Δεκεμβρίου 8th, 2008
Τα παρακάτω τα γράψαμε σε δημόσια συζήτηση εδώ http://expaganus.wordpress.com/2008/11/25/expaganus-moslem-apologists/#comment-265 στις 8 Δεκεμβρίου 2008. Λίγο μετά άρχισαν οι νέες επιθέσεις ισλαμιστών χάκερς στον ιστοχώρο μας, για τις οποίες μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες στη σχετική σελίδα.
«Πριν από μερικούς μήνες, κάποιος χάκερ είχε αντικαταστήσει την κεντρική μας σελίδα με μια με την ημισέληνο και το σύνθημα “για τη δόξα του τουρκικού λαού’. Αναρωτηθήκαμε, από πού κι ως πού δοξάζεται ο τουρκικός λαός όταν Τούρκοι χάκερς “κατεβάζουν” τη σελίδα μιας ελληνικής ομάδας γυναικών; Καταλήξαμε στο ότι τα ζωντόβολα αυτά, είτε κατέβαζαν στην τύχη σελίδες που ήταν γραμμένες στα ελληνικά, είτε είχαν βάλει στο μάτι τη σελίδα μας γιατί παρουσιάζουμε εκεί -μεταξύ άλλων – δυο θαυμάσια βιβλία που δείχνουν το χάλι της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες: το “Ο τυφλός θεατρίνος”, της Ελένης Κατσουλάκη και το “λουλούδι της ερήμου” της Γουόρις Ντίρι.
Θα μας πει βέβαια κανείς ότι στις κοινωνίες αυτές ισχύουν προϊσλαμικά έθιμα για τα οποία δεν φταίει το Ισλάμ. Θα τον ρωτήσουμε κι εμείς, αν οι ιμάμηδες και λοιποί καταδίκασαν ποτέ τα συγκεκριμένα αυτά έθιμα, όπως π.χ. η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει επίσημα από το κάψιμο του Εβραίου μέχρι τον κλήδονα, και μέχρι την απαίτηση προίκας από τα κορίτσια.
Αυτά ως μικρή εισαγωγή.
Έχουμε από καιρό ασχοληθεί με το Ισλάμ λόγω κυρίως κάποιων μηνυμάτων για βοήθεια, που λαμβάναμε στο παρελθόν. Ελληνοκύπριες μας έγραφαν για εγκυμοσύνες, που είχαν προκύψει από δεσμούς με Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι στη συνέχεια απειλούσαν να απαγάγουν τα παιδιά μετά τη γέννησή τους γιατί, όπως έλεγαν, οι Χριστιανές ήταν ακατάλληλες για μητέρες. Βέβαια, προφανώς για να τις αφήσουν έγκυες τις έβρισκαν κατάλληλες για σεξ. Αλλά αυτό με το σεξ είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, στην οποία θα ρίξουν φως αυτά που θα συζητήσουμε παρακάτω.
.
Ας μιλήσουμε με επίσημα θρησκευτικά κείμενα του Ισλάμ λοιπόν, και όχι από “πολέμια” του Ισλάμ βιβλία. Καμιά αντίρρηση.
Πάμε στη σούρα 23, εδάφια 5 και 6: “Οι πιστοί (του Ισλάμ)”: Ποιοι είναι αυτοί οι πιστοί;
5 “κι είναι εκείνοι που προφυλάγουν τον εαυτό τους απέχοντας από τα σαρκικά πάθη (το γενετήσιο οργασμό).
6. Εκτός αν τούτο συμβαίνει με τις συζύγους τους μόνο, ή με (τις αιχμαλώτους) εκείνες που εξουσιάζει το δεξί τους χέρι, γιατί τότε (στην περίπτωση αυτή) είναι εκτός μομφής”.
Με δυο λόγια: οι περίφημοι “πιστοί” του Ισλάμ δικαιούνται να κάνουν σεξ με τις γυναίκες τους (μέχρι τέσσερις) αλλά και με τις σκλάβες τους. Όχι μόνο δηλ. νομιμοποιείται η ΔΟΥΛΕΙΑ αλλά και η σεξουαλική εκμετάλλευση των σκλάβων.
Τα ίδια συναντάμε παρακάτω στη σούρα 70 (”οι σκάλες της ανόδου”): Θα ξεφύγουν από τη φοβερή τιμωρία του Αλλάχ στους απίστους (με φωτιά της κόλασης και τα συναφή) μεταξύ άλλων
29, “κι αυτοί που φυλάγουν την αγνότητά τους”,
30. “εκτός με τις συζύγους τους, και τις (αιχμάλωτες) που το δεξί τους χέρι εξουσιάζει οπότε δεν υπάρχει καμιά ενοχή”.
Δηλαδή, δεν υπάρχει καμιά ενοχή στο να αιχμαλωτίζετε γυναίκες και να τις βιάζετε, ο … πολυεύσπλαχνος Αλλάχ τα επιτρέπει αυτά στους πιστούς και δεν θα τους στείλει στην κόλαση αν τα κάνουν.
Εξάλλου και ο προφήτης, παρά τις 11 συζύγους του, είχε τουλάχιστον 4 σκλάβες παλλακίδες, με μια από τις οποίες έκανε και γιο που όμως πέθανε πριν κλείσει τα δυο του χρόνια: Ήταν η κόπτισσα Μαρία*, την οποία του είχε στείλει πεσκέσι μαζί με την αδελφή της, έναν ευνούχο, έναν γάιδαρο και κάτι ρούχα, ένας τοπικός βυζαντινός άρχοντας. Έδωσε το καλό παράδειγμα ο προφήτης λοιπόν, με τη Μαρία, τη Ρεχάνα και άλλες δυο που δεν ξέρουμε τα ονόματά τους, και ήταν λάφυρα πολέμου.
Παράλληλα στη σούρα 4 εδάφιο 24 διαβάζουμε ότι “επίσης απαγορεύεται να παντρεύεστε με έγγαμες γυναίκες, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΑΣ ΧΕΡΙ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ (ως αιχμάλωτες). Αυτός είναι γραπτός νόμος του ΑΛΛΑΧ για σας”.
Άπαξ λοιπόν και η γυναίκα αιχμαλωτίστηκε, δεν πά’ νά ‘χει σύζυγο κάπου αλλού; Τώρα θα παντρευτεί τον μουσουλμάνο αφέντη της που κατέστρεψε το σπίτι, τη ζωή και τη φυλή της, και ίσως έχει πουλήσει κάπου σκλάβους τον άντρα και τα παιδιά της, διότι είναι γραπτός νόμος του Αλλάχ. Μάλιστα εδώ διχάζονται οι (ισλαμιστές) ερμηνευτές του Ισλάμ: Σύμφωνα με τον Μαουντούντι**, υπάρχει μια σχολή που λέει ότι αν το ζευγάρι έχει αιχμαλωτιστεί μαζί, ο μουσουλμάνος δεν μπορεί να παντρευτεί τη γυναίκα, ενώ άλλες δυο σχολές υποστηρίζουν ότι η αιχμαλωσία λύει τον γάμο, οπότε ο μουσουλμάνος κάνει τη γυναίκα ό,τι θέλει.
Και συνεχίζει το ίδιο εδάφιο: “Και εκτός από αυτές σας επιτρέπονται όλες οι άλλες γυναίκες, μόνο ν’ αναζητήσετε τις γυναίκες σας για γάμο, με δώρα απ’ την περιουσία σας”. Γιοκ περιουσία, γιοκ γάμος λοιπόν… Νo money, no honey.
Ακόμα όπως βλέπουμε στο 25, “Κι αν κάποιοι από σας δεν έχουν τα μέσα, που μ’ αυτά θα μπορούσαν να παντρευτούν ελεύθερες πιστές γυναίκες, (δηλ. αν δεν έχουν την περιουσία), τότε μπορούν να πάρουν για σύζυγο, κορίτσια που πιστεύουν, από αυτά που το δεξί σας χέρι εξουσιάζει”. Δηλ. από τις σκλάβες τους, αν οι σκλάβες ήταν μουσουλμάνες. ΄Ομως στην περίπτωση που ήταν μουσουλμάνες, και πάλι θα έπρεπε ο μουσουλμάνος άντρας να τους δώσει προίκα για να τις παντρευτεί. “Ας τις παντρευτείτε λοιπόν με την άδεια του κυρίου τους, κι ας δώσετε σ’ αυτές την προίκα τους, σύμφωνα με ό,τι είναι λογικό”.
Αυτοί χωρίς περιουσία, αναγκαστικά θα νήστευαν για να χαλιναγωγήσουν την επιθυμια τους, ή… θα αιχμαλώτιζαν κάποια και θα τακτοποιούνταν σεξουαλικά χωρίς να παντρευτούν.
Έτσι εξηγείται και γιατί πολέμησαν με τέτοια μανία φτωχοί Άραβες υπό τις διαταγές του Μωάμεθ: δεν είχαν περιουσία ώστε να βρουν σύζυγο, κι έτρεχαν να αιχμαλωτίσουν γυναίκες είτε για να τις πουλήσουν και να καταφέρουν ν’ αποκτήσουν περιουσία ώστε να παντρευτούν, είτε για να έχουν σεξ χωρίς τις συζυγικές υποχρεώσεις, όπως γινόταν με τις σκλάβες. Οι οποίες θα μπορούσαν ασφαλώς να είναι περισσότερες από μία. Θα μπορούσε δηλ. ένας που έμενε ανύπαντρος και είχε δυο τρεις σκλάβες, να έχει και το σεξ με τρείς διαφορετικές γυναίκες χωρίς να κάνει αμαρτία, και να είναι και ελεύθερος από τις υποχρεώσεις του γάμου.
Δεν είναι όλα αυτά πολύ πιο βολικά απ’ το να είναι κάποιος χριστιανός, οπότε πρέπει να δεθεί με μια μόνο γυναίκα για όλη τη ζωή του, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος, και κάθε προσπάθεια να τη χωρίσει (εκτός αν εκείνη τον έχει απατήσει) ή να πάρει μια δεύτερη, μια τρίτη, μια τέταρτη όταν κάποια στιγμή η γυναίκα του γεράσει ή απλά τη βαρεθεί, ή να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις με σκλάβες ή άλλες, θεωρείται αμαρτία;
Αφήστε που αυτός ο χριστιανός μετά το θάνατο θα απολαύσει “τη θέα του Θεού”… πράγμα που για τον πολύ κόσμο είναι αδιάφορο, ενώ οι “παρθένες με τα στρογγυλά και στητά στήθια” και τα βουνά από πιλάφι και τα ποτάμια από μέλι, που υπόσχεται ο παράδεισος του Ισλάμ, προκαλούν το άμεσο ενδιαφέρον όσων επιδιώκουν ικανοποίηση της πείνας τους, σεξουαλικής και μη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αναρωτηθούμε πολύ ΓΙΑΤΙ και ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΙΔΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ διαδόθηκε αρχικά το Ισλάμ.
Οπότε λοιπόν, “Λέγεται στο Ιερό Κοράνι: “Προσκάλεσε όλους στη θρησκεία του Κυρίου σου με σοφία και με όμορφο κύρηγμα και προσπάθησε να τους πείσεις με τον καλύτερο τρόπο και τον πιο ευγενικό.” (Κοράνι, 16:125)”, ότι αν πολεμήσουν για τον Αλλάχ και τον προφήτη θα λύσουν τα οικονομικά και σεξουαλικά τους προβλήματα σ’ αυτή τη ζωή και στην άλλη, με μόνη υποχρέωση να μοιράζονται τα κλοπιμαία, να δίνουν από αυτά στους φτωχούς (της δικής τους κοινότητας), να κάνουν μπάνια και να προσεύχονται πέντε φορές τη μέρα. Σίγουρα, τέτοιες υποσχέσεις προσελκύουν εθελοντές πιστούς, ποιος έχει αντίρρηση; Αυτές είναι εξάλλου οι υποσχέσεις που δίνουν στο Ισλάμ τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, γιατί υποσχέσεις για δικαιοσύνη και ανταμοιβή των δικαίων και ελεημόνων στη μετά θάνατον ζωή υπάρχουν και στις άλλες θρησκείες, από τον Ζωροαστρισμό και τον Ιουδαϊσμό μέχρι τον Χριστιανισμό. Ο τελευταίος όμως δεν ανέχεται το βιασμό και τη δουλεία οπότε δεν συνέφερε τους φτωχούς και άγαμους Άραβες, που κάπως έπρεπε να τακτοποιηθούν κι αυτοί…
Μετά που έπεσε και η χατζάρα, ασφαλώς οι πιστοί πολλαπλασιάστηκαν.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σχετικά χαντίθ (”λόγια του προφήτη”): Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).
Υπάρχουν και άλλα πολλά εδάφια που νομιμοποιούν τη δουλεία και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των σκλάβων, άλλα που θεσμοθετούν τον ξυλοδαρμό των ανυπάκουων συζύγων (γυναικών, βέβαια…) κτλ. Πολλά είναι στη σούρα 4 λίγο πιο κάτω.
—-
Αυτά λοιπόν γράφαμε τότε, και αυτά προφανώς δεν άρεσαν σε κάποιους, που δεν ανέχονται την αντίθετη άποψη, εκλαμβάνοντάς την ως εχθρότητα, στην οποία πρέπει να απαντήσουν με εχθρικές πράξεις…
—-
* Κάποιοι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ παντρεύτηκε τη Μαρία, όμως αυτό δεν ισχύει. Βλ. τη σούρα 33 εδάφιο 52: «Δεν σου επιτρέπεται (να νυμφευθείς άλλες) γυναίκες μετά απ’ αυτές (που έχεις). Κι ούτε να τις ανταλλάξεις με άλλες συζύγους, ακόμα κι αν η ομορφιά τους σ’ έχει εντυπωσιάσει, εκτός από τις αιχμάλωτες που το δεξί σου χέρι εξουσιάζει». Η σούρα αυτή σύμφωνα με τον Μαουντούντι γράφτηκε το 637/628 μ.Χ., 5ο έτος Εγίρας, αλλά η Μαρία έφτασε στη Μεδίνα το 7ο έτος Εγίρας, αφού ο Μωάμεθ είχε επιστρέψει από την υπογραφή συνθήκης με τους Κουραϊσίτες στην Χουνταϊμπίγια. Αυτό τουλάχιστον λέει ο έγκυρος ιστορικός Tabari και ο Μαουντούντι.
Της είχε όμως επιβάλει να φοράει φερετζέ όπως και οι κανονικές γυναίκες του, και την είχε ξεχωριστά από αυτές σ’ ένα άλλο σπίτι όπου την εγκατέστησε όταν κατάλαβε ότι ήταν έγκυος. Και στη Μαρία είχε απαγορευθεί να παντρευτεί άλλον μετά το θάνατό του. Αργότερα που ο γιος τους πέθανε, η Μαρία έχασε την ιδιαίτερη εύνοιά του.
Ακριβώς επειδή οι υπόλοιπες γυναίκες του ζήλευαν που ο Μωάμεθ είχε εύνοια στη Μαρία, του δημιουργούσαν προβλήματα. Ο Μωάμεθ ορκίστηκε σε μία ότι θα σταματούσε να έχει σχέσεις με τη Μαρία και τότε του «κατέβηκαν» τα πρώτα εδάφια της σούρας 66: 1. «Ω εσύ ο Προφήτης! Γιατί απαγορεύεις (και στερείσαι) ό,τι ο ΑΛΛΑΧ σου έχει επιτρέψει; Προσπαθείς να ευχαριστήσεις τις συζύγους σου. Αλλά ο ΑΛΛΑΧ είναι Πολυεπιεικής, Ελεήμονας. 2. O ΑΛΛΑΧ έχει κιόλας θεσπίσει για σας να (ω! Μουσουλμάνοι!) να ακυρώνετε τους όρκους σας. Και ο ΑΛΛΑΧ είναι ο Προστάτης σας, και είναι ο Παντογνώστης, ο Πάνσοφος» κτλ.
Ο Μωάμεθ είχε ελευθερώσει μια άλλη παλλακίδα που είχε, τη Ραχάνα ή Ραϊχάν, αλλά όχι τη Μαρία την Κόπτισσα. Αυτή ελευθερώθηκε με τον θάνατό του. Είχε επίσης ελευθερώσει και παντρευτεί την Τζουαϊρία και τη Σαφίγια, Εβραίες αιχμάλωτες, πριν γνωρίσει τη Μαρία.
**Ο Μαουντούντι (Sayyid Abu Ala’ Maududi ή πιο απλά Maulana Maududi) είναι μουσουλμάνος σουνίτης λόγιος κι ερμηνευτής του Κορανίου, καθώς και ιδρυτής πολιτικού κόμματος. Τον έχουν αποκαλέσει «ο μεγαλύτερος αναβιωτής του Ισλάμ στον 20ο αιώνα». Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Abul_Ala_Maududi
Κατηγορίες: ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ, Θρησκείες |
Ετικέτες:θρησκεία, Ισλάμ, καταπίεση γυναικών, Μωάμεθ, πολυγαμία, χάκερς | 12 σχόλια
Σεπτεμβρίου 20th, 2007
Αφιερωμένο στην Κατερίνα
Ένα ωραίο πρωί βρήκαμε στο mailbox το ακόλουθο μήνυμα, με ημερομηνία 15.9.2007:
«Χαίρετε,
την Τετάρτη 19/9/07, η κυρία ‘Αννα Δρούζα θα έχει καλεσμένη στην εκπομπή της τη Σιμόνα Ατσόρι, την ιταλίδα που γεννήθηκε με φωκομέλεια. Η κυρία Δρούζα επιθυμεί να έχει κάποιον εκπρόσωπο από τον Αγάζηλο για να μιλήσει για το θέμα των εκτρώσεων. Η αφίσα που έχετε βγάλει με τη Σιμόνα Ατσόρι είναι εξαιρετική και αυτή μας κίνησε το ενδιαφέρον για να σας έχουμε στην εκπομπή. Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας το συντομότερο δυνατόν ώστε να συνενοηθούμε για την εκπομπή.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων , (όνομα).»
Το μέλος που πήρε το ταχυδρομείο εκείνο το πρωί κούνησε το κεφάλι με βαριεστημάρα. Άλλη μια πρόσκληση για την τηλεόραση, όπου είχαμε δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν θα πατήσουμε το ποδαράκι μας… Πόσες τέτοιες προσκλήσεις έχουμε λάβει; Ουκ ολίγες, και σε όλες δίνουμε την ίδια στερεότυπη αρνητική απάντηση. Κάθισε λοιπόν και απάντησε ως εξής:
«Χαίρετε,
είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.
Ευχαριστούμε,
Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος».
Στη συνέχεια, έστειλε στα άλλα μέλη το εξής ενημερωτικό σημείωμα:
«Αγαπητές φίλες και μέλη,
Ακολουθεί η απάντησή μας σε πρόσκληση που έχουμε δεχτεί για εκπομπή της Δρούζα. Όποια θα ήθελε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την εκπομπή, ας απαντήσει στο μήνυμα.
——
Χαίρετε,
είναι αρχή μας να αποφεύγουμε την τηλεόραση. Θα μπορούσαμε αν θέλετε να κάνουμε κάποια τηλεφωνική παρέμβαση.
Ευχαριστούμε,
Ομάδα Γυναικών Αγάζηλος «.
Τότε λοιπόν δημιουργήθηκε μεταξύ μας διάσταση απόψεων. Η μια άποψη έλεγε «Κακώς που δεν πάμε σε μια εκπομπή με τη Σιμόνα Ατζόρι» και η άλλη, «Σιγά μην πάμε στην τηλεόραση μετά από τόσα χρόνια». Μεταξύ άλλων ακούστηκαν τα εξής αντικρουόμενα:
* «Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε τη Σιμόνα, αλλιώς θα πρέπει να πάμε στην Ιταλία».
* «Αν πάω υπάρχει το επικίνδυνο ενδεχόμενο να δείρω τη Δρούζα (μου τη δίνει)».
* «Αυτό το »σαν αρχή να μη βγαίνουμε στην τηλεόραση» μπορεί να φανεί και λίγο περίεργο-ύποπτο σε κάποιον».
* «Εγώ πάντως δεν πάω. Ποιος ξέρει ποιους θα έχουν φέρει για να γίνει φασαρία».
* «Κι αν πάμε τι θα πάθουμε;»
* «Θα γίνουμε λοιπόν τελικά τα ψώνια του Άντυ Γουώρχολ;»
Κ.ο.κ, κ.ο.κ.
Τέλος πάντων αφού η πλειοψηφία έτεινε προς το να εκπροσωπηθεί η ομάδα στο «Μπορώ», το μέλος που έστειλε την πρώτη απάντηση έκανε την καρδιά της πέτρα, και στις 16.0.07 ξανάγραψε:
«Χαίρετε και πάλι,
επειδή υπάρχει πιθανότητα να μπορέσουν να παρευρεθούν κάποια μέλη ή κάποιο μέλος, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας για λεπτομέρειες. Μας ενδιαφέρει και το ποιοι άλλοι θα είναι καλεσμένοι.
Ευχαριστούμε. «
Δεχθήκαμε λοιπόν δυο απαντήσεις από δυο διαφορετικούς συντελεστές της εκπομπής. Η μια (17.9.07, 12:59) έλεγε:
«Επειδή στον ιστότοπό σας δεν μπορώ να εντοπίσω κάποιο τηλέφωνο, παρακαλώ όπως μου αποστείλετε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ένα τηλέφωνο για να διευκολύνουμε την επικοινωνία.
Ευχαριστώ. »
και η άλλη (17.9.07, 2:05) έλεγε (μεταξύ άλλων):
«θα ήταν τιμή και χαρά για μας η παρουσία σας. Το τηλέφωνό μας είναι 210——-. θα θέλαμε να μας αποστείλετε ένα τηλέφωνο επικοινωνίας το συντομότερο δυνατό».
Στη συνέχεια άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για το ποια ή ποιες θα πήγαιναν τελικά. Καταλήξαμε στο ότι θα ήταν τρεις από αυτές που δεν αισθάνονταν «ψώνια του Άντυ Γουώρχολ» και δεν είχαν άλλα κωλύματα, ούτε και καμιά διάθεση να δείρουν τη Δρούζα. Στείλαμε τα τηλέφωνα επικοινωνίας στους δημοσιογράφους, έγινε η συνεννόηση και στα μέλη μας εστάλη η ακόλουθη ανακοίνωση:
«Αγαπητές φίλες και μέλη,
μετά από διάφορες σκέψεις και ζυμώσεις, την Τετάρτη 19/9/07 η ομάδα μας θα εκπροσωπηθεί στην εκπομπή «Μπορώ» της Άννας Δρούζα με τη Σιμόνα Ατζόρι. Το πρόγραμμά μας λέει ότι στο στούντιο θα βρεθούν τρία μέλη, από τα οποία τα δύο θα εμφανιστούν στο φακό. Σε κάθε περίπτωση, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα παραστεί τουλάχιστον ένα μέλος το οποίο θα τοποθετηθεί.
Η εκπομπή προβάλλεται στο Star από τις πέντε παρά ως τις επτά παρά, όπως μας ενημέρωσαν. Όποιος θέλει να παρέμβει τηλεφωνικά, ας το κάνει στο 210-8012112.
Όπως μας είπε η δημοσιογράφος, στην εκπομπή θα συμμετέχει κατά πάσα πιθανότητα και ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, πιθανότατα με μια ψυχολόγο, ενώ παράλληλα άλλα μέλη μας κάνουν προσπάθειες για να παρέμβουν τηλεφωνικά άνθρωποι που ασχολούνται εθελοντικά με τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Σε καλό να μας βγει!»
Και η φοβερή στιγμή της παρθενικής εμφάνισης της Αγαζήλου στο γυαλί ήρθε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή βέβαια, δυο από τα τρία μέλη δήλωσαν ότι δεν μπορούν να παραστούν, κι απόμεινε μόνο το ένα. Αυτό το ένα είχε στο σταθμό «Ειρήνη» ραντεβού με κάποιους που θα το πήγαιναν στο studio Faros όπου γυριζόταν η εκπομπή. Βγήκε λοιπόν από την έξοδο ΣΕΛΕΤΕ και περίμενε εκεί, ενώ το πουλμανάκι που θα το παραλάμβανε βρισκόταν στην άλλη έξοδο. Τελικά, με τα πολλά και κατόπιν συνεννόησης στο κινητό, συνάντησε τους υπόλοιπους που έκαναν το «κοινό» στην εκπομπή και όλοι μαζί, μπαφιασμένοι από τη ζέστη, έφτασαν στο στούντιο.
Όσο για το τι έγινε εκεί, ιδού η αναφορά που εστάλη στα μέλη μας:
«Αγαπητές φίλες και μέλη,
Ακολουθεί μια μικρή αναφορά για την παρουσία μας στην εν λόγω εκπομπή.
1)Η κ. Δρούζα έκανε την εκπομπή διαφορετικά απ’ ότι είχαν σχεδιάσει οι δημοσιογράφοι. Αυτοί είχαν δώσει στην εκπρόσωπό μας εξαρχής να κρατάει μικρόφωνο ώστε σε κάποια στιγμή να μιλήσει, αλλά η κ. Δρούζα δεν της απηύθυνε το λόγο καθόλου ούτε αφού εκείνη της εξήγησε (σε ένα διάλειμμα) ποιους εκπροσωπεί, δείχνοντας μάλιστα την αφίσα λόγω της οποίας είχαν προσκαλέσει την ομάδα.
Τότε, η κ. Δρούζα της άλλαξε θέση, για να μιλήσει πιο εύκολα υποτίθεται, αλλά τελικά και πάλι δεν της απηύθυνε το λόγο.
2)Είχε έρθει και η ψυχολόγος Ειρήνη Λεβεντάκη εκπροσωπώντας τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, μετά από πρόσκληση κι αυτή, και όπως είπε στην εκπρόσωπό μας είχε κλείσει το ιατρείο της για να παραστεί. Εκείνη ζήτησε να μιλήσει και η κ. Δρούζα τη βεβαίωσε πως ναι, θα μιλούσε (μέσα στα τελευταία 20 λεπτά κι αυτή) αλλά τίποτα.
3)Η κ. Δρούζα δεν έκανε το στοιχειώδες που θα έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή: μια παρουσίαση των φορέων που εκπροσωπούνταν, που ήταν δύο όλοι κι όλοι! Δεν ήταν δύσκολο να πει «έχουμε κοντά μας την κ. Τάδε από τον Φορέα Χ και την κα Δείνα από τον φορέα Ψ», αλλά δεν το έκανε… Αντιμετώπισε τους εκπροσώπους των φορέων, που οι δημοσιογράφοι της είχαν κουβαλήσει με χίλιες διαπραγματεύσεις, σαν να ήταν το γνωστό «κοινό» από κομπάρσους που παρίσταται σε διάφορες εκπομπές. Κάποιοι από αυτό το «κοινό» είπαν στην εκπρόσωπό μας ότι έρχονται στις εκπομπές της κ. Δρούζα από πέρισυ (οι ίδιοι).
4)Ο υπεύθυνος σχεδιασμού που εισέπραξε την κριτική εκ μέρους των εκπροσώπων των φορέων, είπε ότι αυτό έχει γίνει και σε άλλες ζωντανές εκπομπές της κ. Δρούζα, και μετά «αποζημιώνουν» αυτούς που δεν μίλησαν με μια επόμενη εκπομπή όπου τους αφήνουν να μιλήσουν! Επίσης, ότι θα κάνουν και στη συνέχεια εκπομπή για τις αμβλώσεις όπου θα ξανακαλέσουν και πάλι την Αγάζηλο και τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.
5)Η κ. Δρούζα αντιμετώπισε τη Σιμόνα Ατζόρι με ερωτήσεις επαναλαμβανόμενες, και συχνά αδιάκριτες, ακόμα και προσβλητικές. «Μήπως αφήνεις μακριά μαλλιά για να μη φαίνεται ότι δεν έχεις χέρια;» «Τι δουλειά κάνει ο φίλος σου» και άλλα τέτοια.
Το καλό για το τέλος: Κοντολογίς, ευτυχώς που γνωρίσαμε την υπέροχη Σιμόνα, διαφορετικά η δήθεν «συμμετοχή» θα ήταν απλά χάσιμο χρόνου… Στη Σιμόνα άρεσε η αφίσα μας, και δέχτηκε να γράψει ένα κείμενο για το αφιέρωμα που θα της κάνουμε στο «Αγάζηλοι γυναίκες που αγαπάμε». Η συνεννόηση έγινε στα αγγλικά, που η Σιμόνα γνωρίζει πολύ καλά. Είπε μάλιστα στην εκπρόσωπό μας ότι κι αυτή είναι κατά των αμβλώσεων. Βγήκαμε και φωτογραφίες μαζί, με τις υπόλοιπες χορεύτριες της ομάδας της, τη μαμά της και την εκπρόσωπο του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού, η οποία μιλούσε ιταλικά και εκτελούσε χρέη διερμηνέα μετά τοπέρας της εκπομπής. Φωτογραφηθήκαμε χωρίς την κ. Δρούζα ευτυχώς! Τις φωτογραφίες τραβούσε ο χορογράφος της Σιμόνα.
Αυτά από την πρώτη μας συμμετοχή σε τηλεοπτική εκπομπή, που πιθανότατα θα είναι και η τελευταία. Ζήτω το ραδιόφωνο!»
—
ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ, η Κατερίνα ρώτησε με αγανάκτηση:
«Γιατί δεν κάνουμε και εμείς το δικό μας ρεπορτάζ, αποκαλύπτοντας το σύστημα της Δρούζα στο Πανελλήνιο, ζητώντας δημοσίως να μας δώσει εξηγήσεις για την αλλαγή της;;; Γλάστρες ήθελε;;;»
Έτσι λοιπόν, το παρόν άρθρο ετοιμάστηκε και ανέβηκε στις σελίδες μας γρήγορα-γρήγορα, στις 20.9.2007, αφιερωμένο στην Κατερίνα.
ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ: Ένας από τους φίλους της ομάδας μας που συνιστούσε με mail να «προετοιμαστούμε για την τηλεόραση ψυχολογικά γιατί είναι αδηφάγος», μας έστειλε το εξής μήνυμα:
«Αγαπητές φίλες του Αγάζηλου,
λυπάμαι που θα το πω αλλά δεν περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση στην εκπομπή που πήγατε, εξ ου και το προηγούμενο mail μου.
Η τηλεόραση παίζει το δικό της παιχνίδι και θέλει να περάσει το μήνυμα που ζητάει ασχέτως των καλεσμένων. Η κ Δρούζα φαίνεται ωραία στις εκπομπές της και δήθεν κάνει θέματα που ενδιαφέρουν το κοινό κλπ κλπ αλλά πάντα θα πει αυτό που θέλει εκείνη.
Προσωπικά χωρίς να έχω δει πολλές εκπομπές (2-3 από μερικά λεπτά) θυμάμαι (και από αναφορές φίλων μου) οτι έχει κάνει άπειρες εκπομπες για θέματα σχέσεων, διαζυγίων , απατημένων συζύγων, και προβλημάτων στο γάμο κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε λοιπόν οτι μετά από όλα αυτά χώρισε με τον (πρώην πια) άντρα της σημαίνει οτι πολύ απλά ούτε η ίδια δεν έδωσε σημασία στα όσα ειπώθηκαν στις εκπομπές της.
Προσωπικά θα σας πρότεινα να δεχθείτε την επόμενη φορά πρόσκληση μόνο από δημοσιογράφους σαν τον κ. Κούλογλου. Δεν ξέρω βέβαια αν εκείνος θα κάνει ποτέ θέμα σχετικό με όσα πρεσβεύετε, αλλά τουλάχιστον οι εκπομπές του είναι κάπως πιο σοβαρές.
Σας ευχαριστώ και συγγνώμη για την πολυλογία μου».
Κατηγορίες: MME, ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ, Μεταξύ σοβαρού και αστείου, Τύπος |
Ετικέτες:Άννα Δρούζα, ΜΜΕ, παρωδία | 0 σχόλια
Ιουνίου 4th, 2007
Είδωλο Νο 6: Η… Λίλιθ.
Εάν δεν γνωρίζετε τι εστί Λίλιθ, κάντε έναν κόπο να διαβάσετε τα παρακάτω (τα οποία αποτελούν εγκυκλοπαιδικού τύπου καταγραφή παραδόσεων και πίστεων, που δεν συμμεριζόμαστε):
http://www.blackstate.gr/Lilith.htm
«Τα περισσότερα αλλά και τα βασικότερα στοιχεία της καταγωγής του μυθολογικού συμβόλου της Λίλιθ βρίσκονται στο Ζοχάρ, τη Βίβλο της Λαμπρότητας, ένα παλιό εβραϊκό καβαλιστικό έργο του δέκατου τρίτου αιώνα. Ωστόσο, με τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του, τα χαρακτηριστικά δηλαδή του θηλυκού όμορφου δαίμονα με τα μακριά μαύρα μαλλιά, ενυπάρχει, έστω και εν σπέρματι, στη σουμεριακή, βαβυλωνιακή, ασσυριακή, περσική, αραβική, τευτονική και φυσικά, εβραϊκή μυθολογία.
Στη Σουμερία, γύρω στην Τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ., αναφέρεται ως Λιλ, πνεύμα του αγέρα αλλά και καταστροφικός άνεμος. Στους Σημίτες της Μεσοποταμίας κατονομάζεται σαφώς ως Λίλιθ. Αργότερα η ονομασία αυτή θα συνενωθεί με την εβραϊκή λέξη Layil (Λαγίλ), που σημαίνει νύχτα, και θ’ αποκτήσει τα οριστικά πλέον χαρακτηριστικά της. Γίνεται ο συγκεκριμένος προαναφερθείς θηλυκός δαίμονας της νύχτας, ο οποίος υποδουλώνει άντρες και γυναίκες που κοιμούνται μόνοι τους’ τους προκαλεί σεξουαλικά όνειρα, νυχτερινούς οργασμούς και βασανιστικές ονειρώξεις. Στη Συρία, τον όγδοο αιώνα π.Χ. περίπου , η Λίλιθ, που εδώ ονομάζεται σούκουμπους -θηλυκός δαίμονας πάντα, το αρσενικό του ονομάζεται ίνκουμπους – ταυτίζεται με μια βρεφοκτόνο μάγισσα αποκτώντας και αυτό το χαρακτηριστικό.
Ο βασικός μύθος ωστόσο της Λίλιθ ξεκινά από τη γραφή. Στη Γένεση Α 27 αναφέρεται: Και εποίησεν ο θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυς εποίησεν αυτούς. Όπως διαπιστώνει εύκολα κανείς, ο Αδάμ ή Άνθρωπος, αλλά και ο θεός επίσης, παρουσιάζονται εδώ ως ανδρόγυνοι. Γι’ αυτό και οι καβαλιστές υποστηρίζουν πως την ώρα που ο Ευλογημένος δημιούργησε-έπλασε τον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο, τον έπλασε ανδρόγυνο. Το πλάσμα αυτό είχε δύο φύλα και δύο όψεις, μία προς κάθε κατεύθυνση. Αργότερα ο ευλογημένος διαχώρισε τον Αδάμ σε δύο όντα, δίνοντας στο καθένα από μία πλάτη. Η Λίλιθ, είναι λοιπόν, το θηλυκό μέρος του Αδάμ ή Αδαμάχ, η θηλυκή εβραϊκή λέξη για τη γη και το χώμα, μία και το αρχικό αυτό πλάσμα φτιάχτηκε απ’ αυτά τα υλικά.
Ο διαχωρισμός του ανδρόγυνου Αδάμ έγινε για να του δοθεί μία σύντροφος, γιατί η εμπειρία του από την ενστικτώδη συμπεριφορά των ζώων του Παραδείσου, δηλαδή τη συνεύρεση του καθενός με το ταίρι του, τον έκαναν να συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του. Έτσι, ο θεός απέσπασε από τον Αδάμ το θηλυκό μέρος του για να του γίνει η σύντροφός του. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, και αφού είχε πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός, το ατελές προς ώρας πλάσμα Λίλιθ δέχτηκε την εωσφορική, δαιμονική επίδραση του ΣΑΤΑΝΑ, με αποτέλεσμα τα όντα που γεννούσε στη συνέχεια η Λίλιθ, μετά την ένωσή της με τον Αδάμ, να είναι διαβολικά-τερατόμορφα. Στο Ζοχάρ πάντα ο ραβίνος Συμεών δηλώνει:» Βρήκα γραμμένο σ’ ένα παλιό βιβλίο πως αυτό το θηλυκό δεν ήταν άλλο από την αρχική Λίλιθ που έμεινε μαζί του και συνέλαβε απ’ αυτόν». (Ζοχάρ I, 34Β)
Στη συνέχεια, κάποια στιγμή η Λίλιθ εγκατέλειψε τον Αδάμ και κατέφυγε στις ερημιές της Ερυθράς Θάλασσας κι εκεί παντρεύτηκε με τον Διάβολο. Και τότε ο Ιεχωβά δημιούργησε, με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή απ’ την πλευρά του Αδάμ, τη δεύτερη σύζυγο του, την υποτακτική Εύα. «Η Λίλιθ, για να εκδικηθεί την ανθρώπινη σύζυγο του Αδάμ, παρότρυνε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό και να συλλάβει τον Κάιν, αδερφό και φονιά του Άβελ», σημειώνει ο Μπόρχες. Ο θεός την τιμώρησε για την εξαπάτηση της αθώας Εύας κόβοντας τα πόδια του ερπετού, τη μορφή του οποίου είχε πάρει. Γι’ αυτό, κατά μία εκδοχή, η Λίλιθ δεν έχει χέρια και πόδια για περιπτύξεις και εναγκαλισμούς.
Μετά το αρχέγονο μυθολογικό της σχήμα, η μορφή της ποικίλλει. Μια πρώτη εκδοχή την παρουσιάζει με σώμα ερεθιστικά όμορφης γυναίκας από το κεφάλι μέχρι τη μέση, αλλά από κει και κάτω είναι πύρινη φλόγα. Μια άλλη εκδοχή, η συνηθέστερη, τη θέλει από τη μέση και πάνω πάντα σαγηνευτική, προκλητική και ακαταμάχητη γυναίκα και από τη μέση και κάτω ερπετό. Στο Μεσαίωνα θα συναντηθεί ως Λίλι ή Λίλου δεν είναι πλέον φίδι αλλά φάντασμα της νύχτας ή τέρας ή δαίμονας «πού ρίχνεται σ΄αυτούς που κοιμούνται μονάχοι ή περπατούν στους έρημους δρόμους».
Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή της είναι της γυναίκας με την υπνωτιστική ομορφιά, της οποίας όμως τα πόδια, παρόλο που είναι καλλίγραμμα, σκεπάζονται με πυκνές, σκληρές τρίχες, ιδιομορφία για την οποία ντρέπεται ιδιαιτέρως. Γι΄αυτό και δεν τα εκθέτει ποτέ σε κοινή θέα. Όταν, όμως, κάποιος άντρας τα δει κατά τύχη, είναι πλέον πολύ αργά γι’ αυτόν.
Όπως διαφαίνεται, ουσιαστικά η Λίλιθ είναι το πρωταρχικό, αρχέγονο πρότυπο του μετέπειτα βρικόλακα, του οποίου το μολυσμένο θανατηφόρο δάγκωμα ταξιδεύει ανάμεσα στους αιώνες. Εκτός από την επιθυμία του αίματος, η Λίλιθ έχει ακόμα την αρρωστημένη, ανίερη συνήθεια να παρακολουθεί αόρατη ζευγάρια που συνευρίσκονται κατά τη διάρκεια της νύχτας, με πρόθεση να κλέψει σπέρμα απ’ αυτά προκειμένου να δημιουργήσει νέους δαίμονες. Μισεί βαθύτατα τα παιδιά των ανθρώπων και τις μητέρες τους, επειδή τα δικά της είναι αποκρουστικά και τερατόμορφα, γι’ αυτό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επέμβει στο μέλλον τους ή ακόμα να τα καταστρέψει.»
http://www.geocities.com/artofwise/Lilith.html
«Ο Θεός είχε ήδη δημιουργήσει όλα τα ζωντανά πλάσματα της Γης διαχωρισμένα σε αρσενικά και θηλυκά, και το ανθρώπινο είδος δεν θα αποτελούσε εξαίρεση. Έτσι, το επιστέγασμα της μεγαλειώδης δημιουργίας Του ήταν το ανθρώπινο ζεύγος: Ο Αδάμ και η Λίλιθ, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα.
Το ζεύγος ζούσε ευτυχισμένο μέσα στον πανέμορφο κήπο που είχε δημιουργήσει ο Θεός γι? αυτούς (ο μυθικός κήπος της Εδέμ), μέχρι που ο Σατανάς ήρθε να ταράξει την ηρεμία, διδάσκοντας στην Λίλιθ ότι η ερωτική πράξη δεν είναι μονάχα για αναπαραγωγή αλλά και για απόλαυση. Η Λίλιθ με την σειρά της διδάσκει το ίδιο στον Αδάμ μα ο Θεός δεν το ενέκρινε, χαρακτήρισε την ερωτική πράξη απαγορευμένη απόλαυση όταν δεν γίνεται για αναπαραγωγή και εξοργισμένος εξόρισε την Λίλιθ από τον κήπο της Εδέμ.
Η Λίλιθ περιπλανήθηκε μόνη και καταδικασμένη να μην ξαναδεί τον κήπο της Εδέμ, μέχρι που την ξαναπλησιάσε ο Σατανάς, την έκανε γυναίκα του και Αρχόντισσα του Σκότους.
Στο μεταξύ, ο Αδάμ την νοσταλγούσε και την αναζητούσε. Ο Θεός μην αντέχοντας να βλέπει το πολυαγαπημένο Του δημιούργημα λυπημένο, έστειλε 3 Αγγέλους να βρουν την Λίλιθ και να την φέρουν πίσω. Οι 3 αυτοί ‘γγελοι είναι ο Σανβί, ο Σανσαβί και ο Σαμεγκελάφ.
Οι 3 ‘γγελοι αναζήτησαν για πολύ καιρό την Λίλιθ, όταν τελικά την συνάντησαν κάπου στην Ερυθρά Θάλασσα. Μέχρι τότε η Λίλιθ είχε πια ασπαστεί οριστικά τον ρόλο της ως Αρχόντισσα του Σκότους, είχε μεταλλαχθεί σε δαιμόνισσα και είχε μάλιστα γεννήσει πάμπολλα παιδιά με τον Σατανά. Οι 3 άγγελοι της ανέφεραν ότι ο Θεός και ο Αδάμ την συγχωρούν και την θέλουν πίσω, μα η Λίλιθ απάντησε με βρισιές. Οι 3 ‘γγελοι απαίτησαν να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έσφαζαν όλα της τα παιδιά. Η απάντηση της Λίλιθ όμως ήταν και πάλι κατηγορηματικά αρνητική, προσθέτοντας μάλιστα κατάρες για τα παιδιά και όλους τους απογόνους του Αδάμ. Έτσι, οι 3 ‘γγελοι τήρησαν την απειλή τους σκοτώνοντας τα παιδιά της και επέστρεψαν στον κήπο της Εδέμ. Από εκείνη την στιγμή, η Λίλιθ απέκτησε και τον τίτλο της Παιδοκτόνου, που επιτίθεται στα νεογέννητα μωρά, στις έγκυες γυναίκες που φέρουν αρσενικό έμβρυο καθώς και στα νεαρά αγόρια και τα πνίγει στον ύπνο τους για εκδίκηση.
Η ιστορία συνεχίζει λέγοντας πως όταν οι 3 ‘γγελοι επέστρεψαν και ανέφεραν στον Θεό το τι συνέβη, Εκείνος για να παρηγορήσει την μοναξιά του Αδάμ, δημιούργησε άλλη μια γυναίκα την Εύα, που όμως δεν ήταν εξίσου τέλειο δημιούργημα όσο υπήρξε αρχικά η Λίλιθ και ο Αδάμ, μιας και η Εύα δημιουργήθηκε από ένα πλευρό του Αδάμ.
Τα γεγονότα εξελίχθηκαν κατά την γνωστή πλέον ιστορία του Αδάμ και της Εύας, και η Λίλιθ ξαναεμφανίζεται αργότερα στον Κάιν κατά την εξορία του και ζευγαρώνει μαζί του, συνεχίζοντας έτσι το ανθρώπινο είδος, μόνο που πλέον το είδος «μολύνθηκε» από την δαιμονική πλευρά της Λίλιθ. Και είναι αυτή η πλευρά που εξορκίζουμε με την βάπτιση και είναι αυτή η πλευρά που μας επιβάλει να μην πεθάνει κανείς αβάπτιστος και από αυτήν την ιστορία έχει παραμείνει η δοξασία ότι οι αβάπτιστοι νεκροί μετατρέπονται σε δαιμόνια που στοιχειώνουν τους ζωντανούς.
Από την ίδια ιστορία έχει παραμείνει και η δεισιδαιμονία να χαράζουν στην κούνια των νεογέννητων, στο κρεβάτι των εγκύων γυναικών και των νεαρών αγοριών, τα ονόματα των 3 Αγγέλων για να κρατήσουν την Λίλιθ μακριά τους.
Αναζητώντας την Λίλιθ
Το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Σουμεριανή Λιλλάκε και σημαίνει (σε ελεύθερη μετάφραση) «η Θεϊκή Γυναίκα». Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία Σουμερικά μυστικιστικά γραπτά και φυλαχτά ως Λιλλάκε, που είναι το απόκρυφο όνομα της Θεάς Μπελίλι. Την ξανασυναντάμε με το όνομα Μπααλάτ (που είναι παράφραση του «Μπελίλι») στους Καναήτες.
Λίγο αργότερα την ξανασυναντάμε στις Εβραϊκές δοξασίες ως δαιμόνισσα της ερήμου και η πρώτη «επίσημη» εμφάνισή της στο Εβραϊκό και Χριστιανικό δόγμα με το όνομα Λίλιθ, γίνεται με μια πολύ σύντομη αναφορά στην Βίβλο αναφέροντάς την και πάλι ως δαιμόνισσα, καθώς και στα γραπτά της Νεκρής Θάλασσας.
Κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ο χαρακτήρας της Λίλιθ ξεκινά πλέον να έχει «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος και η πρώτη σοβαρή αναφορά της γίνεται στο Εβραϊκό Ταλμούδ.
Πριν όμως από όλες τις προαναφερόμενες γραπτές παρουσίες της, συναντάμε και πολλές (αμφίβολες πρέπει να τονίσω) ταυτίσεις της στις λαϊκές δοξασίες με διάφορες αρχαίες Θεότητες όπως η Εκάτη, η Περσεφόνη, η Ινδική Κάλι και άλλες.
Με όλες αυτές τις προ-Εβραϊκές εμφανίσεις της, γεννιέται η απορία για το κατά πόσο η ιστορία της Λίλιθ ως πρωτόπλαστης προϋπήρξε και κρίθηκε απόκρυφη ή προστέθηκε αργότερα. Πάντως σίγουρα λύνει τον γρίφο που δημιουργεί το πρώτο με το δεύτερο Βιβλίο της Γένεσης, αναφέροντας αρχικά στο πρώτο ότι ο Θεός έπλασε τον άνδρα και την γυναίκα ενώ αργότερα στο δεύτερο παρουσιάζοντας τον άνδρα μόνο και με ανάγκη για συντροφιά.
Στα Καμπαλιστικά γραπτά η Λίλιθ αναφέρεται κυρίως ως σύντροφος του Σαμαήλ (δηλ. του Σατανά) και ως η θηλυκή έκφρασή του. Αναφέρεται επίσης και ως η προσωποποίηση του πειρασμού καθώς και ως το πρώτο Succubus που επιτιθόταν στον Αδάμ ενώ αυτός κοιμόταν (βλ. κείμενο σχετικά με τα Incubi & Succubi).
Την ξανασυναντάμε στην Μεσαιωνική θρησκευτική ζωγραφική, όπου αναπαριστάται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας (ο απαγορευμένος καρπός) είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι είτε ακόμα μερικές φορές ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον Όφι του κήπου της Εδέμ με την Λίλιθ.
Φτάνοντας στον 19ο αιώνα, η Λίλιθ απολαμβάνει για άλλη μια φορά την διασημότητα μέσω του ψυχολόγου Κάρλ Γιούγκ, που την χρησιμοποιεί ως έκφραση και προσωποποίηση του αρσενικού άνιμους, δηλαδή την καταπιεσμένη θηλυκή πλευρά του κάθε άνδρα.
Κατά τον ίδιο αιώνα, η Λίλιθ ξεκινά αργά αλλά σταθερά να μεταλλάσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο θηλυκότητας. Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα που απαρνείται ακόμα και τον κήπο της Εδέμ για χάρη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της, και φυσικά η δαιμονική και παιδοκτόνος πλευρά της τώρα παραμερίζεται και απορρίπτεται.
Τα νεοπαγανιστικά κινήματα (όπως το Wicca) αποδέχονται την Λίλιθ ως Θεότητα-Προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, θέλωντας έτσι να δείξουν ότι αντιτίθενται στην φαλλοκρατική καθημερινότητα. Λατρεύεται όμως μέχρι της μέρες μας και από διάφορα σκοτεινά τάγματα με την αρχική της μορφή, ως Αρχόντισσα του Σκότους δηλαδή, καθώς και ως η Ηγέτιδα των άϋλων Βαμπίρ (incubi & succubi).
~Γράφει ο Αλκιβιάδης~
Η Λίλιθ είναι η μυθολογική πρώτη σύζυγος του Αδάμ. Όπως και ο Αδάμ δημιουργήθηκε από τον Θεό «από το χώμα της Γης… κατ’ εικόνα του Θεού Αυτός τους δημιούργησε, άνδρα και γυναίκα τους δημιούργησε» (Γένεση 1:27) ως πρώτη αναφορά ανθρώπινης ζωής στην Βίβλο. Η Εύα έρχεται μετά, δημιουργημένη από το πλευρό του Αδάμ καθώς κοιμόταν: «… και θα ονομαστεί Γυναίκα, αφού αυτό πάρθηκε από ‘νδρα» (Γεν. 2:24) Αυτή η φανερή αντίθεση μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την προϋπόθεση της ύπαρξης θηλυκού ανθρώπου πριν την Εύα. Και αφού μόνο η Εύα αναφέρεται στον κήπο της Εδέμ, η πρoκάτοχός της θα πρέπει να έφυγε πριν το όλο σκηνικό. Η απουσία της Λίλιθ από την Βίβλο εξηγείται λόγο της πατριαρχικής αντίληψης και επιβολής των Ιουδαίων/Χριστιανών.
Ο Σημιτικός θρύλος περιγράφει την Λίλιθ να αρνείται την επιβολή του Αδάμ (σεξουαλικά κατά το να είναι «από κάτω»), και σε στιγμή πικρίας ξεστόμισε το ιερότερο των ονομάτων του Θεού και πέταξε στον αέρα, με αποτέλεσμα να διωχτεί από τον Θεό στην έρημο. Η μόνη αναφορά στις τωρινές γραφές τις Βίβλου είναι κατά Ιεζεκίλ, όπου μιλάει για την ζωή της στην έρημο. Η Λίλιθ περιγράφεται με διάφορες μορφές (όπου αγαπημένη μου είναι ως άγγελος με μαύρα φτερά) που επισκέπτεται τα όνειρα ανδρών και συνευρίσκεται μαζί τους- το πρώτο Succubus και μητέρα των Incubus και Succubus.
‘λλοι παρόμοιοι μύθοι την παρουσιάζουν ως εξής:
Να επιστρέφει στην Εδέμ με την μορφή του Ερπετού, που δελέασε την Εύα με το Καρπό του Δέντρου της Γνώσης.
Ως την ερωμένη του Lucifer στην κόλαση, μα αποδείχτηκε να είναι ανυπόταχτη ακόμα και στον Πρίγκιπα του Σκότους, ο οποίος την έδιωξε στην έρημο για άλλη μια φορά.
Ως το πρώτο Βαμπίρ, που ήρθε στον Κάιν αφού αυτός εγκαταλείφθηκε από τον Θεό για τον φόνο του ‘βελ, και μαζί άρχισαν την εξάπλωση του Βαμπιρισμού στον κόσμο.
Ως η μητέρα των «Λίλουμ», των Γήινων δαιμόνων.
Στην αρχαία Σουμέρια η Λίλιθ ήταν Θεότητα και το «αριστερό χέρι» της Μεγάλης Θεάς Inanna. Την υπηρετούσε φέρνοντας τους άνδρες στον ναό της Θεάς, για να την υπηρετήσουν μαζί με τις ιέρειες.
Στον μυστικισμό της Qabbalah, η Λίλιθ συσχετίζεται με την θέση της σελήνης πάνω στο Qliphotic Tree, τον «Κόσμο των Επιπέδων» που εμπεριέχει την «αρνητική» και σκοτεινή ενέργεια. Η Λίλιθ επίσης αντιστοιχίζεται με τις θεότητες Abyzu και Ardat Lili.
Τέλος, στους Σημιτικούς λαούς της Μεσοποταμίας ήταν αρχικά μορφή παρόμοια με αυτήν της Λιλ, Σουμέρια Θεά των καταστροφικών ανέμων και καταιγίδων. Αργότερα στην ανατολή παρομοιάσθηκε με την Lamashtu, ένα δαιμονικό θηλυκό πνεύμα γνωστό στην Συρία ως η δολοφόνος των βρεφών. Εδώ απέκτησε και τους χαρακτηρισμούς ως φτερωτός γυναικείος δαίμονας της νύχτας (Talmud), ως επικίνδυνο Βαμπίρ και Succubus (Zohar), ως η μητέρα των Incubi και Succubi και ως νυχτερινής κουκουβάγιας (Βίβλος)».»
Δεν γνωρίζουμε ποια ή ποιος εισήγαγε στο γυναικείο κίνημα το θαυμασμό γι’ αυτό το ον, το οποίο δεν υπάρχει στην χριστιανική παράδοση και διαθέτει χωρίς αμφιβολία, ανθρωποκτόνα χαρακτηριστικά. Δεν μπορούμε επίσης να καταλάβουμε με ποια λογική «Πάμπολλες φεμινίστριες την λατρεύουν ως το αυθεντικό θηλυκό ίνδαλμα«. Όποιες-όποιοι θέλουν να το τιμούν αυτό το… ίνδαλμα, με γεια τους με χαρά τους. Θα μπορούσαν να το αναγορεύσουν και σε «θεά της άμβλωσης και της παιδοκτονίας» αφού έχει κλίση στην παιδοκτονία και φθονεί τις εγκύους. Αλλά εμείς με τέτοιο δολοφονικό είδωλο δεν θέλουμε να έχουμε καμμία σχέση και ασφαλώς, δεν μπορούμε να το θαυμάσουμε…
Δείτε άλλα 5 είδωλα
Κατηγορίες: ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ, Είδωλα, Φεμινισμός, Χωρίς κατηγορία |
0 σχόλια
Μαρτίου 25th, 2007
Το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού…
Το εν λόγω βιβλίο, από κάποιους διαφημίστηκε και από άλλους κατηγορήθηκε ότι τονίζει υπερβολικά το ρόλο των γυναικών στην Ιστορία. Μάλιστα ο κ. Σαράντος Καργάκος, γνωστός για την ευρυμάθειά του, ρωτούσε πρόσφατα «ποια είναι η Λιδωρίκη» την οποία το βιβλίο παρουσιάζει σε εικονίδιο, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, ανάμεσα σε άλλους ήρωες του ’21.
Εμείς, φίλες και φίλοι, γνωρίζουμε «ποια είναι η Λιδωρίκη». Είναι η αδελφή του Αναστάσιου, και σύζυγος του Ιωάννη Γκούρα, που συμμετείχε με αποφασιστικότητα στην πολιορκία της Ακρόπολης και από το θάνατο του άντρα της το Σεπτέμβριο του 1826, μέχρι που ήρθε ο Νικόλαος Κριεζώτης, ανέλαβε τη διοίκηση του φρουρίου. Το όνομά της ήταν Ασήμω, και σκοτώθηκε το 1827 από βόμβα των Τούρκων ενώ βρισκόταν στο Ερέχθειο.
Όμως η παράθεση του εικονιδίου με την Ασήμω Λιδωρίκη, και οι διάφορες άλλες αναφορές σε γυναίκες, και το γεγονός ότι κατά κύριο λόγο έχει γραφτεί από γυναίκα, δεν αρκούν για να μας κάνουν να εγκρίνουμε αυτό το βιβλίο. Κι αυτό γιατί δεν μας αρέσει η «πολιτική ορθότητα» και οι πολιτικές ή όποιες άλλες σκοπιμότητες, και ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΚΕΙΑ. Οι αναφορές σε γυναίκες και το έργο τους, δεν φτάνουν για να εξισορροπήσουν τα διάφορα λάθη και παραλείψεις, που κάνουν το εν λόγω βιβλίο απαράδεκτο.
Για να καταλάβετε τη θέση μας καλύτερα, σας καλούμε να διαβάσετε τρία κείμενα που έχουν γράψει γυναίκες στο αφιέρωμα κατά του συγκεκριμένου βιβλίου, που έχει ετοιμάσει το ηλεκτρονικό περιοδικό Αντίβαρο στο http://www.antibaro.gr/istoria.php.
Αφού διαβάσετε αυτά τα κείμενα, και τα άλλα κείμενα που δημοσιεύονται εκεί, σας καλούμε να ψηφίσετε κι εσείς εναντίον του βιβλίου στη σελίδα http://www.antibaro.gr/upografes.php. Γιατί την κοροϊδία και την αλλοίωση της Ιστορίας δεν την ανεχόμαστε ούτε από άντρες, ούτε από γυναίκες.
Κατηγορίες: ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ, Χωρίς κατηγορία |
Ετικέτες:Αντίβαρο, βιβλίο ιστορίας 6ης δημοτικού, ιστορία, Καργάκος, Λιδωρίκη | 0 σχόλια
Μαρτίου 22nd, 2007
Αίνιγμα: Τι είναι καλοντυμένο, έχει ύφος υπεροπτικό, σώμα σαν αυτό που δίνει η νευρική ανορεξία και στήθος σαν αυτό που φτιάχνει η πλαστική χειρουργική, κι επιπλέον η ζωή του όλη είναι σπίτια (με πισίνα…) αυτοκίνητα, κοσμήματα, ρούχα, καλλυντικά, κι ένας γκόμενος;
ΤΟ ΒΡΗΚΑΤΕ! ΕΙΝΑΙ Η ΜΠΑΡΜΠΥ! Η πλαστική (κυριολεκτικά) κούκλα που ζει πλαστική (μεταφορικά) ζωή, και με τα πλαστικά αξεσουάρ της και τα ηλίθια βιβλιαράκια της μεταφέρει τη νόσο της πλαστικίτιδας στα μικρά κορίτσια που παίζουν μ’ αυτήν.
Είναι η Μπάρμπυ! Μια ολίγον μεγαλύτερη από έφηβη, που κατακρεουργεί στην προκρούστεια κλίνη της τα κορίτσια της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, μη αφήνοντας καθόλου χώρο για δραστηριότητες που ταιριάζουν στα δικά τους χρόνια. Είναι αυτή, που δημιουργεί την πεποίθηση ότι σκοπός μας είναι να ζούμε με καλοπέραση, shopping, στρας, φλας και χαζογκομενιλίκια. Όχι υπευθυνότητα και υποχρεώσεις και κοινωνικές σχέσεις – όπως οι κλασικές κούκλες που πάνε επίσκεψη και παίζουν τις κουμπάρες και πάνε βόλτα το μωρό τους ή μαγειρεύουν. Και βέβαια όχι κάτι πιο ριζοσπαστικό, όπως π.χ. μια κούκλα ακτιβίστρια, νταλικιέρισα κ.τ.λ.. Και προς Θεού, όχι φτωχοντυμένη!
Θα μου πείτε, η Μπάρμπυ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πιο ριζοσπαστικούς ή πιο παραδοσιακούς ρόλους στο παιχνίδι; Ναι, ασφαλώς, αν το παιδί σκεφτεί κάτι τέτοιο από μόνο του ή του το υποδείξει κάποιος άλλος, αλλά η ίδια η κούκλα και τα βιβλιαράκια της που κατευθύνουν το παιχνίδι μαζί της, διδάσκουν άλλα… Βασικά, το να κάνεις επίδειξη, κοινώς φιγούρα, και να ψωνίζεις, πάλι για να κάνεις επίδειξη.
Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η Μπάρμπυ ευθύνεται για την εμφάνιση νευρικής ανορεξίας σε μικρά κορίτσια που την θεωρούν σαν πρότυπό τους. Ασφαλώς, δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο η Μπάρμπυ για τη μανιώδη προβολή του πολύ αδύνατου σώματος, έχει όμως κι αυτή τη δική της αποτελεσματική συμβολή. Δείτε τι γράφει σε επιστολή της στην εφημερίδα New York Times (http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D00E1D7123AF935A15755C0A96F958260) μια πρώην οπαδός της Μπάρμπυ, που κάνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση μεταξύ της κούκλας και του καρτούν του Ταρζάν:
«‘Γιατί ο Ταρζάν δεν είναι επικίνδυνος όπως η Μπάρμπυ’
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου 1999
Ο Kevin Colleary… υποθέτει ότι ο μυώδης χαρακτήρας καρτούν παρουσιάζει μερικά από τα προβλήματα που έχουν και οι κούκλες Μπάρμπυ. Αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά. Το εξάχρονο παιδί μου ξέρει ότι αυτός ο χαρακτήρας καρτούν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αληθινός, και ότι οι γορίλλες δεν μιλάνε.
Όταν ήμουν μικρή, τα κορίτσια θεωρούσαν τις Μπάρμπυ τα ιδανικά θηλυκά. Φανταζόμασταν ότι ήμασταν αυτές – τα δημοφιλή κορίτσια που φορούσαν κολλητά φορέματα και πήγαιναν στο χορό του κολεγίου με τον Κεν. Επειδή υπήρχε αλληλεπίδραση με τη Μπάρμπυ, θέλαμε να είμαστε εκείνη. Ήταν το πρότυπό μας – επικίνδυνη λόγω της σιλουέτας της, κι επειδή όλο κι όλο που ήθελε απ’ τη ζωή της ήταν να παντρευτεί τον Κεν, το ταίρι της στην τελειότητα.
NANCY INTRATOR
Mount Kisco, N.Y., 22 Ιουνίου 1999».
Δεν υπήρξαμε όλες οπαδοί της Μπάρμπυ, όπως η φίλη μας η Νάνσυ πέραν του Ατλαντικού (εξάλλου, υπήρχε και η Σίντυ, και η Μπίμπι Μπο, οι άλλες κούκλες-πρότυπα…) Όμως όλες είμαστε πια δηλωμένες εχθροί της και σας καλούμε να την εξοβελίσετε από τα σπίτια σας, αυτήν και τα ηλίθια βιβλιαράκια της, και αν θέλετε να κάνετε δώρο σε μικρά κορίτσια κούκλες, να προτιμάτε αυτές που δεν καλουπώνουν τόσο αφύσικα το κριτήριο που έχουν τα παιδιά για την ωραία εξωτερική εμφάνιση και την ευτυχισμένη ζωή. Είναι κι αυτό μια πράξη αντίστασης στον έξωθεν επιβαλλόμενο έλεγχο για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τι θέλουμε από αυτήν!
Γι’ αυτό λοιπόν, ΚΑΤΩ Η ΜΠΑΡΜΠΥ!
Κατηγορίες: ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ, Σχέσεις των δύο φύλων, Φαντάσματα, Χωρίς κατηγορία |
Ετικέτες:κούκλες, Μπάρμπυ, νευρική ανορεξία, παιδικά παιχνίδια, ψυχολογικά προβλήματα | 4 σχόλια
