υποθέτει ότι ο μυώδης χαρακτήρας καρτούν παρουσιάζει μερικά από τα προβλήματα που έχουν και οι κούκλες Μπάρμπυ. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά. Το εξάχρονο παιδί μου ξέρει ότι αυτός ο χαρακτήρας καρτούν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αληθινός, και ότι οι γορίλλες δεν μιλάνε.
Όταν ήμουν μικρή, τα κορίτσια θεωρούσαν τις Μπάρμπυ τα ιδανικά θηλυκά. Φανταζόμασταν ότι ήμασταν αυτές – τα δημοφιλή κορίτσια που φορούσαν κολλητά φορέματα και πήγαιναν στο χορό του κολεγίου με τον Κεν. Επειδή υπήρχε αλληλεπίδραση με τη Μπάρμπυ, θέλαμε να είμαστε εκείνη. Ήταν το πρότυπό μας – επικίνδυνη λόγω της σιλουέτας της, κι επειδή όλο κι όλο που ήθελε απ’ τη ζωή της ήταν να παντρευτεί τον Κεν, το ταίρι της στην τελειότητα.

NANCY INTRATOR
Mount Kisco, N.Y., 22 Ιουνίου 1999».

Δεν υπήρξαμε όλες οπαδοί της Μπάρμπυ, όπως η φίλη μας η Νάνσυ πέραν του Ατλαντικού (εξάλλου, υπήρχε και η Σίντυ, και η Μπίμπι Μπο, οι άλλες κούκλες-πρότυπα…) Όμως όλες είμαστε πια δηλωμένες εχθροί της και σας καλούμε να την εξοβελίσετε από τα σπίτια σας, αυτήν και τα ηλίθια βιβλιαράκια της, και αν θέλετε να κάνετε δώρο σε μικρά κορίτσια κούκλες, να προτιμάτε αυτές που δεν καλουπώνουν τόσο αφύσικα το κριτήριο που έχουν τα παιδιά για την ωραία εξωτερική εμφάνιση και την ευτυχισμένη ζωή. Είναι κι αυτό μια πράξη αντίστασης στον έξωθεν επιβαλλόμενο έλεγχο για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τι θέλουμε από αυτήν!

Γι’ αυτό λοιπόν, ΚΑΤΩ Η ΜΠΑΡΜΠΥ!

• Η άμβλωση ως αναπαραγωγικό δικαίωμα
• Ισότητα στην εργασία
• Αμαζονομανία
• Αρχαιοπληξία
• Γυναίκες στην εξουσία

Είδωλο Νο 1: Η άμβλωση ως «αναπαραγωγικό δικαίωμα»

Η αναγωγή των αμβλώσεων σε «αναπαραγωγικό δικαίωμα», μια καθαρά αντρική επινόηση που ξεκίνησε από τον κ. Λάρυ Λάντερ, όπως μπορείτε να δείτε σε άλλη δημοσίευσή μας, και που μόνο τη γυναίκα δεν ωφελεί τελικά. Αντιθέτως τη βλάπτει περισσότερο από κάθε άλλον, αμέσως μετά από το έμβρυο.

Είδωλο Νο 2: Ισότητα στην εργασία

Η απαίτηση για ισότητα στην εργασία. Είμαστε πεπεισμένες ότι μια γυναίκα με παιδιά με οικογένεια δεν μπορεί να έχει «ίση μεταχείριση» με τον άντρα συνάδελφό της. Πρέπει να εργάζεται λιγότερες ώρες και να παίρνει περισσότερες άδειες. Σε αντίθετη περίπτωση επωμίζεται πολύ περισσότερες ευθύνες και βάρη από τον άντρα συνάδελφό της, και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει με την ίδια επιτυχία στο γονεϊκό της ρόλο. Θα πείτε, αν εργάζεται λιγότερες ώρες δεν θα παίρνει και λιγότερα χρήματα; Όχι, δεν είναι απαραίτητο. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί από το κράτος σε άλλες πολιτισμένες και προοδευμένες χώρες του κόσμου.

Είδωλο Νο 3: Αμαζονομανία

(Ή ίσως αμαζονολατρεία). Η μανία που έχουν μερικές γυναίκες με τις Αμαζόνες, τις οποίες μέχρι που προβάλλουν ως «πνευματικούς προγόνους» του γυναικείου κινήματος. Αλήθεια, γιατί οι «βίαιες τάσεις» των αντρών καταδικάζονται και γίνεται τόση κουβέντα για τον «αντρικό πολιτισμό» που «γεννά πολέμους και βία», και τη «ρατσιστική αντιμετώπιση των γυναικών από τους άντρες», και από την άλλη εξυψώνεται με τέτοια σπουδή ένας πολιτισμός που, αν είναι όπως μας τον περιγράφουν, ΑΠΕΚΛΕΙΕ ρατσιστικά τα αρσενικά παιδιά από την κοινωνία του και τα έστελνε στον εκτός κοινωνίας μπαμπά, ενώ η βασική ασχολία του ήταν ο ΠΟΛΕΜΟΣ και η ΒΙΑ; Αν είναι αλήθεια το γραφόμενο από αρχαίους συγγραφείς, ότι οι Αμαζόνες ακρωτηρίαζαν τον ένα τους μαστό για να είναι πιο αποτελεσματικές στον πόλεμο, είναι αυτό παράδειγμα προς μίμηση που πρέπει να θαυμάσουμε; Και πώς συμβιβάζεται αλήθεια με τον παράλληλο θαυμασμό προς τη «μητέρα φύση» και την προτροπή να «ακολουθήσουμε τη φύση» και να μην την παραβιάζουμε;

Είδωλο Νο 4: Αρχαιοπληξία

Μετά την αμαζονοπληξία, η αρχαιοπληξία για λόγους «εξύψωσης της γυναίκας». Δεν υπήρχε καμιά εξύψωση της γυναίκας τουλάχιστον στο 90% των αρχαίων πολιτισμών, και η λεγόμενη «θεοποίηση» της γυναίκας δεν αφορούσε κάποια ισότητα ή ανωτερότητά της, αλλά την θεοποίηση ιδιοτήτων της που είτε θεωρούνταν χρήσιμες/απαραίτητες για το ανθρώπινο είδος (αναπαραγωγή) είτε απολαυστικές για το αντίθετο φύλο που είχε την εξουσία (σεξ). Η «μεγάλη θεά» Αφροδίτη ήταν αυτή με τους ναούς-πορνεία όπου γυναίκες παραδίδονταν να «υπηρετήσουν τη θεά» παρά τη θέλησή τους, κάνοντας πλούσιους τους ιερείς της «θεάς» (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ). Ο Χριστιανισμός ήταν αυτός που έβαλε τη γυναίκα στο ίδιο επίπεδο με τον άντρα, όπως έβαλε και τους φτωχούς στην ίδια θέση με τους πλούσιους: όλοι ήταν ίσοι μπροστά στο Θεό.

Είδωλο Νο 5: Γυναίκες στην εξουσία

«Εάν υπάρχουν γυναίκες στην εξουσία, η κοινωνία θα είναι πιο δίκαιη και τα θέματα των γυναικών καλύτερα τακτοποιημένα». Σε όποιον – όποια σας λέει τέτοια, θυμίστε τη Μάργκαρετ Θάτσερ και ίσως να συνέλθει λίγο. Αν δεν ηρεμήσει, ρωτήστε τι βελτίωση έφερε στη θέση των γυναικών η Γκόλντα Μέιρ π.χ. κι αφήστε τον να ψάχνει. Και άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσαμε να φέρουμε, αλλά είναι πολλά και βαριόμαστε να τα γράφουμε.

Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.

I cannot help remembering an Iranian hospital train on which I traveled back from the Iran-Iraq war front in the early 1980s. The carriages were packed with young Iranian soldiers, coughing mucus and blood into handkerchiefs while reading Qr’ans. They had been gassed and looked as if they would die. Most did. After a few hours, I had to go around and open the windows of the compartments, because the gas coughed back from their lungs was beginning to poison the air in the carriage.

At the time, I was working for The Times. My story ran in full. Then an official of the Foreign Office lunched my editor and told him my report was «not helpful». Because, of course, we supported President Saddam at the time and wanted revolutionary Iran to suffer and destroy itself. President Saddam was the good guy then. I wasn’t supposed to report his human rights abuses. And now I’m not supposed to report the slaughter of the innocent by American or RAF pilots because the British government has changed sides.»

Και για τους μη γνωρίζοντες αγγλικά: Με δυο λόγια, όταν ο Ρόμπερτ Φισκ κάλυπτε τον πόλεμο Ιράν -Ιράκ, είχε γράψει στους Τάιμς, όπου εργαζόταν τότε, για νεαρούς Ιρανούς στρατιώτες που έφτυναν αίμα στα μαντήλια τους, γιατί τους είχε ρίξει αέρια ο Σαντάμ, διάβαζαν το Κοράνι μέσα στο νοσοκομειακό τρένο, κι έμοιαζαν ετοιμοθάνατοι. Οι περισσότεροι πέθαναν. Μετά από λίγες ώρες ο δημοσιογράφος έπρεπε να ανοίξει τα παράθυρα γιατί το αέριο που έβγαινε από τα πνευμόνια τους καθώς έβηχαν, δηλητηρίαζε την ατμόσφαιρα. Μετά τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, ένας αξιωματικός του Φόρειν Όφις επέπληξε τον εκδότη και του είπε ότι το ρεπορτάζ «δεν βοηθούσε». Αυτά γιατί ήθελαν το Ιράν να υποφέρει και να καταστραφεί, και ο Σαντάμ που βοηθούσε σ’ αυτό ήταν τότε καλός… δεν έπρεπε να αναφέρεται ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και τώρα, ο Φισκ δεν πρέπει να αναφέρει τη σφαγή των αθώων από τους Αμερικανούς και Βρετανούς πιλότους, γιατί η Βρετανική κυβέρνηση έχει αλλάξει πλευρά. Τώρα ο Σαντάμ είναι κακός…

Τι άλλο να πει κανείς, πώς να σχολιάσει την αβυθομέτρητη ιδιοτέλεια και υποκρισία των Δυτικών «σταυροφόρων» της συμφοράς… Τα λόγια είναι τόσο λίγα… ειδικά όταν βλέπει κανείς τη ματιά μιας μάνας, ή ενός πατέρα, που η οικογένειά του χτυπήθηκε από τις έξυπνες βόμβες. Όταν ακούει ότι ακόμα και έγκυοι Ιρακινές φτάνουν σε τέτοια απελπισία, που γίνονται καμικάζι προκειμένου να βλάψουν τους θύτες τους. Τους «πολιτισμένους» θύτες που εδώ και τόσα χρόνια βασανίζουν τους Ιρακινούς με δολοφονικές κυρώσεις και τώρα εισβάλλουν στη χώρα τους για άλλη μια φορά, δολοφονώντας απροκάλυπτα και παριστάνοντας τους απελευθερωτές!

Αυτό το σχέδιο μας το έστειλε μια τακτική αναγνώστρια το 2004. Δημιουργός του είναι ο δωδεκάχρονος Παντελής, του οποίου η κηδεμόνας το έδωσε στη φίλη μας για να το προωθήσει στο Ίντερνετ. Τι κρίμα για τους ιμπεριαλιστές… ακόμα και οι δωδεκάχρονοι τους μυρίστηκαν!

1. Η «πάτρια» ή «πατρώα» ή αρχαία τέλος πάντων, δωδεκαθεϊκή – ειδωλολατρική – παγανιστική κ.τ.λ. θρησκεία των Ελλήνων δεν ήταν και πολύ «πάτρια». Μας λέει ο Ηρόδοτος (Ιστορίαι Β’ 4:) «…Δώδεκά τε θεών επωνυμίας έλεγον πρώτους Αιγυπτίους νομίσαι καί Έλληνας παρά σφέων αναλαβείν, βωμούς τε καί αγάλματα καί νηούς θεοίσι απονείμαι σφέας πρώτους καί ζώα εν λίθοισι εγγλύψαι…» Δηλαδή: «Λένε επίσης ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι δημιούργησαν τα ονόματα των δώδεκα θεών τα οποία υιοθέτησαν οι Έλληνες και ότι ήταν οι πρώτοι που ίδρυσαν βωμούς, αγάλματα και ναούς προς τιμήν των θεών και χάραξαν μορφές πάνω σε πέτρα» . Και στο Ιστορίαι Β’ 58: «Πανηγύρις δέ άρα καί πομπάς καί προσαγωγάς πρώτοι ανθρώπων Αιγύπτιοι εισι οι ποιησάμενοι, καί παρά τούτων Έλληνες μεμαθήκασι. Τεκμήριον δέ μοι τούτου τόδε’ αι μέν γάρ φαίνονται εκ πολλού τεο χρόνου ποιεύμεναι, αι δέ Ελληνικαί νεωστί εποιήθησαν». Δηλαδή: «Επιπλέον, οι Αιγύπτιοι επινόησαν και δίδαξαν στους Έλληνες τις λατρευτικές συγκεντρώσεις, τις λιτανείες και τις λειτουργίες, γεγονός που αποδεικνύεται από την αδιαφιλονίκητη αρχαιότητα τέτοιων τελετών στην Αίγυπτο σε σύγκριση με την Ελλάδα, όπου εισήχθησαν μόλις πρόσφατα» . Και άλλα πολλά λέει ο Ηρόδοτος, πάρτε το βιβλίο του και διαβάστε τα μόνοι σας. Δεν μας ενοχλεί το γεγονός ότι δεν είναι ακραιφνώς «ελληνικοί» οι βασικοί δώδεκα θεοί, μας ενοχλεί όμως ότι αυτούς τους εισαγόμενους «θεούς» τους λένε «πάτριους» και δεν δέχονται ότι μπορεί ο Έλληνας να είναι Χριστιανός επειδή ο Ιησούς είναι «ραβίνος εισαγόμενος». Αυτό σημαίνει ότι οι αρχαιόπληκτοι ή αδιάβαστοι είναι ή ηθελημένα εθελοτυφλούν.

2. Μας φαίνεται βαρύ να πρέπει να λατρεύουμε δώδεκα θεούς…. Δυστυχώς στην πραγματικότητα οι «θεοί» και «θεές» συμπεριλάμβαναν πολλούς και διάφορους τοπικούς θεούς, μικροθεούς, θεοποιημένους ανθρώπους κ.τ.λ. και ήταν μάλλον αμέτρητοι, ώστε κάποιος αρχαίος (μας διαφεύγει ποιος) να διαπιστώνει ότι υπάρχουν περισσότεροι θεοί απ’ ότι άνθρωποι. Αυτό σαν ιδέα και μόνο μας φαίνεται ενοχλητικό, ειδικά από την στιγμή που όλοι αυτοί είχαν αντικρουόμενα συμφέροντα και άλλες επιθυμίες κι επιδιώξεις ο ένας από τον άλλον. Ποιον να πρωτολατρέψεις βρε αδελφέ; Ποιον να καλοπιάσεις, που σ’ έβαζε στο μάτι ο αντίζηλός του και γινόταν της κακομοίρας;

3. Οι «πάτριοι θεοί» ήταν πολύ απαίσιοι χαρακτήρες, κυριολεκτικά του σχοινιού και του παλουκιού. Μα την αλήθεια αναγνώστη, αν υπήρχε αυτός ο Δίας θα φοβόμασταν να κυκλοφορήσουμε έξω, όπως και ν’ αφήσουμε έξω τα παιδιά μας – αγόρια ή κορίτσια δεν έχει σημασία, ο Δίας εκμεταλλευόταν σεξουαλικά άτομα και των δύο φύλων. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν ήταν καλύτεροι. Μετά τον «πατέρα Δία» που απαύτωσε όλη την οικουμένη, πότε μεταμορφωνόμενος σε ταύρο, πότε σε κύκνο κ.τ.λ., ακολουθούσαν και τα παιδιά του: ο Απόλλωνας, που μεταμόρφωσε σε φυτό την Δάφνη που δεν καθόταν να την βιάσει, και γενικώς ταλαιπώρησε πολλές θνητές και νύμφες, και όλοι οι υπόλοιποι που εκδικούνταν κατά βούλησιν ερωμένες κι ερωμένους, άπιστους και μη, ή αυτούς που δεν ήθελαν να κάτσουν να τους φυστικώσει ο «θεός». Και να ‘ταν μόνο αυτά. Η Άρτεμη (ή η Αθηνά;) τύφλωσε έναν κακομοίρη επειδή την είδε γυμνή, τα δυο αδελφάκια Απόλλωνας και Άρτεμη εξόντωσαν τα παιδιά της Νιόβης επειδή αυτή τόλμησε να τα συγκρίνει με τους θεούς. Η Ήρα βασάνιζε από την ζηλοτυπία της τα θύματα του άντρα της, μια και δεν μπορούσε να εκδικηθεί τον ίδιο για τις απιστίες του. Όλοι ανεξαιρέτως (εκτός της Ήρας που δεν μπορούσε, για τον φόβο του Δία.) στόλιζαν τα ταίρια τους με υπερμεγέθη κέρατα κι ασχολούνταν συστηματικά με βιασμούς, παιδεραστία, αιμομειξία κ.α. «θεϊκά» αθλήματα. Προκαλούσαν ταραχές μεταξύ των ανθρώπων για να διασκεδάζουν, και μεροληπτούσαν υπέρ των φίλων τους αδικώντας άλλους, όπως μας δείχνει και ο φίλος μας ο Όμηρος αλλά και ο Ησίοδος. Ρωτήστε κι αυτόν τον δύσμοιρο τον Προμηθέα τι τράβηξε από τους «θεούς». Βέβαια οι φίλοι αρχαιόπληκτοι μας λένε ότι όλα αυτά είναι συμβολικά. Όμως δεν μας πείθουν. Τι μπορούν να συμβολίζουν όλα αυτά τα αίσχη; Απλώς οι άνθρωποι πρόβαλαν τα δικά τους πάθη σε φανταστικά όντα, για να μπορούν να αισθάνονται δικαιωμένοι για τα χάλια τους.

4. Επιπροσθέτως αυτά τα διεστραμμένα και ανταγωνιστικά προς τον άνθρωπο όντα, διψούσαν και για ανθρώπινο αίμα. Τι Ιφιγένεια, και τι ανθρωποθυσίες βρεφών στο Λύκαιον Όρος, τέτοιες που ο Παυσανίας προτίμησε ο άνθρωπος να μην τις περιγράψει. Τι μαστιγώσεις γυναικών για χάρη του Διονύσου, και τι ευνουχισμοί αντρών προς τιμήν της Κυβέλης, και τι άλλες αηδίες και φρίκες που έχουμε την ελπίδα οι «δωδεκαθεϊστές» να μην επιθυμούν να επαναλάβουν, για να λατρέψουν τους «θεούς» τους καλύτερα.

5. Δεν φτάνει που διψούσαν για αίμα οι κανιβαλοθεοί, είχαν μια ειδική προτίμηση στο γυναικείο αίμα. Και δεν το λέμε μόνο για την Ιφιγένεια. Από τις αρχαίες επιγραφές που βρέθηκαν σε χώρους λατρείας των Μυκηναίων αποδεικνύεται ότι τα περισσότερα θύματα ήταν γυναίκες. Μπρρρ…

6. Παρόλα αυτά κάποιοι αρχαιόπληκτοι ισχυρίζονται ότι στην «πατρώα θρησκεία» οι γυναίκες ήταν σε καλύτερη θέση απ’ ότι στον χριστιανικό κόσμο, γιατί γίνονταν λέει ιέρειες. Δηλαδή σφάζανε ζώα και ασχολούνταν με άλλες ασχολίες που θα δούμε στην παράγραφο 9. Ας διαβάσουν αυτό: «Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της οικογενειακής θρησκείας ήταν ότι «δεν μπορούσε να μεταδοθεί παρά μόνον από πατέρα σε γιο. (…) Η μεταβίβαση της οικογενειακής λατρείας γινόταν μόνον από άνδρα σε άνδρα, η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα να πάρει μέρος παρά μόνον μέσω του πατέρα ή του συζύγου της, και τέλος μετά το θάνατό της η γυναίκα δεν είχε το ίδιο μερίδιο με τον άντρα της στις τελετές των νεκρικών γευμάτων». Κι αυτό: «Η γέννηση θυγατέρας δεν εκπλήρωνε τον αντικειμενικό σκοπό του γάμου. Η κόρη δεν μπορούσε να συνεχίσει τη λατρεία, γιατί την ημέρα του γάμου της απαρνιόταν την οικογένεια και τη λατρεία του πατέρα της και ανήκε πια στην οικογένεια και στη θρησκεία του συζύγου της. Η οικογένεια και η λατρεία δεν μπορούσε να συνεχιστεί παρά μόνον από τα αρσενικά μέλη.» Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, Θ.Β. Βενιζέλου, α’ έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία. ΕΠΙΣΗΣ στην αρχαία εποχή απαγορευόταν σε γυναίκες η συμμετοχή στα Ελευσίνια μυστήρια (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ’, σ.493). Κι αυτό, όχι για να προστατευτούν οι άντρες από σεξουαλικές σκέψεις και ν’ αφιερωθούν στην άσκηση, όπως γίνεται π.χ. στο Άγιο Όρος, αλλά για τους λόγους που θα μας αναπτύξει ο Ησίοδος στην παράγραφο 11.

7. Κι όμως, εκτός που οι γυναίκες δεν είχαν άλλες επιλογές από τον γάμο ή την πορνεία, και υπήρχε ειδικό αστυνομικό σώμα για να τις αστυνομεύει όταν κυκλοφορούσαν εκτός οικίας, οι «γυναικονόμοι» ή «γυναικοκόσμοι», και η βία κατά των γυναικών ήταν θεσμοθετημένη σ’ εκείνη την υπέροχη εποχή της πατρώας θρησκείας. Οι αρχαιόπληκτοι δεν αναφέρουν τις Εστιάδες, τις οποίες όμως θ’ αναφέρουμε εμείς! Οι φίλοι και συγγενείς μας Ρωμαίοι, τιμωρούσαν με αργό θάνατο (έθαβαν ζωντανές!) τις ιέρειες της «θεάς» Εστίας αν αυτές έχαναν την παρθενιά τους, κι όμως οι αρχαιόπληκτοι δεν ενοχλούνται από αυτήν την φρίκη και την διάκριση κατά των γυναικών (παρόμοιες κυρώσεις για άντρες ιερείς δεν υπήρχαν. άσε που δεν μπορείς ν’ αποδείξεις αν ο άντρας είναι παρθένος ή όχι). Φοβόμαστε ότι αν τιμωρούσαν οι Χριστιανοί με θάνατο τις μη παρθένες καλόγριες, οι φίλοι αρχαιόπληκτοι θα χαλούσαν τον κόσμο και δεν θα έκαναν τα στραβά μάτια, όπως κάνουν με τις Εστιάδες.

8. Δεν φτάνει όμως η βία κατά των γυναικών, υπήρχε και η αναγκαστική πορνεία, να προσφέρει δηλ. η γυναίκα το σώμα της στους «λάτρεις» κάποιου θεού ενός συγκεκριμένου ναού. Η πορνεία αυτή προέρχεται από την Ασία, όπως και η «πάτρια» Αφροδίτη. Ήταν αναγκαστική σε μερικές περιπτώσεις για εθιμικούς λόγους, ενώ τις περισσότερες φορές επρόκειτο για δούλες που δεν είχαν δικαιώματα και θεωρούνταν ιδιοκτησία των κυρίων τους, που τις αφιέρωναν στον ναό είτε αυτές το ήθελαν, είτε όχι. Από την «ιερή» λεγόμενη πορνεία βγαίνει και το «ιερόδουλος». Φυσικά τα λεφτά πήγαιναν στον ναό του «θεού», βασικά της Αφροδίτης που είχε και τα μεγαλύτερα πορνεία.

9. Επιπλέον στην αρχαία εποχή ήταν συνηθισμένη η έκθεση των παιδιών, τα οποία οι γονείς πετούσαν στις ερημιές και είτε τα τρώγανε οι λύκοι, οι σκύλοι κ.τ.λ., ή τα παίρνανε άνθρωποι που τα ανέθρεφαν για να τα κάνουν δούλους. Κι εδώ τα περισσότερα έκθετα ήταν κορίτσια. Δεν είδαμε κανέναν αρχαίο «θεό» να καταδικάζει αυτά τα πράγματα, έστω και συμβολικά! Παίρνοντας, βρε αδελφέ, ένα έκθετο να το περιμαζέψει. Αφήνανε την βρώμικη δουλειά για τους δουλέμπορους και τα άγρια ζώα.

10. Θα μας πει κάποιος ότι αυτά τα πράγματα συνέβαιναν όταν οι θεοί είχαν να κάνουν με τους πιο αδύναμους, τους ανθρώπους, αλλά μεταξύ τους υπήρχε ισότητα. Αμ δε! Όταν ο Ποσειδώνας αποφάσισε ν’ απαυτώσει οπωσδήποτε την αδελφή του, την θεά Δήμητρα, κι εκείνη έφυγε και μέχρι σε φοράδα μεταμορφώθηκε για να αποφύγει αυτή την επαφή, εκείνος την καταδίωξε, μεταμορφώθηκε με τη σειρά του σε άλογο κι έκανε το κομμάτι του ο …θεός. Παντού καταπιεσμένες οι γυναίκες… Και μεταξύ των θεών.

11. Και βέβαια η γυναίκα στον αρχαίο κόσμο κατατασσόταν ανάμεσα στις φυσικές καταστροφές (πυρ, γυνή και θάλασσα) και μάλιστα οι «θεοί» των αρχαιοπλήκτων έφτιαξαν την πρώτη, την Πανδώρα, με σκοπό να βλάψουν τους (άντρες) ανθρώπους! Λέει ο Ησίοδος:

« Έτσι ο Δίας έστειλε στους άνδρες τις γυναίκες σαν επιδημία, γεμάτες σχέδια ύπουλα».

Αλλά ο Ησίοδος δεν σταματά εκεί. Ακούστε κι αυτό:

«Μέτρο κανένα δε γνωρίζουν, σε όλα είναι άσωτες,
Κι έτσι μοιάζουν με τους κηφήνες που δεν
κατέχουν καμμιά δουλειά παρά κατεβάζουν
στην κοιλιά τους των άλλων το μόχθο…όποιος
λοιπόν γλιτώσει από το γάμο και τα αισχρά
έργα των γυναικών, αυτός σώζει το βιό του.
Αλλά όποιος παίρνει ένα πλάσμα βλαβερό,
αυτού η ζωή γίνεται μαρτύριο αδιάκοπο και τα βάσανα είναι αβάστακτα.

…γιατί οι γυναίκες στραγγίζουνε τον άνδρα
και τον παραδίδουν σε θλιβερά γεράματα».

Πόσο γελοία φαίνονται αυτά, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του πόσο εργάζονταν οι γυναίκες στην αγροτική και κτηνοτροφική οικονομία… Όμως έχει κι άλλο:

«Ποτέ μην αφήσεις να σε ξεμυαλίσει η γυναίκα
η κουνοκώλα, ούτε οι κολακείες της που
μ’ αυτές να σε τυλίξει θέλει.
Κι ακόμα
Η γυναίκα είναι μια συμφορά, μια ωραία
συμφορά, μια καλοστημένη παγίδα που μέσα
της πέφτουν οι άνθρωποι.» (τουτέστιν οι άντρες).

Ο Πλάτωνας, που στην Πολιτεία εξισώνει άνδρες και γυναίκες, στον Τίμαιο 42 Β γράφει:

«όποιος όμως άνδρας αποτύχει σε αυτά (να ζήσει μέσα στη δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα». Με δυο λόγια, έτσι θα τιμωρηθεί. Κάτι ήξερε ο Πλάτωνας, μια και ήταν πολύ μεγάλο πρόβλημα το να είσαι γυναίκα την εποχή των «πατρώων θεών».

Παράλληλα ο (δημοκρατικός!) Δημόκριτος λέει:

(Απ. 110) «γυνή μη ασκείτω λόγον- δεινόν γαρ» («η γυναίκα να μην εξασκείται στο ρητορικό λόγο, γιατί είναι κακό πράγμα»).

και:

«Είναι η πιο μεγάλη προσβολή για τον άντρα να κυβερνάται από γυναίκα» (Απ. 111).

Έχετε ακόμα αμφιβολίες για την θέση των γυναικών στον κόσμο της «πατρώας θρησκείας»; Διαβάστε κι αυτά: Λέει ο Μένανδρος: «Φύτρο κακό είναι η γυναίκα στη ζωή
αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε». Όπως τα πράγματα.

Και ο Αντιφάνης: «Μόνο σ’ ένα εμπιστεύομαι τη γυναίκα: πως
σαν πεθάνει δεν θα ξαναζήσει. Σε τίποτε
άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη ώσπου να
πεθάνει».

Τα υπόλοιπα μισογυνικά του Ευριπίδη, του Παλλαδά και άλλων δεν τα αναφέρουμε, γιατί έχουμε ήδη νευριάσει.

12. Άλλος σοβαρός λόγος που δεν συντασσόμαστε με τους «δωδεκαθεϊστές» είναι ότι δεν θέλουμε καθόλου πάρε-δώσε με την μονίμως εμπαθή και οργισμένη κυρία Τζάννη που εμφανίζεται σε διάφορα τηλεοπτικά παράθυρα και ισχυρίζεται κάτι απίθανα αντιεπιστημονικά πράγματα. Μάλιστα θεωρούμε ότι το γυναικείο φύλο βγάζει κακό όνομα εξαιτίας της – όπως βγάζει και το αντρικό, χάρη σε κάποιους ανεκδιήγητους «δωδεκαθεϊστές».

13. Εν κατακλείδι, εμείς οι Αγάζηλοι δεν θεωρούμε ότι οι γυναίκες είμαστε καταστροφικές ή κατώτερες από τους άντρες, δεν δεχόμαστε το θεσμοθετημένο (λόγω του μεγάλου άπιστου Δία) κεράτωμα, δεν δεχόμαστε να βιάζουν εμάς και τα παιδιά μας οι «θεοί» και δεν ανεχόμαστε τον ερωτικό ανταγωνισμό από κατσίκες! Διότι μην ξεχνάμε ότι στο πάνθεον των αρχαίων υπήρχε και ο Πάνας. ο οποίος δεν ταλαιπωρούσε μόνο τις νύμφες, αλλά και τις κατσίκες, όπως βλέπουμε εδώ. και ο οποίος, σαν θεϊκό πλάσμα που ήταν, αποτελούσε την δικαίωση του κάθε κτηνοβάτη.

Αν πραγματικά θέλουμε να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα των γυναικών, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε την αλήθεια για την έκτρωση και να δουλέψουμε με στόχο να σταματήσει να εφαρμόζεται. Πριν από πολλά χρόνια είχα άλλη άποψη. Στο κολέγιο συνηγορούσα για την κατάργηση των νόμων περιορισμών των εκτρώσεων και υποστήριζα τις φίλες μου που πήγαιναν σε άλλη Πολιτεία να κάνουν έκτρωση.  Όταν πρωτοεμφανίστηκε το κίνημα του φεμινισμού οι γυναίκες αντιμετώπιζαν φοβερά εμπόδια. Μια τυπική γυναίκα την θεωρούσαν τότε απλώς ως μια ελκυστική ύπαρξη, χωρίς όμως μυαλό. Οπωσδήποτε ανίκανη να διευθύνει μια επιχείρηση, κάποια που ίσως δεν θα έπρεπε να έχει ούτε δικαίωμα ψήφου.

Αλλά τα εμπόδια δεν ήταν μόνο πολιτικά. Νιώθαμε από τη φύση μας ευάλωτες, καθώς οι στατιστικές βιασμών έδειχναν άνοδο και το γυναικείο σώμα γινόταν αντικείμενο διαφημίσεων ή διασκεδάσεων. Η υποτίμηση που έδειχνε ο κόσμος προς τις ικανότητές μας συνδυαζόταν με βάρβαρες διαθέσεις προς τα σώματα μας, τα οποία κινδύνευαν εξωτερικά με βίαιη μεταχείριση, εσωτερικά δε τα απειλούσε η ξένη εισβολή. Γιατί μια εγκυμοσύνη που δεν την είχαμε προγραμματίσει τη θεωρούσαμε σαν εισβολέα, σαν ένα εχθρό αποφασισμένο να ιδρύσει αποικία μέσα στο σώμα κάποιου άλλου και να καταστρέψει τα σχέδιά του. Θεωρούσαμε ως πρώτιστο δικαίωμα τού καθενός να κρατά το σώμα του ασφαλές, αποκλειστικά δικό του και υγιές. Χωρίς αυτό, όλα τα άλλα δικαιώματα ήταν χωρίς σημασία.

Πιστεύω ακόμα ακράδαντα ότι οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να προστατεύουν το σώμα τους. Γι αυτό τώρα αντιτίθεμαι στην έκτρωση. Το δικαίωμα μιας γυναίκας αρχίζει από τη στιγμή που το σώμα της αρχίζει να υπάρχει. Είναι δικό της και πρέπει να προστατεύεται, χωρίς να έχει σημασία που ζει, ακόμα και στη μήτρα τής μητέρας της. Το ίδιο  ισχύει και για τον αδελφό της που είναι αγόρι.

Για χρόνια υιοθέτησα την άποψη ότι το αγέννητο παιδί ήταν μόνο μια μάζα από ιστούς. Όταν συμπτωματικά έμαθα τα σχετικά με μια έκτρωση σε περίπτωση προχωρημένης εγκυμοσύνης, τρόμαξα από την περιγραφή τής σύριγγας που το στόμιό της χοροπηδούσε μέσα στην κοιλιά τής μητέρας, καθώς το παιδί της περνούσε τις οδύνες τού θανάτου. Έμαθα ακόμα ότι οι εκτρώσεις σε πρώιμα σταδία εγκυμοσύνης δεν είναι πιο ευγενικές. Το παιδί τεμαχίζεται κομμάτι κομμάτι και απορροφάται μέσω ενός αυλού σε μια σακούλα γεμάτη αίμα. Το χειρότερο απ όλα, έμαθα ότι το 1981 ο γιατρός William Cates των Centers for Disease Control έκανε την εκτίμηση ότι 400 -500 φορές το χρόνο βγαίνουν ζωντανά παιδιά μετά από εκτρώσεις σε προχωρημένα σταδία εγκυμοσύνης, τα οποία θανατώνονται με στραγγαλισμό, πνιγμό, ή απλώς αφήνονται μέσα σ ένα δοχείο σε ένα σκοτεινό θάλαμο μέχρι να σταματήσει οριστικά το κλαψούρισμά τους.

Δεν μπόρεσα να αρνηθώ ότι είχα μπροστά μου μια αποτρόπαιη πράξη βίας. Ακόμα κι αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι το αγέννητο ήταν ένα πρόσωπο, αν είχα δει κάποιον να κάνει το ίδιο πράγμα σ ένα γατάκι, θα είχα νιώσει φρίκη. Ο φεμινισμός που οραματιζόταν μια νέα δίκαιη κοινωνία είχε υιοθετήσει μια πράξη τόσο κατάφορα άδικη!

Στους Αδελφούς Καραμαζώφ, κάποιος ρωτήθηκε αν θα ήταν διατεθειμένος να γίνει ο αρχιτέκτονας ενός καινούργιου κόσμου, στον οποίον όλοι οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί, με την αναγκαία και αναπόφευκτη προϋπόθεση να βασανιστεί μέχρι θανάτου ένα και μόνο μικροσκοπικό πλάσμα – ένα μωρό… επί παραδείγματι -, και να θεμελιωθεί το οικοδόμημα εκείνο επάνω στα δάκρυά του, που δεν θα απολάμβαναν την απόδοση δικαιοσύνης. Όμως δεν κρύβεται μόνο ένας θάνατος κάτω από αυτό το οικοδόμημα τού σύγχρονου κόσμου, αλλά δεκάδες εκατομμυρίων, και προστίθενται χιλιάδες ακόμα κάθε μέρα. Η δικαιοσύνη δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί πάνω σ ένα τέτοιο αιματοβαμμένο θεμέλιο.

Έχουν οι γυναίκες ωφεληθεί από τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων; Κάποιος έχει ωφεληθεί, όχι όμως η γυναίκα, που καταφεύγει στην έκτρωση. Η βιομηχανία εκτρώσεων έχει κέρδη περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο, και η πώληση των μελών των αγέννητων παιδιών μπορεί να ανεβάσει το ποσό αυτό σε δισεκατομμύρια. Η μέση γυναίκα

όμως δεν κερδίζει, αλλά χάνει όταν κάνει έκτρωση. Χάνει πρώτα τις εκατοντάδες δολάρια που πρέπει να πληρώσει για την επέμβαση. Δεύτερον, πρέπει να περάσει μέσα από μια εξευτελιστική διαδικασία, να υποστεί μια εισβολή στο εσωτερικό της χειρότερη από βιασμό, καθώς η μήτρα της εκκενώνεται από κάθε απομεινάρι ζωής με αναρροφητική αντλία, κατά τρόπο βίαιο και αφύσικο. Μερικές γυναίκες θα τις κυνηγάει ο ήχος αυτής τής αντλίας για όλη τους τη ζωή.

Τρίτον, μπορεί να χάσει την υγεία της. Στο σώμα τής γυναίκας υπάρχει μια οικολογία με λεπτές ισορροπίες, που δεν ανέχεται να διαταράσσονται οι φυσικές διεργασίες της υγείας της με μηχανικές επεμβάσεις. Εκτός από τις περιπτώσεις γυναικών που παθαίνουν διάτρηση μήτρας ή πεθαίνουν πάνω στο χειρουργικό τραπέζι των εκτρώσεων, υπάρχουν κι άλλες πιο κρυφές βλάβες. Η είσοδος τής μήτρας, ο αυχένας της, είναι κατασκευασμένος ώστε να διαστέλλεται σταδιακά κατά τη διάρκεια μερικών ημερών προς το τέλος τής εγκυμοσύνης. Στην έκτρωση όμως ο αυχένας τραβιέται βίαια για να ανοίξει σε μερικά λεπτά. Οι ευαίσθητες μυϊκές ίνες μπορεί να βλαφτούν έτσι ώστε να προκαλούνται αποβολές, βλάβη που μπορεί να γίνει αντιληπτή πολύ αργά, όταν μια εγκυμοσύνη αργότερα θα είναι επιθυμητή.

Αλλά ενώ ο αυχένας μπορεί να ανοιχθεί, η μήτρα δεν έχει κατασκευαστεί για να εκκενώνεται με αντλία κενού.

Μικροτραυματισμοί και αμυχές αφήνουν ουλές οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε ενδομητρίτιδα. Όταν οι ουλές αυτές είναι κοντά στις εξόδους των σαλπίγγων (ωαγωγών), τα ανοίγματα  μπορεί να παραμορφωθούν. Έτσι, ενώ τα μικρά σπερματοζωάρια μπορούν να εισχωρήσουν μέσα στις σάλπιγγες από πολύ μικρά ανοίγματα και το ωάριο να γονιμοποιηθεί, το γονιμοποιημένο ωάριο, μερικές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερο από το σπερματοζωάριο, δεν μπορεί να περάσει στη μήτρα από τα ίδια μικρά ανοίγματα. Προσφύεται λοιπόν στη σάλπιγγα και αρχίζει να αναπτύσσεται εκεί μέσα έως ότου το μέγεθος τού παιδιού φτάσει στο όριο αντοχής της. Αν η κατάσταση αυτή (εξωμήτρια κύηση) δεν διαγνωσθεί εγκαίρως, η σάλπιγγα ρήγνυται, το παιδί πεθαίνει και η μητέρα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Όταν διαβάζει κανείς ότι ο ρυθμός εμφανίσεως εξωμήτριων κυήσεων στην Αμερική αυξήθηκε κατά 500% μεταξύ των ετών 1970 και 1987, πρέπει προφανώς να αναζητήσει την αιτία στη σημαντικότερη διαταραχή στην υγιεινή της αναπαραγωγικής λειτουργίας των γυναικών κατά την περίοδο αυτή (δηλαδή στις εκτρώσεις). Και όμως ο πολλαπλασιασμός των βλαβών που σχετίζονται με εξωμήτριες κυήσεις προβάλλεται σαν απόδειξη του ότι η εγκυμοσύνη είναι πιο επικίνδυνη από την έκτρωση!

Σε άλλες περιπτώσεις, οι ουλές στις εξόδους των σαλπίγγων μπορεί να προκαλέσουν ολοκληρωτική βλάβη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το σπερματοζωάριο δεν μπορεί να συναντήσει το ωάριο και η γυναίκα παθαίνει οριστική στείρωση.  Ήθελε ίσως να κάνει έκτρωση σε μία της μόνο εγκυμοσύνη, αλλά η έκτρωση αυτή κάλυψε μια και καλή όλες τις πιθανές εγκυμοσύνες σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Και ερχόμαστε στην πιο συντριπτική απώλεια για τη γυναίκα, την απώλεια του ίδιου του παιδιού της. Η ρητορεία γύρω από την έκτρωση περιγράφει το αγέννητο παιδί σαν παράσιτο, σαν έναν όγκο, σαν μια μάζα από ιστούς. Στην πραγματικότητα είναι το παιδί της. Τόσο όμοιο μ’ αυτήν, όσο και οποιοδήποτε άλλο παιδί που θα ήθελε να αποκτήσει στο μέλλον. Θα έχει κάτι από την εμφανισή της, τα ταλέντα της, θα είναι ένας κλάδος τού οικογενειακού της δέντρου.

Με την έκτρωση, προσφέρει το παιδί της θυσία στο δικαίωμά της να συνεχίσει το είδος τής ζωής που κάνει, μια θυσία που θα καταστήσει όλη την υπόλοιπη ζωή της στοιχειωμένη.

Και αυτό γιατί η τελευταία (απώλεια) είναι αυτή η απώλεια τής ειρήνης τού λογικού της. Πολλές γυναίκες θλίβονται βαθιά και σιωπηλά μετά την έκτρωση. Η θλίψη τους αγνοείται από την κοινωνία που νομίζει ότι νιώθουν ευγνωμοσύνη για την ελευθερία που έχουν να κάνουν έκτρωση. Μερικές υποφέρουν από κατάθλιψη, από εφιάλτες, από σκέψεις αυτοκτονίας. Άλλες ξυπνούν τη νύχτα νομίζοντας ότι ακούν ένα μωρό να κλαίει. Ένας άνδρας που είδε τη σύζυγό του να αποδιοργανώνεται πλήρως μετά από μια έκτρωση απόρησε: Τι είδους συναλλαγή είναι αυτή; Κερδίζεις τον έλεγχο του σώματος σου, χάνεις τον έλεγχο του μυαλού σου! Πάντως, το παιδί που χάθηκε στην έκτρωση δεν πρόκειται να ξυπνάει τη μάνα του τη νύχτα. Αυτό η γυναίκα το κέρδισε, τουλάχιστον προς το παρόν…

Για όλες αυτές τις απώλειες οι γυναίκες δεν κερδίζουν τίποτε άλλο εκτός από το δικαίωμά τους να κινούνται χωρίς δεσμεύσεις στο χώρο τους. Η έκτρωση δε θεραπεύει καμιά αρρώστια, σε καμιά γυναίκα δεν προσφέρει πρόοδο. Το μόνο που κάνει είναι να προσαρμόσει τη γυναίκα δια τού χειρουργείου σ ένα πολιτισμό που θεωρεί την εγκυμοσύνη και την ανατροφή παιδιών ως φορτίο δυσβάστακτο. Εάν υποθέσουμε ότι οι γυναίκες αποτελούν μια καταπιεσμένη κοινωνική ομάδα, θα είναι η μόνη τέτοια ομάδα που καταφεύγει στο χειρουργείο για να επιτύχει την ισότητα. Στην ελληνική μυθολογία, ο Προκρούστης ήταν ένας οικοδεσπότης που προσέφερε φιλοξενία. Αν δεν είχες το κατάλληλο μέγεθος για το κρεβάτι του, ή θα σε τραβούσε ή θα σ έκοβε για να σε προσαρμόσει σ αυτό. Η χειρουργική τράπεζα της έκτρωσης είναι η προκρούστεια κλίνη του σύγχρονου φεμινισμού, την οποία, με ακατανόητη διαστροφή, τα θύματα της την διεκδικούν διαδηλώνοντας στους δρόμους.

Οι αρχικές τάσεις τού φεμινισμού είδαν αυτή την υπόθεση πιο καθαρά. Η Susan B. Anthony ονόμασε αυτή την πράξη φόνο παιδιού κι έκανε έκκληση για πρόληψη, όχι απλώς τιμωρία… αυτής της φοβερής πράξης. Οι φεμινίστριες του19ου αιώνος ομόφωνα καταδίκαζαν την έκτρωση. Η Elisabeth Cady Stanton την κατέτασσε στην παιδοκτονία, και διακήρυττε ότι και αν ακόμη καταντούσαμε να θεωρούμε τις γυναίκες σαν περιουσιακά στοιχεία, αυτό δεν θα ήταν χειρότερο για τις γυναίκες από το να φέρονται προς τα παιδιά τους σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Η συνάδελφός τους Matie Brinklerhoff παρομοίαζε την έκτρωση σαν κάποιον που καταφεύγει στη ληστεία μόλις νιώσει πείνα..

Το ερώτημα παραμένει: θέλουν οι γυναίκες την έκτρωση; Όχι βέβαια όπως θα ήθελαν μια Porsche ή ένα παγωτό χωνάκι. Όπως ένα ζώο που έχει πιαστεί σε παγίδα προσπαθεί να ελευθερωθεί κόβοντας το πόδι του με τα δόντια, έτσι και η γυναίκα που αναζητά την έκτρωση προσπαθεί να διαφύγει από μια δύσκολη κατάσταση σε μια πράξη βίας και αυτοκαταστροφής. Η έκτρωση δεν είναι σημάδι ελευθερίας των γυναικών, είναι σημάδι απελπισίας.

Πώς προέκυψε αυτή η απελπισία; Δύο τάσεις τού μοντέρνου φεμινισμού, υιοθετημένες από μια παλαιότερα καθιερωμένη δομή γνωρισμάτων ανδρικής ισχύος, συνδυάστηκαν έτσι ώστε να καταστεί η έκτρωση αναγκαία. Ο φεμινισμός, όπως επεκράτησε τελευταία, επεδίωξε κυρίως να ανοίξει για τις γυναίκες τις πόρτες τής επαγγελματικής και δημόσιας ζωής και επιπλέον, υποστήριξε με πάθος τη σεξουαλική τους ελευθερία. Εν τούτοις, αν και η δημόσια ζωή δυσχεραίνεται από την ευθύνη για τα παιδιά, ενώ εξ άλλου η ανεύθυνη σεξουαλική δραστηριότητα είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να προκύψουν ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτό το δίλημμα (η ταυτόχρονη υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που παράγει παιδιά και ενός άλλου για τον οποίο τα παιδιά είναι εμπόδια) βρίσκει τη λύση του στο τραπέζι των εκτρώσεων.

Εάν θέλουμε πράγματι μια κοινωνία που να υποστηρίζει και να σέβεται τις γυναίκες, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον περιορισμό των μη προγραμματισμένων εγκυμοσυνών. Τα αντισυλληπτικά αποτυγχάνουν. Οι μισές απ όσες γυναίκες έκαναν έκτρωση παραδέχθηκαν ότι χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά. Έτσι, για να περιοριστούν οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες πρέπει να επιστρέψουμε στη σεξουαλική υπευθυνότητα. Αυτό σημαίνει είτε να αποφεύγει κανείς τη σεξουαλική δραστηριότητα, όταν η γέννηση ενός παιδιού δεν είναι επιθυμητή, είτε να είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του για τις ζωές που θα συλληφθούν έστω και παρά τη θέλησή του. Να αποφασίσει π.χ. να διαθέσει το παιδί προς υιοθεσία, να προχωρήσει προς το γάμο, ή να εξασφαλίσει την πιστή και συνεπή οικονομική στήριξη τού παιδιού και από τον άλλο συνυπεύθυνο. Η χρήση αντισυλληπτικών δεν μπορεί να αντικαταστήσει την υπευθυνότητα, όπως η χρήση ζωνών ασφαλείας στα αυτοκίνητα δεν δίνει το δικαίωμα σε κανένα να τρέχει ανεξέλεγκτα με όση ταχύτητα θέλει. Δεν ευθύνεται το παιδί για τη σύλληψή του. Είναι απάνθρωπη αδικία να διεκδικούμε το δικαίωμα να το κομματιάζουμε προκειμένου να συνεχίσουμε τη σεξουαλική μας δραστηριότητα χωρίς κανένα φραγμό.

Δεύτερον, πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τη συνέχιση μιας εγκυμοσύνης και το μεγάλωμα παιδιών ως βάρος επαχθές. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι οι γυναίκες πρέπει να παίξουν ένα ρόλο στη δημόσια ζωή τής κοινωνίας μας. Τα ταλέντα τους και οι ικανότητές τους είναι εξ ίσου πολύτιμες με αυτές των ανδρών και δεν υπάρχει λόγος να τους απαγορεύσουμε να μπουν στον επαγγελματικό στίβο. Αλλά όσα χρόνια το παιδί είναι μικρό, μητέρα και παιδί προτιμούν να είναι μαζί. Εάν οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να διακόψουν προσωρινά στο μέσον την καριέρα τους, πρέπει να έχουν, όπως είπαμε και παραπάνω, πιστούς και υπεύθυνους άντρες να τις στηρίζουν. Και στους δύο γονείς μπορεί να παραχωρηθεί το δικαίωμα ενός ελαστικού ωραρίου στους τόπους εργασίας. Γονείς που έχουν παιδιά στο σχολείο πρέπει να μπορούν να προσαρμόζουν το ωράριό τους λαμβάνοντας υπ’ όψιν το σχολικό ωράριο. Μπορούν ακόμα να εξοικονομηθούν τα έξοδα γραφείου για τις επιχειρήσεις, μετακινήσεων στους τόπους εργασίας και αμοιβής του προσωπικού που θα  φυλάει τα παιδιά, αν δοθεί η ευκαιρία στους γονείς να παρέχουν την εργασία τους από το σπίτι, όπου αυτό είναι δυνατόν. Πρέπει επίσης οι γυναίκες να γίνονται δεκτές πίσω στη δουλειά, όταν αποφασίσουν να επιστρέψουν, τα δε χρόνια που έμειναν στο σπίτι τους να υπολογίζονται ως χρόνος χρήσιμης μαθητείας στο μάνατζμεντ, στην εκπαίδευση και στην ικανότητα διαπραγματεύσεων.

Τα δικαιώματα των γυναικών δεν έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των παιδιών τους. Η εμφάνιση μιας τέτοιας σύγκρουσης είναι δείγμα ότι κάτι πάει στραβά στην κοινωνία. Όταν οι γυναίκες επιτύχουν το σεβασμό της σεξουαλικής λειτουργίας και την επαγγελματική ευελιξία που χρειάζονται δεν θα καταφεύγουν πια, σαν σ’ ένα υποκατάστατο, στην αιματηρή αδικία της έκτρωσης.

Όμως το θέμα μας δεν είναι η τριτιά του Σάκη, οι αντιλήψεις των αλλοεθνών περί ημών των Ελλήνων και το πόσο συχνά «το κουνάμε» τέλος πάντων. Το θέμα μας είναι ότι τα «κουνήματά» μας έχουν κάθε χρόνο χιλιάδες παράπλευρες απώλειες, οι οποίες πολλαπλασιάζονται μετά τις καλοκαιρινές διακοπές… τι παράξενο… Μιλάμε βέβαια για τις εκτρώσεις. Στoν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού ήρθαμε τρίτοι, όμως στην Ευρώπη είμαστε πρώτοι σε εκτρώσεις εφήβων γυναικών. Και κατέχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια από τις πρώτες θέσεις σε αριθμό εκτρώσεων, σε σχέση με τον πληθυσμό.

Γι’ αυτό Ελληνίδες – Έλληνες. Πέρα από τα φανταχτερά πανηγύρια τύπου Eurovision… Σκεφτείτε σοβαρά. Θέλετε να το κουνάτε; Με γεια σας με χαρά σας. Αλλά χωρίς παράπλευρες απώλειες – no more collateral damage, mi amor.